του τύπου…

ειδήσεις, κριτικές, επικαιρότητα και άλλα...


******************************************************


"…Στον ελληνισμό, μετέχει κάποιος εθελουσίως. Είναι τιμή και ευθύνη η ελληνική ταυτότητα. Η ελληνικότητα δεν επιβάλλεται, αλλά κερδίζεται και αποδεικνύεται με αγώνες, θυσίες και ήθος. Πρόκειται για θεϊκό χάρισμα και όχι για καταναγκασμό. Ο ελληνισμός κανέναν δεν παρακαλάει.

Όποιος δεν θέλει να είναι Έλληνας, κακό του κεφαλιού του. Ας αρκεσθεί στη μίζερη και ελεεινή σκοπιανή ιδιότητα ή ας παραμείνει στην πνευματική αναξιοπρέπεια του κακώς εννοούμενου τοπικισμού και της γκρίνιας για τα κονδύλια. Αυτά δεν τα λέω για να δικαιολογήσω την κρατική απραξία, ούτε για να εθελοτυφλούμε μπροστά στον κίνδυνο από τη διείσδυση των πρακτόρων. Χρειάζεται συνεχής άμυνα και αντίσταση. Αλλά συγχρόνως δεν πρέπει να αποδίδουμε στους αργυρώνητους κομιτατζήδες καμιά ιδιότητα φοβερού και τρομερού μαζικού κινήματος αφελληνισμού. Εάν σώσουμε το όνομα της Μακεδονίας, οι πρακτορίσκοι πιθανότατα θα εξαφανισθούν μία για πάντα. Θα τους καταπιεί η ίδια η Ιστορία…"





Τρίτη, 2 Ιουνίου 2015

Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

Η συνωμοσιολογία ως πολιτική δύναμη


Η συνωμοσιολογία ως πολιτική δύναμη

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΙΟΔΡΑΣ

«​​​​Μας ψεκάζουν;» Το ερώτημα δεν απασχολεί μόνο κάποιους εγχώριους γραφικούς. Είναι εισαγόμενο. Τίθεται και σε μετρήσεις στις ΗΠΑ, αλλά εκεί το ποσοστό εκείνων που απαντά καταφατικά είναι μόλις 5% (έρευνα της Public Policy Polling, Conspiracy Theory Poll Results), ενώ στην Ελλάδα εκτοξεύεται στο 33%, όπως έδειξε μέτρηση της Metron Analysis τον προηγούμενο Σεπτέμβριο.
Η πρόσφατη έρευνα από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, το Διεθνές Πανεπιστήμιο της Ελλάδας και το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης που δημοσίευσε «Η Καθημερινή» έχει ασφαλώς την αστεία της πλευρά. Να θυμίσουμε τα ευρήματά της, σύμφωνα με τα οποία το 75% των Ελλήνων πιστεύει ότι η κρίση που βιώνουμε ήταν προσχεδιασμένη από ξένα κέντρα, το 68,6% ότι έχει βρεθεί το φάρμακο του καρκίνου αλλά το κρύβουν, το 58% ότι οι ΗΠΑ σχεδίασαν την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, το 61% ότι ο Κ. Σημίτης έχει εβραϊκή καταγωγή, ενώ το 27% πιστεύει ότι οι Αμερικανοί σκηνοθέτησαν την προσσελήνωση. Σχεδόν τα ίδια ερωτήματα τίθενται σε ανάλογες έρευνες, σε άλλες χώρες. Πώς απαντούν εκεί οι πολίτες; Στις ΗΠΑ το 28% πιστεύει ότι μια μυστική παγκόσμια ελίτ συνωμοτεί για να ελέγξει τον κόσμο, το 7% ότι η προσσελήνωση ήταν σκηνοθετημένη, το 11% ότι η επίθεση στους Δίδυμους Πύργους σχεδιάστηκε από την αμερικανική κυβέρνηση. Στη Βρετανία, σε παρεμφερή ερωτήματα (δημοσίευση στην εφημερίδα Guardian), το 25% απάντησε ότι μια μυστική ομάδα «πεφωτισμένων» και μασόνων προσπαθεί να κυβερνήσει τον κόσμο, το 35% ότι η προσσελήνωση ήταν σκηνοθετημένη, το 38% ότι η επίθεση στους Δίδυμους Πύργους ενορχηστρώθηκε από την αμερικανική κυβέρνηση.

Oπως σημειώνει σε μια μελέτη του με τίτλο «Θεωρίες συνωμοσίας στη Γαλλία» ο Joel Gobin, «οι θεωρίες συνωμοσίας σε μεγάλο βαθμό συνδυάζονται με δυσπιστία έναντι των άλλων, ιδιαίτερα έναντι της πολιτικής τάξης. Οταν η εμπιστοσύνη απέναντι στους άλλους και τους θεσμούς τραυματίζεται, παράλληλα τραυματίζεται και η εμπιστοσύνη στις επίσημες αφηγήσεις. Ετσι εξηγείται γιατί αυτοί που αμφισβητούν τις κυρίαρχες ερμηνείες είναι περισσότερο πρόθυμοι να ψηφίσουν ή να στηρίξουν ακραία κόμματα ή ακραίους πολιτικούς ακριβώς επειδή είναι αυτοί που αμφισβητούν τις κυρίαρχες πεποιθήσεις και αξίες. Γι’ αυτό οι θεωρίες συνωμοσίας αξιοποιούνται από κάποιους, που είναι εκτός πολιτικής εξουσίας και προσφέρουν σε εκείνους που τις ασπάζονται τη συμβολική ικανοποίηση ότι «ανήκουν σε εκείνους που ξέρουν».

Aν δούμε τον σημερινό πολιτικό χάρτη της Ελλάδας, θα διαπιστώσουμε πόσοι εκτοξεύτηκαν εκμεταλλευόμενοι τις συνωμοσιολογικές θεωρίες, τις οποίες οι ίδιοι ενίσχυσαν, κυρίως εκείνη που ασπάζεται το 75% των Ελλήνων, σύμφωνα με την οποία «η κρίση που βιώνουμε ήταν προσχεδιασμένη από ξένα κέντρα». Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στην πρώτη θέση εκείνων που πιστεύουν ότι «μας ψεκάζουν», σύμφωνα πάντα με την έρευνα της Metron Analysis, βρίσκονται οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ με ποσοστό 19,2%, ακολουθούν οι οπαδοί της Χρυσής Αυγής με 15,3%, της Ν.Δ. με 10,6% και των ΑΝΕΛ με 6,1%. Τα αποτελέσματα των ερευνών που αφορούν την επίδραση των συνωμοσιολογικών θεωριών στους πολίτες, προκαλούν θυμηδία, όμως αυτοί με τους οποίους γελάμε ψηφίζουν κι η ψήφος τους έχει την ίδια αξία με εκείνη όλων των άλλων.



Κυριακή, 27 Μαΐου 2012

Ελληνομπάχαλα!


Ο συμπαθής Πλούτο (Pluto) του Ντίσνεϋ.

Ελληνομπάχαλα


Συνήθως οι πολιτικοί υιοθετούν το κατατρεγμένο θυμικό των ΝεοΕλλήνων ψηφοφόρων που περιλαμβάνει την ιδρωμένη από έγκαυλη προσήλωση πεπατημένη στα άχραντα μυστήρια, το αντρίκιο φιλότιμο που καταλύει κάστρα με σκοπό την υπεράσπιση του φτωχικού ενδιαιτήματος από εχθρικούς εισβολείς, την μύχια σιγουριά ότι το αρχαιοελληνικό αίμα μεγαλουργεί στα υγιή σπλάχνα της απεραντολόγου περιφέρειας με ιστορίες που περιλαμβάνουν λιόδεντρα, κοτσύφια κι μυστακοφόρους αρματολούς για να βαφτίσουν την αλληλεγγύη σε διοικητική ρύθμιση με χαώδες κώδικα.
Τα χρόνια της Μεταπολίτευσης, μπολιασμένα με αγωνιστικό στόμφο κι άσματα που παντρεύουν την καυτή πέτρα με το γαλάζιο του Αιγαίου, την παλαιοκομμουνιστική χροιά της αγέρωχης κολεκτίβας κι την υστερική ακτιβιστική καραμέλα του «αγαπάτε αλλήλους», δημιούργησαν ένα χολιγουντιανό τέρας τίγκα από βαλκανολεβέντικη ρουστίκ στόφα, μακριά μαλλιά που ακκίζονται χαρωπά στο αδηφάγο κράτος τραγουδώντας Φαραντούρη, ινδικά ταγάρια από κάνναβη κι έβενο, τυποποιημένο λεξιλόγιο για την επάρατη Δεξιά του ’50, τσιτάτα από τον δάσκαλο Όσο με φανταχτερά σφυροδρέπανα.
Το ταλέντο της κακομοιριάς κι των αγώνων συνεχίζεται στον στίβο των Αγανακτισμένων στο Σύνταγμα, όπου επηρεαζόμενοι από την ισπανική λαίλαπα η οποία πάντα συγκινεί το μεσογειακό μπαχαλοειδές με έναν τόνο Τσε για προσάναμμα, όπου κραδαίνοντας γαλανόλευκες κι ανακαλύπτοντας το αμεσοδημοκρατικό ιδεώδες, ψηφίζουν κι αναρτούν αποφάσεις οργής κι δικαιοσύνης αφού πριν μουτζώσουν την Βουλή, ψάχνοντας για δωσίλογους κι προδότες, στήσουν κρεμάλες αναπολώντας τον δικτάτορα Ροβεσπιέρο κι την κραυγαλέα φύση που επιτάσσει τιμωρία κι δέος με κόκκινες παντιέρες.
Φτάνοντας στο σήμερα, με την θράκα του Τίποτα ζωγραφισμένη στα πρόσωπα, με την ουρά στα σκέλια αφού δεν είδαν ελικόπτερα να φυγαδεύουν πολιτικούς, αναλώνονται σε εσωτερικό πανικό αφού δεν ευτυχούν πριν πέσει ο καπιταλισμός, η Apple κι η Βόρεια Κορέα, διοργανώνοντας φιέστες κι τσιφτετέλια σε υπόγεια, με τα μάτια καρφωμένα στον Αλέξη Τσίπρα που μιλάει τσάτρα-πάτρα τα Ελληνικά στον γίγαντα Μελανσόν, έχοντας την μύχια ελπίδα ότι θα φορέσουν το φακιόλι κι την ποδιά εργασίας, μαζεύοντας βιολογικές τομάτες κι ψάλλοντας μαοϊκούς στίχους στο λιβάδι με τα ηλιοτρόπια.
Βρισκόμαστε λοιπόν στο σημείο μηδέν, όπου ο σταλινισμός, ο φασισμός κι ο ναζισμός χτυπούν αλαζονικά τις πόρτες των νοικοκυραίων βιοπαλαιστών, οι οποίοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για το κακό που τους βρήκε, ξεχνώντας ότι οι ίδιοι συντηρούσαν το τεράστιο κράτος που τόσο λατρεύουν να μισούν, εθελοτυφλώντας στην εκ νέου χρηματοδότηση της Ψωροκώσταινας από χώρες που αντιμετωπίζουν την λιτότητα εξίσου σκληρά, επιθυμώντας την επιστροφή στο κράτος Καραμανλή, με παχυλά επιδόματα, απουσία δημοσιονομικού ελέγχου, μπόλικη ελληνικούρα με άλλοθι το βαθύ γαλάζιο.
Καταλαβαίνω απόλυτα τον εκνευρισμό, την ογκώδη πληροφορία των αριθμών, το σάστισμα του κοσμάκη κι την τρομοκρατία των καναλιών αλλά η ψήφος που ήταν χαβαλές κι σκοτεινό υποκατάστατο άναρχης κι χαώδους υπόφυσης, αποτελεί την ύστατη λύση η οποία ζητά κι την αλλαγή νοοτροπίας σε έναν λαό που η ιδιοτυπία του είναι απόρροια οθωμανικών καταλοίπων, επιγενετικής ανημπόριας, σουρεαλιστικό μιμόδραμα που αντιπαλεύει με πείσμα την εξής αλήθεια: αποτελούμαστε από έναν κακομαθημένο συλλογικό μύθο, με κωλοπαιδίστικα αντανακλαστικά κι απαράμιλλη κουτοπόνηρη χοντράδα.

http://theelfatbay.net/?p=3565

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2012

Αντίστροφη μέτρηση



Countdown

Φώτης Γεωργελές

Kάποτε είχαν φτιάξει το ρολόι του κόσμου. Ο ένας δείκτης ήταν στο 12. Ο άλλος στο παρά 5. Το δώδεκα ήταν τα μεσάνυχτα του κόσμου, το τέλος, η πυρηνική καταστροφή. Ανάλογα με τις κινήσεις της ανθρωπότητας, ο μεγάλος δείκτης πλησίαζε ή απομακρυνόταν από το 12. Εξοπλισμοί, πόλεμοι, πυρηνικά ατυχήματα, πλησίαζε. Συμφωνίες αφοπλισμού, εναλλακτικές μορφές ενέργειας, απομακρυνόταν. Μπορούμε ν’ αρχίσουμε να μετράμε αντίστροφα. Στο δικό μας ρολόι, το ρολόι που δείχνει την άτακτη χρεοκοπία, την έξοδο από την Ευρώπη, αρχίζουμε να μετράμε μέρες ή μήνες μέχρι το σημείο μηδέν. Αν δεν συμβεί κάποιο θαύμα, παρακολουθούμε όλο αυτό το διάστημα σε «ζωντανή σύνδεση» την αυτοκτονία μιας χώρας.
Υπάρχουν στον κόσμο 150 χώρες πιο φτωχές από μας. Η Ισπανία έχει μεγαλύτερη ανεργία από μας. Οι μισές χώρες της Ευρώπης έχουν χαμηλότερο κατώτερο μισθό από μας. Στις Ηνωμένες Πολιτείες η προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων είναι πολύ χειρότερη από την ελληνική. Καμία χώρα δεν διαλύθηκε.
Δεν πιστεύω ότι για την κατάστασή μας φταίει το ευρωπαϊκό σχέδιο διάσωσης. Μπορώ να βρω ένα σωρό σημεία για να διαφωνήσω με τη λογιστική λογική του που προσπαθεί να διορθώσει τους αριθμούς υπονομεύοντας την πολιτική των μεταρρυθμίσεων, τη μόνη πολιτική που μπορεί να μας βγάλει από το αδιέξοδο. Όμως σε καμιά άλλη χώρα δεν συνέβη αυτό που συνέβη στη δικιά μας. Μια ολόκληρη κοινωνία, ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, να κλείνει τα μάτια μπροστά στην πραγματικότητα. Να γαντζώνεται σε μια ανέφικτη επιστροφή στο παρελθόν. Να αρνείται τις αλλαγές. Να προτιμάει την έξοδο από την ευρωπαϊκή οικογένεια καλύτερα, παρά να προσπαθήσει. Η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα μας γυρίσει σε μια προηγούμενη Ελλάδα της δραχμής. Δεν θα μοιάζει με κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα με δικό της νόμισμα εκτός Ευρωζώνης.
Η βίαιη χρεοκοπία θα οδηγήσει σε μια χώρα που θα μοιάζει με τα αποτυχημένα κράτη της Αφρικής. Σ’ αυτή την ανύποπτη και αμέριμνη κοινωνία, η προσαρμογή θα είναι οδυνηρή. Η διάλυση του κρατικού μηχανισμού, η θυματοποίηση, ο πολιτικός αναλφαβητισμός, που ήδη από σήμερα κυριαρχούν, θα οδηγήσουν σε μια κοινωνία ζούγκλα. Κρατικές και παρακρατικές συμμορίες θα συναλλάσσονται με ολιγάρχες, ρώσικες, κινέζικες και νιγηριανές μαφίες θα κυριαρχούν στο δρόμο, οι μισθοί γι’ αυτούς που πληρώνονται από το κράτος θα είναι στο αντίστοιχο των 300 ευρώ και οι υπόλοιποι θα κάνουν μεροκάματα και μαύρη αγορά προσπαθώντας να μεταναστεύσουν.
Ιδεοληψίες παρωχημένων δεκαετιών, αδιάλλακτη υπεράσπιση προνομίων και εσόδων που κάποιοι εξασφάλισαν από το πελατειακό κράτος της μεταπολίτευσης και οργανωμένα συμφέροντα που προωθούν τη δραχμή για να αγοράσουν φτηνά τη χώρα, συγκλίνουν σε ένα ρεύμα που μαθηματικά οδηγεί στη χρεοκοπία και στην εθνική ήττα.
Η ελληνική κοινωνία ακόμη και σήμερα, που το ρολόι ακουμπάει μεσάνυχτα, δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται ποια είναι τα διλήμματα. Αντικατέστησε το δικομματισμό με άλλες εκδοχές του που υπόσχονται, αυτές τώρα, μαγικές λύσεις, βολικές, εύκολες, διατήρηση των κεκτημένων, επιστροφή σε εποχές ανέμελες, αλλά χωρίς τα δανεικά που τις εξασφάλιζαν.
Για την ελληνική κοινωνία, «εξόντωση» είναι αυτό που ζούμε. Δεν υποψιάζεται καν τι σημαίνει η κατάρρευση που πλησιάζει. Έχουμε διαπαιδαγωγηθεί σε μια πολιτική των τηλεοπτικών παραθύρων, στις τσάμπα μαγκιές καφενείου. Ανεπάγγελτοι πολιτικοί, αυτοδίδακτοι οικονομολόγοι, καταργούν διακρατικές συμφωνίες, αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του κόσμου όλου. Μόνοι τους. Απέναντι στο τηλεοπτικό κοινό των οπαδών τους.
Ο υπόλοιπος κόσμος παρακολουθεί με απορία. Είναι πραγματικά περίεργο το φαινόμενο. Ένας ολόκληρος πλανήτης προσπαθεί να βρει τρόπο να μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η χώρα μας ταξιδεύει προς την έξοδό της.
Η τραγική ανεπάρκεια του πολιτικού συστήματος παρουσιάζεται μπροστά στα μάτια όλων κάθε βράδυ στα δελτία των 8. Φοβούνται να κυβερνήσουν και αρνούνται να κυβερνήσουν, να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Προτιμάνε το ρόλο του πολιτικού σχολιαστή στα τηλεοπτικά παράθυρα. Του εισαγγελέα. Αν το 16% διαλύει το πολιτικό σύστημα μιας χώρας, τότε το πολιτικό σύστημα αυτό είναι νεκρό.
Η κοινωνία μας μέσα σ’ αυτά τα 2 χρόνια δεν μπόρεσε να δημιουργήσει δυναμικές προοδευτικές, μεταρρυθμιστικές, ευρωπαϊκές, εκσυγχρονιστικές πολιτικές κινήσεις. Ανικανότητα, ανευθυνότητα και συμφέροντα οδήγησαν στην αποδιοργάνωση, τον κατακερματισμό, το αδιέξοδο. Σε μια ατμόσφαιρα «χαμηλής έντασης» εμφυλίου, με κραυγές για προδότες, δοσίλογους, κρεμάλες που εξαφάνισαν τις ψύχραιμες φωνές, αποσιώπησαν τα διλήμματα, πολέμησαν τις αποχρώσεις. Η «στρατηγική της έντασης» παρόξυνε συνεχώς την ατμόσφαιρα, υπονομεύοντας κάθε απόπειρα αναδιοργάνωσης της παραγωγής. Υπονόμευσε τον τουρισμό, εξόντωσε την εμπορική ζωή, έκαψε τις πόλεις. Επιδείνωσε την ύφεση περισσότερο από τα μέτρα του μνημονίου. Οι συμμορίες της δραχμής ανενόχλητες οδηγούν στο προδιαγεγραμμένο τέλος. Η κοινωνία δεν έχει αντιστάσεις, έχει επιλέξει τη θυματοποίηση.
Ο πρόεδρος του Μεξικού κάποτε είχε πει για τις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου: «Αυτοί δεν ξέρουν να υποφέρουν». Είναι ο λίγο πικρός τρόπος που οι outsiders βλέπουν την καλομαθημένη Δύση να αντιδρά σπασμωδικά και αυτοκτονικά. Η πορεία μας των τελευταίων χρόνων θα γίνει ιστορία που θα διδάσκεται στα πανεπιστήμια. Μια κοινωνία που αποφάσισε να αυτοκτονήσει, να φύγει από το κέντρο του κόσμου για να διατηρήσει ένα δανεικό επίπεδο ζωής, αντί να οργανωθεί για να δημιουργήσει το δικό της. Και βρέθηκε στο περιθώριο του πλανήτη.
AthensVoice

http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/392/edito-392



Τετάρτη, 2 Μαΐου 2012

Η ΨΗΦΟΣ ΤΗΣ 6ης ΜΑΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗ


Η ΨΗΦΟΣ ΤΗΣ 6ης ΜΑΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗ: ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΙΡΗΝΙΚΗ «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ»
Παναγιώτης Ήφαιστος http://www.ifestosedu.gr/

1. 1. Ο πολιτικός θάνατος του δικομματισμού και η διαχείριση της μετάβασης
Οι εκλογές της 6ης Μαίου 2012 προσφέρουν στους Έλληνες πολίτες μια μοναδική ιστορική ευκαιρία:
Με μία μόνο ψήφο ο καθένας όλοι μαζί οδηγούμε στον πολιτικό θάνατο τον παλαιοκομματισμό, τα στελέχη του οποίου εδώ και εκεί στην πρόσφατη ιστορία απέκτησαν τη συνήθεια να παρελαύνουν με ξένες σημαίες. Προκαλούμε, επιπλέον, μια ειρηνική και συνάμα δυναμική πολιτική ανασύνταξη εκ βάθρων και οι πολίτες έχουν την ιστορική ευκαιρία να επιτύχουν αναίμακτα ένα τόσο μεγάλο κατόρθωμα.
Επίσης, αντιστρέφουμε μια πασίδηλα θανατηφόρα τροχιά και καταφέρνουμε μια ειρηνική «Επανάσταση» που θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις, για πρώτη φορά μετά την Ελληνική Επανάσταση 1821, να κάνουμε δικό μας το μέχρι σήμερα μερικώς ή ολικώς ξενοκρατούμενο νεοελληνικό κράτος. Να ψηφίσουμε απαλλαγή από την ξενοκρατία και τους δεδηλωμένους εγχώριους αντιπροσώπους της, δρομολογώντας έτσι τις προϋποθέσεις μιας αληθινής εθνικής ανεξαρτησίας και δημοκρατίας.
Αυτό σημαίνει ότι, αν καταψηφιστεί ο παλαιοκομματισμός, για μερικούς μήνες θα έχουμε μια συντεταγμένη μετάβαση κατά τη διάρκεια της οποίας θα συντελεστεί μια εκ βάθρων ανασύνταξη και ανασυγκρότηση των πολιτικών δυνάμεων: Το παλιό θα διαλυθεί και τάχιστα θα συγκροτηθεί το νέο.
Όσες υγιείς πολιτικές δυνάμεις είναι τώρα εγκλωβισμένες στον σάπιο δικομματισμό ή στα εξαπτέρυγά του θα απελευθερωθούν για να συμμετάσχουν και να συμβάλλουν στη διαμόρφωση του νέου. Νέο πολιτικό αίμα, από λαμπρούς, ταλαντούχους και αδιάφθορους Έλληνες, οι οποίοι μέχρι τώρα αηδιασμένοι απείχαν, θα εισρεύσει, θα δυναμώσει το ανανεωτικό ρεύμα και θα ανασυγκροτήσει εξυγιαντικά το πολιτικό σύστημα.
Λογικό είναι μετά από μερικούς μήνες να έχουμε ξανά νέες εκλογές για να αποτυπωθεί και να νομιμοποιηθεί το νέο, ανασυγκροτημένο και πολιτικά ορθολογιστικό πολιτικό σκηνικό που θα εδράζεται ανεπίστροφα πάνω σε θεμελιώδεις παραδοχές δημοκρατίας και εθνικής ανεξαρτησίας. Κατά τη διάρκεια αυτών των μηνών, επίσης, θα διαχειριστούμε τα προβλήματα που προκάλεσαν οι κυβερνήσεις που προηγήθηκαν.

2. 2. Η εντολοδόχος αντι-μνημονιακή μεταβατική διακυβέρνηση εθνικής σωτηρίας / Συντακτική Συνέλευση
Η αποστολή της εντολοδόχου μεταβατικής αντί-μνημονιακής διακυβέρνησης θα είναι τριπλή: Πρώτον, διαχείριση των σχέσεων με τους τρίτους και κυρίως την ΕΕ. Δεύτερον, διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής, της ευνομίας και της ευταξίας. Τρίτον, δρομολόγηση Συντακτικής Συνέλευσης για την αναθεώρηση του Συντάγματος.
Αυτός είναι ο άμεσος ρόλος των αντί-μνημονιακών πολιτικών δυνάμεων που πρέπει να υπερψηφιστούν: Όχι να κυβερνήσουν με συμβατικό τρόπο αλλά να «συγκυβερνήσουν» έμμεσα επί συγκεκριμένης ατζέντας. Να συμφωνήσουν για μια αμιγώς αντί-μνημονιακή μεταβατική διακυβέρνηση εθνικής σωτηρίας στην οποία θα μπορούσαν να πρωταγωνιστήσουν αδιάφθορα και αξιόπιστα πολιτικά πρόσωπα κύρους και όχι τεχνοκράτες ή άτομα βεβαρημένα με πολιτικά εγκλήματα του πρόσφατου παρελθόντος.
Αυτή θα είναι η μεγάλη προσφορά τους και όχι να κάτσουν πάνω σε κάποιες εξουσιαστικές καρέκλες. Αυτό σημαίνει υπέρβαση: Οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες», το «ΚΚΕ», ο «Συνασπισμός», η «Κοινωνική Συμφωνία», το «ΟΧΙ», για παράδειγμα, δεν θα θελήσουν τα στελέχη τους να καταλάβουν, κατ’ ανάγκη, κυβερνητικούς θώκους, αλλά μόνο να ορίσουν την πολιτική ατζέντα της εντολοδόχου αντί-μνημονιακής μεταβατικής διακυβέρνησης.
Αυτό, λογικά, θα πρέπει να θέλουν οι αντί-μνημονιακές δυνάμεις. Ούτως ή άλλως η επιλογή είναι μονόδρομος: Μια σωτήρια μετάβαση προς την ομαλότητα που θα επιτύχει μια αποτελεσματική αντί-μνημονιακή διακυβέρνηση συγκεκριμένου σκοπού. Λογικά θα έχει την στήριξη ή την ανοχή όσων θέλουν μια βιώσιμη διέξοδο από την κρίση. Πιθανότατα μια τέτοια ανοχή και στήριξη να προέλθει όχι μόνο από τις παρούσες αντί-μνημονιακές δυνάμεις αλλά και από εγκλωβισμένα αντί-μνημονιακά στελέχη του παλαιοκομματισμού και των εξαπτερύγων τους. Η ήττα τους θα οδηγήσει στην ανασυγκρότηση και ανανέωση του πολιτικού σκηνικού.
Αντίστροφα, εάν κυβερνήσει ξανά ο παλαιοκομματισμός αναπόδραστα θα έχουμε ταχύρυθμο φαύλο κύκλο ύφεσης, ακόμη μεγαλύτερη πτώχευση, ακόμη πιο στυγνές αντί-κοινωνικές αποφάσεις, κοινωνική έκρηξη και ίσως απεγνωσμένες προσπάθειες κοινοβουλευτικής δικτατορίας των αδίστακτων μνημονιακών δραστών και των εξαπτέρυγών τους.
Όπως και πολλοί άλλοι τυγχάνει να γνωρίζω ότι, με σκοπό να συγκροτηθεί μια αντί-μνημονιακή μετάβαση, υπήρξαν ήδη επαφές αντι-μνημονιακών δυνάμεων με σημαντικές, αδιάφθορες και αυτοδύναμες διακεκριμένες προσωπικότητες μεγάλου κύρους και μεγάλων ικανοτήτων που σταδιοδρομούν στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Υπό τις περιστάσεις, αυτός είναι ο σωστός προσανατολισμός για τη συγκρότηση μιας υπεύθυνης μεταβατικής αντί-μνημονιακής διακυβέρνησης εθνικής σωτηρίας.
Οι συνθήκες έκτακτης ανάγκης στην οποία μας έφερε ο αποδεδειγμένα ανήμπορος παλαιοκομματισμός απαιτεί όχι αναρχία και χάος ή μικρόψυχες και μικρόμυαλες παλαιοκομματικές νοοτροπίες γαντζώματος σε εξουσιαστικούς θώκους, αλλά υπεύθυνη και συντεταγμένη διαχείριση μιας πολιτικής μετάβασης στην ομαλότητα και σε έναν νέο βιώσιμο προσανατολισμό με γνώμονα τη δημοκρατία και την Εθνική Ανεξαρτησία. Εκτιμώ ότι, όλες οι γνήσιες αντί-μνημονιακές δυνάμεις, χωρίς δεύτερη σκέψη αυτό θέλουν.
Η αντί-μνημονιακή μεταβατική διακυβέρνηση είναι όντως το κρισιμότερο ζήτημα γιατί θα πρέπει με υπευθυνότητα να διαφυλάξει το κράτος, να περιφρουρήσει την κοινωνική δικαιοσύνη και να αποκαταστήσει την ομαλότητα μεταξύ διακυβέρνησης και πολιτών και μεταξύ Ελλάδας και τρίτων.
Αποστολή της όπως είπαμε είναι να επιτύχει αυτό που ο δικομματισμός ομολόγησε πως δεν μπορεί να κάνει όταν υπέγραψε το δεύτερο μνημόνιο και όταν κινδυνολογώντας έθεσε κίβδηλα και ψεύτικα εκβιαστικά διλήμματα, όπως «δραχμή ή ευρώ», «μνημονιακή υποδούλωση ή πτώχευση και εμφύλιος». Τέτοια διλήμματα είναι πολιτικά ανεύθυνα, δεν μας αξίζουν και δεν αρμόζουν σε ελεύθερες και πολιτισμένες κοινωνίες.
Η εντολοδόχος αντί-μνημονιακή μεταβατική διακυβέρνηση θα διασφαλίσει την κοινωνική συνοχή και θα προχωρήσει σε μια ισόρροπη διαπραγμάτευση με τους τρίτους και κυρίως με τους συνεταίρους μας στην ΕΕ, από την οποία όχι μόνο δεν πρέπει να αποχωρήσουμε αλλά και της οποίας θα πρέπει να γίνουμε οι σημαιοφόροι μιας μεγάλης μεταρρύθμισης και ενός ριζικού πολιτικού εξορθολογισμού. Όσον αφορά το πολιτικό μας σύστημα, το ανανεωμένο πολιτικό σύστημα καλό θα ήταν να δρομολογήσει, όπως προαναφέραμε, μια Συντακτική Συνέλευση αναθεώρησης του Συντάγματος.

3. 3. Ασφαλής σωτήρια μετάβαση – ριζική πολιτική ανασυγκρότηση
Η απόφαση για μια νέα αφετηρία και για μια νέα λελογισμένη πορεία θα πρέπει να ληφθεί την 6η Μαίου. Τώρα ή ποτέ. Στις 6 Μαίου οι Έλληνες είτε θα υποκύψουν στην πολιτική τρομοκρατία και στις ανασφάλειές τους είτε θα «επαναστατήσουν» δημιουργώντας μια νέα αφετηρία για μια νέα ελεύθερη και ολοένα πιο δημοκρατική διαδρομή.
Τερματίζοντας με την ψήφο τους τον λαθρόβιο παλαιοκομματισμό οι πολίτες, επιπλέον, προσφέρουν σωσίβιο σε εκείνα τα στελέχη του υπάρχοντος πολιτικού προσωπικού τα οποία με όρους δημόσιου συμφέροντος είναι ενδεχομένως, όπως είπαμε, πολιτικά ορθολογιστές πλην εγκλωβισμένοι στο απερχόμενο σάπιο παλαιοκομματικό σύστημα.
Τουτέστιν, οι πολίτες με αντί-μνημονιακή ψήφο μπορούν να απελευθερώσουν όλα τα υγιή πολιτικά στελέχη όλων των παρατάξεων δίνοντάς τους έτσι την ευκαιρία να συμμετέχουν σε μια ριζική πολιτική ανασύνταξη και πολιτική ανασυγκρότηση της Ελλάδας. Μόνο έτσι μετά τις εκλογές θα έχουμε ένα ανανεωμένο και ορθολογιστικό πολιτικό προσωπικό. Ήδη τα πρώτα βήματα έγιναν με όσους όντας πιο θαρραλέοι και αποφασιστικοί δεν ψήφισαν το μνημόνιο.
Η ριζική πολιτική ανασύνταξη είναι υπό τις συνθήκες αυτό που θέλει κάθε εχέφρων και ορθολογιστής Έλληνας. Λογικά και ορθολογιστικά σκεπτόμενοι, αυτός θα πρέπει να είναι και ο σκοπός των νέων πολιτικών ρευμάτων που δημιουργήθηκαν πρόσφατα αλλά και ιστορικών πολιτικών χώρων όπως το ΚΚΕ.
Το ΚΚΕ, εξάλλου, ίσως είναι καιρός να κάνει μερικά ακόμη ξεκάθαρα βήματα με όρους εθνικής ανεξαρτησίας. Πεποίθησή μου είναι ότι το ΚΚΕ στη δύσκολη αυτή συγκυρία θα συν-λειτουργήσει με συγκλίνοντα τρόπο με τις άλλες αντί-μνημονιακές δυνάμεις για μια σωτήρια μετάβαση. Όριο είναι ο ουρανός για ειρηνικούς αγώνες κοινωνικής δικαιοσύνης μέσα σε ένα αληθινά δημοκρατικό, ελεύθερο και ανεξάρτητο Ελληνικό κράτος.

4. 4. Οι ναυαγοί του παρωχημένου παλαιοκομματισμού κινδυνολογούν ανεύθυνα
Οι ναυαγοί του πολιτικού προσωπικού του απερχόμενου παλαιοκομματισμού βρήκαν σωσίβιο, τονίζουμε, στην κινδυνολογία και στην πολιτική τρομοκρατία.
Οι Έλληνες πολίτες όμως πρέπει να σκεφτούν την ελευθερία τους και τη δημοκρατία τους και να αποτινάξουν τους εκβιασμούς. Δεν υπάρχει τίμημα για την ελευθερία τους και τη δημοκρατία τους και ας μην το ανακαλύψουν αργά.
Οι παλαιοκομματικοί υπαίτιοι του ολισθηρού κατήφορου της πατρίδας μας, ασκούν πολιτική τρομοκρατία και κινδυνολογούν ασύστολα και ανεύθυνα. Συνεχίζουν να δημιουργούν ανασφάλειες στους πολίτες περί μιας δήθεν αναπόφευκτης –αν αυτοί φύγουν– άτακτης πτώχευσης.
Όμως, η άτακτη πτώχευση σίγουρα θα επέλθει, αν αυτοί μείνουν στην εξουσία. Θέλουν, οι αφιλότιμοι, πάση θυσία να συνεχίσουν να κάθονται στις εξουσιαστικές καρέκλες για μερικούς μήνες ακόμη. Δεν διστάζουν να γίνουν κήρυκες της πτώχευσης της οποίας η έλευση είναι δεδομένη εάν οι ένοχοι που συνομολόγησαν το ξενοκρατικό και αδιέξοδο μνημόνιο παραμείνουν στην εξουσία συγκυβερνώντας μαζί με τα εξαπτέρυγά τους.
Απερίσκεπτα, καλλιεργούν στον λαό την ψευδαίσθηση ότι θα μπορέσουν να μακροημερεύσουν στην εξουσία υφαρπάζοντας την ψήφο των Ελλήνων με πολιτική τρομοκρατία και δημιουργώντας επίπλαστες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες. Κάτι τέτοιο όμως δεν λαμβάνει υπόψη ότι το θανατηφόρο μνημόνιό τους αναπόδραστα οδηγεί σε κοινωνική έκρηξη και άτακτη πτώχευση, τραγική εξέλιξη που αυτοί προκαλούν και την οποία ούτε μια «κοινοβουλευτική δικτατορία» δεν θα συγκρατήσει.
Κίβδηλες, ψεύτικες, υποκριτικές και επικίνδυνες είναι οι υποσχέσεις του παλαιοκομματισμού. Βασικά μας λένε το εξής: Θα συνεχίσουμε να δανειζόμαστε για να πληρώνουμε τους τοκογλύφους και θα συνεχίσουμε να βυθιζόμαστε στην ύφεση αλλά θα επιβιώσουμε με μισθούς Σομαλίας. Επίσης ότι κάποιοι εγχώριοι πελατειακά λειτουργώντας θα έχουν τη δυνατότητα να γίνουν μεταπράτες των ξένων που θα εξαγοράζουν μαζικά τον δημόσιο και ιδιωτικό πλούτο.
Όλα αυτά βέβαια είναι ελεεινά, ανέφικτα, σπασμωδικά, επικίνδυνα και δηλωτικά για το πόσο επικίνδυνος έγινε ο σάπιος και φαυλοκρατικός παλαιοκομματισμός.

5. 5. Οι Έλληνες δεν θέλουν δώρα μόνο διαγραφή των επαχθών και καταχρηστικών βαρών
Οι Έλληνες, εν τέλει, δεν θέλουν δώρα. Ούτε κινδυνεύουν να πάθουν οτιδήποτε, αν αρχίσουν να δαπανούν ό,τι παράγουν. Βέβαια, αν μιλήσει κανείς όχι με μέλη του σκληρού δικομματικού πελατειακού πυρήνα αλλά με γνήσιους νοικοκυραίους που αποτελούν και τη συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων θα τους πουν ότι μπορούν να ζήσουν και να ξοδεύουν πολύ λιγότερα, αν είναι να διασωθεί η πατρίδα, η αξιοπρέπειά τους, η ελευθερία τους και η δημοκρατία.
Υπέρτατες και έσχατες λογικές κάθε κοινωνίας ήταν και θα συνεχίσουν να είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, νοούμενη ως εθνική ανεξαρτησία, και η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, νοούμενη ως φορά κίνησης προς γνήσια πολιτική ελευθερία. Κανένα τίμημα, καμιά θυσία και καμιά δεύτερη σκέψη δεν χωρεί όσον αφορά αυτά τα υπέρτατα και έσχατα αγαθά. Εν τούτοις, αυτές οι έσχατες λογικές ακυρώθηκαν από τα μέλη του σάπιου παλαιοκομματικού συστήματος.
Τα Ελληνικά νοικοκυριά παράγουν αρκετά για να μην κινδυνεύουν «οι μισθοί, οι συντάξεις και η προμήθεια φαρμάκων» –όπως ανέντιμα ισχυρίζονται οι δράστες του μνημονίου– αν μια υπεύθυνη και αξιόπιστη διακυβέρνηση σταματήσει να πληρώνει τους τοκογλύφους και διαπραγματευτεί τις υποχρεώσεις σε μια νέα ορθολογιστική βάση.
Οι τάσεις, επιπλέον, δείχνουν ότι και στην Ευρώπη η επάνοδος στη λογική και στον οικονομικό και πολιτικό ορθολογισμό είναι το κυρίαρχο αίτημα των περισσοτέρων. Μια τέτοια επάνοδος είναι αναγκαία και αναπόφευκτη, αν είναι να μην διαλυθεί η ΕΕ. Αν βέβαια για εγγενείς λόγους και αντιφάσεις η ΕΕ αυτοδιαλυθεί, ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν πρέπει να βρει την Ελλάδα υπό αποικιοκρατικό ζυγό που θα εποπτεύει μια αδίστακτη εγχώρια κοινοβουλευτική δεσποτεία.
Αν λοιπόν υποκύψουμε στην πολιτική τρομοκρατία και στην ανεύθυνη κινδυνολογία τη στιγμή που δημιουργούνται νέες πολιτικές συνθήκες στην Ευρώπη, εμείς θα βρεθούμε χειροπόδαρα δεμένοι με το επαχθές, καταχρηστικό και παράνομο μνημόνιο και τους χρεοκοπημένους πολιτικούς στον σβέρκο μας. Πολιτικούς που αποδείχθηκαν ανίκανοι να διαπραγματευτούν ακόμη και τα πιο απλά και πιο λογικά πράγματα.
Ανθρώπους των οποίων η πολιτική ανικανότητα δημιούργησε σύνδρομα Τιτανικού με αποτέλεσμα να σπεύδουν αδιαμαρτύρητα και να υπογράφουν το ένα μετά το άλλο μνημόνιο που τους σέρβιραν πολιτικά ανεξέλεγκτοι τεχνοκράτες. Ως και να μην ήσαν αντιπρόσωποι ενός ανεξάρτητου κράτους μέλους της ΕΕ.

6. 6. Η ψήφος της 6ης Μαίου ως μέσο απελευθέρωσης και νέας αφετηρίας
Απελευθέρωση στην παρούσα συγκυρία σημαίνει ψήφο κατά οποιουδήποτε με οποιοδήποτε τρόπο ταυτίστηκε με το ξενοκρατικό μνημόνιο και κατά οποιουδήποτε μνημονιακού εξαπτέρυγου υποκριτικά μουρμουρίζει για «εξελικτική αποδέσμευση» από το μνημόνιο.
Ορθολογιστικό είναι επίσης να καταψηφιστούν όσοι βρίσκονται στους δύο ακραίους πόλους: Του εθνομηδενισμού και του φασισμού. Οι πρώτοι είναι Δούρειος Ίππος ενός εξελικτικού δήθεν μνημονίου, οι δεύτεροι με τις ακρότητές τους η νομιμοποίηση της κινδυνολογίας των επίδοξων εγχώριων υπηρετών της ξενοκρατίας.
Το μνημόνιο ενσαρκώνει ό,τι εγχώριο και ξένο αντιβαίνει στην Εθνική Ανεξαρτησία, στην ελευθερία και στη δημοκρατία. Η ασυμβίβαστη αντίθεσή μας στο μνημόνιο και η υπερψήφιση των αντί-μνημονιακών δυνάμεων είναι το προσφορότερο και ασφαλέστερο μέσο σωτήριας διεξόδου από την κρίση.
Το μνημόνιο είναι σήμερα ο θανάσιμος εχθρός των Ελλήνων. Καταψηφίζοντάς το οι Έλληνες διανοίγουν μια νέα ελπιδοφόρα αφετηρία διάσωσής τους κατά των εγχώριων και ξένων θηρίων. Δεν είναι τυχαίο ότι οι εγχώριοι και ξένοι πολιτικοί τρομοκράτες και κατ’ επάγγελμα κινδυνολόγοι τις τελευταίες εβδομάδες λύσσαξαν. Ψεύτικα, κίβδηλα και υποκριτικά.
Είναι προσβλητικό για τη νοημοσύνη μας να λένε ότι δεν είμαστε ικανοί να διασφαλίσουμε την κοινωνική συνοχή, δεν μπορούμε να διαπραγματευτούμε με τους ξένους μια πιο ισόρροπη σχέση και δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε πρακτικά προβλήματα μιας μετάβασης προς ένα καλύτερο μέλλον.
Κάθε εχέφρων και λογικός Έλληνας βλέπει ότι υπό τις περιστάσεις, αν θέλουμε να διασωθούμε από τα άγρια εγχώρια και ξένα μνημονιακά θηρία και αν θέλουμε μια νέα βιώσιμη διαδρομή που θα εκκινεί από μια νέα αφετηρία, το αποτέλεσμα των εκλογών είναι μονόδρομος.
Το αποτέλεσμα των εκλογών θα πρέπει να δρομολογήσει τις προϋποθέσεις εκπλήρωσης συγκεκριμένων σκοπών μέσα από μια αντί-μνημονιακή ψήφο με την υπερψήφιση εκείνων των πολιτικών τάσεων που είναι γνήσια εναντίον του μνημονίου.

7. 7. «Πρακτικά» ζητήματα: Δημόσιες δαπάνες, κοινωνική συνοχή/δικαιοσύνη, ιδιοκτησία νοικοκυριών και σταθερή μετάβαση
Όπως είναι λογικό για λόγους συντομίας αλλά και λόγω ιδιότητας του υποφαινόμενου, δεν στάθηκα σε πρακτικά ζητήματα. Περιέγραψα, βασικά, προσανατολισμούς και αρχές. Ούτε βέβαια υπάρχει η παραμικρή κομματική χροιά. Υπογραμμίζονται ζητήματα που αφορούν τα πάγια αγαθά της ελευθερίας νοούμενη ως εθνική ανεξαρτησία και της δημοκρατίας νοούμενη ως ύπαρξη προϋποθέσεων ολοένα μεγαλύτερης ατομικής, κοινωνικής και πολιτικής ελευθερίας.
Η παρέμβαση, ακριβώς, γίνεται επειδή αυτό που διακυβεύεται στις 6 Μαίου είναι πρωτίστως αυτά τα δύο αγαθά του πολιτικού πολιτισμού όλων των εποχών και όλων των κοινωνιών. Υπό τις περιστάσεις, υπογραμμίστηκε, ο σκοπός των αντί-μνημονιακών δυνάμεων δεν είναι και δεν μπορεί να είναι η αναρρίχηση σε εξουσιαστικούς θώκους. Το πρωτεύον όπως είπαμε είναι να φύγουν οι δράστες που βάζουν στον γύψο την ελευθερία και τη δημοκρατία.
Υπό αυτό το πρίσμα θεωρούμε ότι ένα ζήτημα που εμπίπτει στη σφαίρα της πρακτικής πολιτικής, και που δεν θα μπορούσε να αναλυθεί εκτενώς σε ένα κείμενο όπως το παρόν, είναι η αντιμετώπιση των ελλειμμάτων από μια αντί-μνημονιακή διακυβέρνηση και τα σχετικά με αυτά ζητήματα των πληρωμών του δημοσίου. Με τρόπο που εμπίπτει κάλλιστα στη λογική του παρόντος σημειώματος για τους γενικότερους προσανατολισμούς εντός των οποίων οι πρακτικές λύσεις είναι υπόθεση της πολιτικής διακυβέρνησης θα γίνουν μερικές σύντομες επισημάνσεις.
Συγκεκριμένα, λέγοντας πιο πάνω πως η αρχή που θα πρέπει να ισχύει απαράβατα είναι ότι «θα πρέπει να δαπανούμε ό,τι παράγουμε», αφορά κυρίως το κράτος. Τα νοικοκυριά το κάνουν ούτως ή άλλως και αν δεν το κάνουν δεν υπάρχει έλεος ή οίκτος: Χρεοκοπούνε. Στην Ελλάδα δεν χρεοκόπησαν τα νοικοκυριά που παράγουν πλούτο και ευημερούσαν αλλά το φαύλο και σπάταλο κράτος.
Δύο όψεις του ίδιου νομίσματος είναι ότι, αφενός το μεν φαύλο δικομματικό πελατειακό κράτος το παράκανε και χρεοκόπησε, και αφετέρου, τα μέλη της επιχειρηματικά αεριτζίδικης φαύλης πελατείας «νέων και παλαιών τζακιών» χωρίς το παραμικρό ίχνος φιλότιμου ή φιλοπατρίας, με την πρώτη δυσκολία, άρπαξαν τα λαθραίως αποκτηθέντα δεκάδες δισεκατομμύριά «τους» και τα εξήγαγαν σε φορολογικούς παραδείσους.
Είναι αυτονόητο ότι μια νέα διακυβέρνηση θα εξορθολογίσει τις δημόσιες δαπάνες, θα περιορίσει τις σπατάλες, θα εξαλείψει με δραστικά μέτρα το πελατειακό σύστημα, θα φορολογήσει τους φοροδιαφεύγοντες, θα φορολογήσει τον καθένα που θέλει επιδεικτικά να υπερ-καταναλώνει, και τα λοιπά. Αυτά είναι πρακτικές πολιτικές που μπορούν να αποφασιστούν άμεσα. Ο φαύλος δικομματισμός δεν μπορεί να πάρει τέτοιες αποφάσεις επειδή είναι ο υπαίτιος του προβλήματος.
Συνοψίζουμε λοιπόν λέγοντας ότι δεν χρεοκόπησαν τα Ελληνικά νοικοκυριά: Το μεν φαύλο κράτος χρεοκόπησε η δε άνομη πελατεία τους λιποτάκτησε κερδοσκοπικά. Αυτή είναι μια γενικά αληθής περιγραφή.
Δεν υποτιμούνται πρακτικά ζητήματα αλλά λέμε πως μια θαρραλέα και ικανή αντί-μνημονιακή μεταβατική πολιτική διακυβέρνηση θα μπορούσε ταυτόχρονα με μια σοβαρή ευρωπαϊκή και ευρύτερη διαπραγμάτευση να μεριμνήσει να μηδενίσει το πρωτογενές έλλειμμα για να γίνει μια διεκδικητική διαπραγμάτευση πιο αξιόπιστη.
Όπως σημειώσαμε πιο πάνω, δεν υπάρχει τίμημα για την ελευθερία μας και τη δημοκρατία μας. Οι εχέφρονες και ορθολογιστές Έλληνες που είναι η συντριπτική πλειοψηφία θα συμπράξουν στην άμεση λήψη μέτρων. Στο πεδίο αυτό και τηρουμένων κόκκινων γραμμών που αφορούν την κοινωνική συνοχή και τα θεμελιώδη της κοινωνικής δικαιοσύνης δεν υπάρχουν ανέφικτοι σκοποί αλλά μόνο δύσκολοι σκοποί.
Το ίδιο ισχύει και για τις επάρατες και εγκληματικές δεσμεύσεις του μνημονίου. Δεν τρέφουμε αυταπάτες για τις νομικές δεσμεύσεις των υπαιτίων της συμφοράς μας. Λόγω αυτού του πολιτικού εγκλήματος, ακριβώς, η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων στέκεται αντί-μνημονιακά. Όμως, κανένα νομικό ζήτημα δεν είναι ανεξάρτητο της πολιτικής.
Βασικά το πρόβλημα είναι πρωτίστως πολιτικό: Μας παγίδεψαν άνομες ή και παράνομες πολιτικές αποφάσεις. Μας έβλαψαν τεχνοκράτες που αυτονομούνται από τον πολιτικό έλεγχο και το κύριο πρόβλημα είναι οι πολιτικές, οικονομικές και θεσμικές δυσλειτουργίες της ΕΕ. Τα μεγάλα ανισοζύγια εντός της ΕΕ, επιπλέον, προκλήθηκαν από πολιτικές παραλήψεις των κρατών μελών και των υπερεθνικών θεσμών. Όσον δε αφορά τους εκβιασμούς, τις τοκογλυφικές αξιώσεις και τα μνημόνια που εφαρμόζουν τέτοιες ανομίες που σκοπό έχουν να αναιρέσουν την Ελληνική ανεξαρτησία και τη δημοκρατία, είναι όλα απόρροια πολιτικών ανωμαλιών και πολιτικών εκτροπών οι οποίες αν δεν αντιμετωπιστούν η ΕΕ δεν επιβιώνει. Το επαχθές ελληνικό μνημόνιο αφορά βαθειά τις πολιτικές συμφωνίες για το τι είναι η ΕΕ, πως πορεύεται και πως επιβιώνει όχι ως ένα αποικιοκρατικό καθεστώς αλλά ως μια «Ευρώπη των πατρίδων».
Πέραν νομικών κριτηρίων τα οποία και δεν μπορούν πολιτικά μιλώντας να επικρέμονται ως Δαμόκλειος σπάθη, οποιεσδήποτε πολιτικά προκληθέντα επαχθείς αποφάσεις μπορούν να αναιρεθούν ακολουθώντας τις κατάλληλες πολιτικές στάσεις. Νέες πολιτικές αποφάσεις ενταγμένες σε μια μεταρρυθμιστική λογική της ΕΕ –που αν δεν έλθει η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση θα έχει βραχύβιο μέλλον– μπορούν να ανατρέψουν τα άνομα, επαχθή και καταχρηστικά που συμφώνησε η Ελλάδα αλλά και η Πορτογαλία, η Ισπανία και άλλα κράτη μέλη. Η κρίση όπως εξελίχθηκε δεν αποτελεί μόνο Ελληνική αλλά και Ευρωπαϊκή υπόθεση, γεγονός που καλεί για αναθεωρητικές πολιτικές αποφάσεις. Αν το ελλειμματικό δικομματικό πολιτικό προσωπικό γνώριζε την πολιτική δομή, τη φυσιογνωμία και τις ισορροπίες στην ΕΕ, άλλη θα ήταν η διαπραγματευτική μας στάση ως ισότιμο μέλος της ΕΕ και άλλο θα ήταν το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων των δύο τελευταίων χρόνων.
Οι υπαίτιοι λοιπόν πρέπει να φύγουν για να υπάρξει μια ικανή πολιτική διαχείριση από μια μεταβατική εντολοδόχο αντί-μνημονιακή διακυβέρνηση που θα έχει πρωτίστως αυτούς τους αντί-μνημονιακούς στόχους ως κύρια αποστολή. Στη συνέχεια, το ανασυγκροτημένο πολιτικό σύστημα, όπως είπαμε, θα έχει πολλά να κάνει στα πεδία της δραστικής μεταρρύθμισης του κράτους, του εκδημοκρατισμού, του οικονομικού εξορθολογισμού, της ανάπτυξης και, κυρίως, του τερματισμού μιας κατάστασης κατοχής του κράτους από μια παλαιοκομματική Λερναία πελατειακή Ύδρα. Το κράτος πρέπει να είναι εντολοδόχος και υπηρέτης των εντολέων πολιτών και όχι δυνάστης και τελικά καταστροφέας της κοινωνίας.
Τέλος, ένα άλλο μέγα ζήτημα είναι η διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής. Πέραν των αυτονόητων πνευματικών ζητημάτων που σχετίζονται με κριτήρια και παράγοντες που λειτουργούν ως συνεκτικός κοινωνικός ιστός συγκρότησης και συγκράτησης ενός κράτους, υπάρχουν και πιο πρακτικά ζητήματα. Σε ένα κράτος που αντιμετωπίζει ζητήματα ζωής και θανάτου σε μια κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, η αποχώρηση των υπαιτίων απαιτείται να συνοδευτεί και από αναζήτηση της χρυσής τομής μεταξύ διασφάλισης των ελάχιστων, αναγκαίων και μη εξαιρετέων κριτηρίων κοινωνικής συνοχής και σταθερότητας και μέτρων εξυγίανσης της πολιτείας όπως αυτά που προαναφέραμε. Παρακάμπτοντας ζητήματα πρακτικής εφαρμογής που επαναλαμβάνουμε είναι υπόθεση μιας ικανής εντολοδόχου αντί-μνημονιακής διακυβέρνησης, θα αναφερθώ με συντομία σε κάποιες αρχές και προσανατολισμούς που αφορούν την πλειοψηφία των Ελλήνων.
Κανείς δεν μπορεί να πειράξει τα ελληνικά νοικοκυριά, τις επιχειρήσεις τους και τα σπίτια τους. Βασικά, δεν μπορεί να υπάρξει ούτε μια εξαίρεση μέχρι να επανέλθουμε στην ομαλότητα. Για να είναι εφικτή μια τέτοια κοινωνικά και οικονομικά αναγκαία μεταβατική πολιτική οι τράπεζες που απορροφούν τεράστιους σπάνιους κοινωνικούς πόρους είναι υποχρεωμένες να προχωρούν σε διευθετήσεις. Γι’ αυτό οι τράπεζες πρέπει να τεθούν υπό κρατική εποπτεία και ίσως, επειδή άντλησαν γιγαντιαίους σπάνιους κοινωνικούς πόρους, υπό κρατική ιδιοκτησία. Κανενός η επιχείρηση, το σπίτι και η περιουσία δεν πρέπει να εκποιηθεί από τα θηριώδη κοράκια του παρατραπεζικού υπόκοσμου τα οποία, όπως πλέον κανείς αντιλαμβάνεται, εάν παραμείνουμε υπό ξενοκρατικό μνημονιακό καθεστώς, θα αποκτήσει και ξένους μπράβους για να διευκολυνθούν οι δημόσιες και ιδιωτικές εκποιήσεις.
Μια αντί-μνημονιακή συγκυβέρνηση θα διανοίξει νέα πορεία διασώζοντας την ενότητα των Ελλήνων. Δύο υπέρτατες αποστολές κάθε οργανωμένου και βιώσιμου πολιτειακού συστήματος είναι η διασφάλιση της δημόσιας τάξης στο εσωτερικό και η διασφάλιση της εθνικής επικράτειας.
Οι δυνάμεις δημόσιας τάξης –δηλαδή τα δικά μας παιδιά– πρέπει να υπηρετούν τους πολίτες και όχι τους εντολοδόχους της τρόικας (και εμμέσως τα ξένα συμφέροντα και τους θηριώδεις ξένους τεχνοκράτες μπροστά στους οποίους ο παλαιοκομματισμός γονατίζει, προσκυνά και ομνύει πίστη). Οι Έλληνες πολίτες είναι νομοταγείς και ποτέ δεν θα διαταράξουν την τάξη. Μια κοινωνική έκρηξη, όμως, πολλοί μπορούν να την εκμεταλλευτούν. Οι μόνοι που θα μας οδηγήσουν εκεί –και ίσως κάποιοι άφρονες εξ αυτών το επιδιώξουν– είναι τα μέλη του έντρομου παλαιοκομματισμού. Μια εντολοδόχος αντί-μνημονιακή μεταβατική διακυβέρνηση υψηλού πολιτικού κύρους θα μπορούσε να τα διαχειριστεί με τον κατά το δυνατό βέλτιστο τρόπο. Πρέπει να θεωρείται δεδομένο πως ένας τέτοιος σωτήριος αγώνας θα συσπειρώσει την Ελληνική κοινωνία.
Οι μνημονιακές δυνάμεις δεσμευτικά κινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ύφεση, ανεργία, φαύλος κύκλος οικονομικής διάλυσης των ελληνικών νοικοκυριών, εκποίηση του δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου στους ξένους και κοινοβουλευτική δεσποτεία για να τα επιτύχουν.
Η ψήφος της 6ης Μαίου, επαναλαμβάνουμε, είναι ιστορικής σημασίας: Μπορεί να πυροδοτήσει μια ταχύρρυθμη, ασφαλή, ιστορικά αναγκαία και υπό τις συνθήκες σωτήρια ριζική πολιτική και οικονομική ανασυγκρότηση. Τώρα ή ποτέ.

8. Συμπέρασμα
Από την παραπάνω ανάλυση προκύπτουν τα εξής: Η ψήφος των Ελλήνων στις 6 Μαίου είναι ιστορική. Προσφέρεται η ευκαιρία να δρομολογήσουν την αποχώρηση του σάπιου παλαιοκομματισμού και να προκαλέσουν μια δυναμική ριζοσπαστική ανασύνταξη του πολιτικού μας συστήματος με άξονα την εθνική ανεξαρτησία.
Να δώσουν μια μεταβατική εντολή σε αξιόπιστους αντί-μνημονιακούς εντολοδόχους κύρους για να διαχειριστούν τις διαπραγματεύσεις αναίρεσης των επαχθών και καταχρηστικών όρων του μνημονίου και να διαχειριστούν τον μόχθο των Ελλήνων με τρόπο που θα διαφυλάττει την κοινωνική συνοχή και θα επιτρέπει την άμεση δρομολόγηση της οικονομικής ανάπτυξης.
Να αποδείξουν επίσης στους πολιτικά άθλιους κινδυνολόγους και πολιτικούς τρομοκράτες πως μια ικανή πολιτική διακυβέρνηση καθιστά εφικτή μια μετάβαση όπου δεν θα κοπούν «οι μισθοί, οι συντάξεις και τα φάρμακα». Οι Έλληνες δουλεύουν, παράγουν και θα συνεχίσουν να το κάνουν. Το μόνο που τους εμποδίζει να διαχειριστούν μια επιτυχή μετάβαση προς ένα νέο ελπιδοφόρο μέλλον είναι το ξενοκρατούμενο φαύλο παλαιοκομματικό σύστημα.
Η περίοδος αμέσως μετά τις εκλογές της 6ης Μαίου θα είναι, και εξ αντικειμένου πρέπει να είναι, με τη σύμφωνη απόφαση όλων των αντί-μνημονιακών δυνάμεων, μεταβατική. Πρέπει να αναμένεται, επίσης, όπως τονίστηκε, ότι μια επιτυχής μετάβαση θα στηριχθεί και από πολιτικές δυνάμεις οι οποίες θα απελευθερωθούν από το φαύλο πελατειακό περιβάλλον μέσα στο οποίο είναι εγκλωβισμένες. Το ζητούμενο είναι μια φορά κίνησης δημοκρατική με ενεργή και άμεση συμμετοχή των εντολέων πολιτών σε όλο το φάσμα των πολιτειακών αποφάσεων. Θα είναι θέμα μηνών για να ωριμάσουν οι συνθήκες για νέες εκλογές που θα σταθεροποιήσουν πλήρως ένα νέο πολιτικό σύστημα και που θα οδηγήσουν σε μια νέα ελπιδοφόρα πορεία απαλλαγμένη από το ασήκωτο άχθος του φαύλου παρελθόντος.
Μετά τα παθήματα που έγιναν σκληρά μαθήματα, υποθέτω ότι οι περισσότεροι Έλληνες συμφωνούν πως θα πρέπει πάση θυσία να εκλείψει το φαύλο πελατειακό κράτος και ότι μόνο έτσι μπορεί να προκύψει ένα νέο υγιές πολιτικό περιβάλλον που θα τους επιτρέψει να είναι εντολείς πολίτες και κύριοι της τύχης τους. Τα πιο πάνω θα επιτευχθούν μόνο αν υπερψηφιστεί το αντί-μνημονιακό πρόγραμμα που θα οδηγήσει σε μια δυναμική και ριζοσπαστική πολιτική ανασύνταξη άνευ προηγουμένου στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας.
Γνώμονας και άξονας της νέας πολιτικής και όλων των πολιτικών ρευμάτων –σκόπιμα μέχρι τώρα δεν ανέφερα τη λέξη «κόμματα»– δεν μπορεί παρά να είναι η εθνική ανεξαρτησία, δηλαδή η θεμελιώδης, υπέρτατη και έσχατη κοσμοθεωρία κάθε κοινωνίας κάθε εποχής. Η εθνική ανεξαρτησία θα είναι πλέον ο άξονας της πολιτικής μας διαπραγμάτευσης στην Ευρώπη και ευρύτερα, ο γνώμονας της πολιτικής εθνικής ασφάλειας, η παραδοχή που θα καταστήσει σεβαστό τον μόχθο των Ελλήνων και ο πνευματικός ιστός που θα διασφαλίζει αδιατάραχτη κοινωνική συνοχή προικισμένη με μια συντελεστική κοινωνική δικαιοσύνη.
Εθνική Ανεξαρτησία νοούμενη ως η Ελευθερία της κοινωνίας και Δημοκρατία νοούμενη ως αγώνας για ολοένα μεγαλύτερη πολιτική ελευθερία. Αυτός είναι ο προσανατολισμός διεξόδου.


Συνοδευτική επιστολή 24/4/2012

Η ΨΗΦΟΣ ΤΗΣ 6ης ΜΑΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗ:
ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΙΡΗΝΙΚΗ «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ»

Παναγιώτης Ήφαιστος http://www.ifestosedu.gr/

«Είναι απίστευτο –θα έλεγα αδιανόητο– μέχρι που μπορούν να φτάσουν οι έλληνες πολιτικοί για να διατηρήσουν το κόμμα τους στην εξουσία έστω και μια εβδομάδα παραπάνω: Μπορούν να θυσιάσουν την πατρίδα τους…».
Τζόρτζ Χόρτον, Γενικός Πρόξενος των ΗΠΑ στη Σμύρνη το 1922

Η παρέμβαση που επισυνάπτεται υποστηρίζει ότι αν πλειοψηφήσουν οι αντί-μνημονιακές δυνάμεις στις 6 Μαίου, αντιστρέφεται η θανατηφόρα τροχιά που προκάλεσε ο απερχόμενος σάπιος παλαιοκομματισμός. Για πρώτη φορά μετά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 οι Έλληνες πολίτες θα γίνουν κυρίαρχοι του νεοελληνικού κράτους.
Οι ναυαγοί του παλαιοκομματισμού έντρομοι με περισσή απερισκεψία και ανευθυνότητα καλλιεργούν την ψευδαίσθηση ότι θα μακροημερεύσουν στην εξουσία υφαρπάζοντας την ψήφο των Ελλήνων με πολιτική τρομοκρατία και δημιουργώντας επίπλαστες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες. Αναπόδραστα όμως το θανατηφόρο μνημόνιό τους οδηγεί σε κοινωνική έκρηξη, άτακτη πτώχευση και μια «κοινοβουλευτική δικτατορία». Οι παλαιοκομματικοί λένε, ουσιαστικά, τα εξής: Θα συνεχίσουμε να δανειζόμαστε για να πληρώνουμε τους τοκογλύφους και θα συνεχίσουμε να βυθιζόμαστε στην ύφεση αλλά θα επιβιώσουμε με μισθούς Σομαλίας, κάτι που εξυπηρετεί όσους θα ωφελούνται από την εκποίηση της Ελλάδας. Επίσης κάποιοι εγχώριοι, ξανά πελατειακά λειτουργώντας, θα έχουν τη δυνατότητα να γίνουν μεταπράτες των ξένων που θα εξαγοράζουν μαζικά τον δημόσιο και ιδιωτικό πλούτο.
Η μόνη διέξοδος από αυτή τη θανατηφόρα τροχιά του παλαιοκομματισμού που εκμηδενίζει του Έλληνες και το κράτος τους είναι μια πανίσχυρη αντί-μνημονιακή πλειοψηφία. Μια τέτοια πλειοψηφία θα δημιουργήσει δυναμική ανασυγκρότησης του πολιτικού μας συστήματος εκ βάθρων. Σε αυτό θα συμβάλουν και όσοι είναι τώρα εγκλωβισμένοι και θα απελευθερωθούν από τον απερχόμενο παλαιοκομματισμό.
Παλαιά και νέα ρεύματα της αντί-μνημονιακής πλειοψηφίας θα κάνουν υπέρβαση. Σκοπός τους δεν είναι να καθίσουν πάνω σε εξουσιαστικούς θώκους αλλά να σώσουν τη χώρα. Θα ορίσουν μια μεταβατική και πολιτικά πανίσχυρη εντολοδόχο διακυβέρνηση εθνικής σωτηρίας με τρεις βασικά μεγάλες αποστολές τις οποίες θα εκπληρώσει σε μερικούς μήνες μέχρι και τις νέες εκλογές.
Πρώτον, διαχείριση των σχέσεων με τους τρίτους και κυρίως την ΕΕ. Δεύτερον, διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ευνομίας και της ευταξίας. Τρίτον, δρομολόγηση μιας Συντακτικής Συνέλευσης για αναθεώρηση του Συντάγματος. Θα έχουμε έτσι συντεταγμένη διαχείριση μιας πολιτικής μετάβασης στην ομαλότητα και σε έναν νέο βιώσιμο προσανατολισμό με γνώμονα τη Δημοκρατία και την Εθνική Ανεξαρτησία. Οι νέες εκλογές που φυσιολογικό είναι να γίνουν σε λίγους μήνες, θα αποτυπώσουν το νέο και ανασυγκροτημένο πολιτειακό και πολιτικό σύστημα.
Όσον αφορά το αποικιακό μνημόνιο το δημιούργησε μια «κακή πολιτική». Μια «καλή πολιτική» σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο θα το αναιρέσει. Οι νόμοι ορίζονται από την πολιτική και μπορούν να αλλάζουν από νέες καλύτερες πολιτικές. Τα υπόλοιπα είναι ελεεινή κινδυνολογία ανίκανων ή κακόπιστων που κατάντησαν να θέλουν να γίνουν εγχώριοι αντιπρόσωποι μετατροπής μας σε αποικία, κατάσταση που εκμηδενίζει την Ελληνική κοινωνία και οδηγεί στην εκποίηση των πάντων.

Παναγιώτης Ήφαιστος

24/4/2012

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012

Για το "Βατοπαίδιον": Μια άλλη άποψη


Μια πολύ ενδιαφέρουσα τοποθέτηση για το δήθεν (όπως αποδεικνύεται από τα πραγματικά στοιχεία που σιγά-σιγά βλέπουν το φως της δημοσιότητας) "σκάνδαλο" του Βατοπαιδίου (ή Βατοπεδίου).

ΔΕΕ

Όλη η αλήθεια για το Βατοπέδι:
Ένα ζήτημα εθνικής σημασίας και ο ρόλος των ξένων μυστικών υπηρεσιών

Ένα ζήτημα Εθνικής σημασίας που απασχολεί δεκαετίες την Ελλάδα, τα αρμόδια υπουργεία, τις Εθνικές αρχές ασφαλείας και πληροφοριών, αποτέλεσε με την βοήθεια και «άλλων εξωτερικών» παραγόντων αντικείμενο εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης, εξεταστικών επιτροπών, ανεξέλεγκτης πολυλογίας, τις συνέπειες των οποίων ενδεχομένως να υποστεί ο Ελληνισμός σε βάθος χρόνου.
Το πρόβλημα ξεκινά από το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης και την τύχη του. Οικουμενικό για όλους τους Ορθόδοξους του κόσμου. Όχι για τους Τούρκους. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το Πατριαρχείο στην Πόλη είναι γνωστό: Δεν αναγνωρίζεται από το τουρκικό κράτος η οικουμενικότητά του, θεωρείται ένα ίδρυμα που απευθύνεται σε ορθόδοξους Τούρκους, και ως εκ τούτου οι ιεράρχες του πρέπει να είναι Τούρκοι υπήκοοι. Η θέση αυτή της Τουρκίας παραβιάζει τη συνθήκη της Λωζάννης και στερεί από την οικουμενική ορθοδοξία τη δυνατότητα να διαχειριστεί τα του οίκου της όπως θα έπρεπε. Γιατί, σε συνδυασμό με την εξάλειψη της πολίτικης ρωμιοσύνης και την κλειστή Σχολή της Χάλκης, που συστηματικά επεδίωξε η Τουρκία, δεν υπάρχει παραγωγή νέων ντόπιων στελεχών για το Πατριαρχείο, και είναι ορατός ο δι’ ασφυξίας θάνατός του. Σε περίπτωση λοιπόν που ο Προκαθήμενος του Οικουμενικού Θρόνου αντιμετωπίσει αιφνίδιο ή φυσιολογικό «πρόβλημα» τότε χηρεύει η θέση του.
Εκτιμήθηκε λοιπόν ιδιαίτερα από το 2000 (επί ΠΑΣΟΚ και ορθώς) ότι είναι σφοδρά πιθανόν σε περίπτωση χηρείας, να διεκδικήσει η Ρωσία την έδρα του Οικουμενικού Θρόνου κυρίως λόγω του ότι σε αυτή τη χώρα κατοικεί η πολυαριθμότερη συμπαγής μάζα ορθοδόξων στον κόσμο. Ήδη όμως από το 1978 το ζήτημα είχε εντοπισθεί σε άλλη όμως βάση. Τότε η Τουρκία (και όχι η Ρωσία) αποτελούσε την κύρια απειλή. Λίγα μόλις χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, η Ελλάδα ζούσε τη νέα μεταβατική της περίοδο. Ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής κάλεσε το νεαρό τότε υπουργό Παιδείας Ιωάννη Βαρβιτσιώτη στο γραφείο του και του έδωσε εντολή να αναζητήσει ένα χώρο για να στεγαστεί το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης, σε περίπτωση που άλλαζε το status quo στην Πόλη με τρόπο μοιραίο και μη αναστρέψιμο. Το 1978 απείχε μόλις 4 χρόνια από τα γεγονότα της Κύπρου και η Τουρκία είχε ήδη σκληρύνει «επικίνδυνα» τη στάση της έναντι του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Τα γεγονότα των προηγούμενων δεκαετιών στην Πόλη ήταν ακόμη νωπά και οι σχέσεις των δύο χωρών στο ναδίρ της διπλωματικής σφαίρας.
Εκεί εντοπίζεται η πρώτη αφετηρία μιας άγνωστης σε πολλούς ιστορίας, η οποία εκτυλίχθηκε και έφτασε μέχρι το γνωστό -πλέον- και ως «σκάνδαλο» του Βατοπεδίου. Σκάνδαλο που σε οικονομικό επίπεδο δεν στοιχειοθετείται ακόμα και σήμερα. Στην αρμόδια Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής όλοι οι ειδικοί (Γκρόζος, Μαντούβαλος, Γούσιος) μέλη της «Επιτροπής Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Παράνομη Δραστηριότητα» κατέθεσαν ότι «δεν υπάρχει τίποτε μεμπτό, τίποτε παράνομο, καμία δωροδοκία» στην υπόθεση Βατοπαιδίου. Ο βουλευτής Β’ Θεσ/νίκης της ΝΔ κ. Σάββας Αναστασιάδης, μέλος της Εξεταστικής Επιτροπής, δήλωσε σε συνέντευξή του ότι η υπόθεση Βατοπαιδίου δεν είναι σκάνδαλο αλλά μία «συνήθης, νομική υπόθεση».
Παρόλα αυτά η υπόθεση στην συνείδηση των περισσοτέρων Ελλήνων (και με την βοήθεια πληροφοριακών επιχειρήσεων ξένων υπηρεσιών) ακόμα και σήμερα παραμένει περίπλοκη συσκοτισμένη κι ίσως και να συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στην ανατροπή της Κυβερνήσεως Καραμανλή.
Το 1978 λοιπόν, εκτιμήθηκε ότι οι εξελίξεις θα οδηγούσαν αργά ή γρήγορα στην εξορία του Πατριαρχείου από την Κωνσταντινούπολη. Ακόμη κι αν δεν προχωρούσαν οι Τούρκοι σε μονομερή πράξη, φοβούμενοι κυρίως την αντίδραση των Αμερικανών, η λειψανδρία μεταξύ των μελών της ελληνικής κοινότητας θα αναδείκνυε σε βάθος χρόνου τη δυσκολία εκλογής νέου πατριάρχη και θα καθιστούσε αναπόφευκτη την αναζήτηση νέας στέγης για το «Βατικανό» της ορθοδοξίας. Ο ίδιος προβληματισμός αλλά με κινητήριο μοχλό την πολιτική των ΗΠΑ πλέον αναπτύχθηκε και γύρω στο 2000. Το 1978 υπήρξε η σκέψη να χρησιμοποιηθεί η ακίνητη περιουσία που διαθέτει το Πατριαρχείο στη Γενεύη, αλλά η λύση αυτή γρήγορα εγκαταλείφθηκε, αφού θεωρήθηκε ότι αυτόματα το Πατριαρχείο θα έχανε το γεωγραφικό του προσδιορισμό ως Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Το επόμενο σενάριο που εξετάστηκε ήταν εκείνο του Αγίου Όρους, αλλά το ιερό άβατο αποτέλεσε σοβαρό ανασταλτικό παράγοντα. Εξετάστηκε και η περίπτωση της Πάτμου, αλλά κι αυτή γρήγορα απορρίφθηκε λόγω έλλειψης υποδομών.
Ο κ. Βαρβιτσιώτης εξέτασε τότε την πιθανότητα του Μυστρά και η πρόταση αυτή άρεσε και στον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Με τον Μυστρά υπήρχε κι ένας εθνικός συμβολισμός, καθώς ήταν το καταφύγιο των Παλαιολόγων αμέσως μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης. Το θέμα έπεσε χαμηλά σε προτεραιότητα ιδίως με την μεταπήδηση του Εθνάρχη στην Προεδρία της Δημοκρατίας. Ήδη όμως το 1993 εκτιμήθηκε ότι υπήρχε ζήτημα άμεσης εξεύρεσης εναλλακτικής λύσεως για τον Οικουμενικό Θρόνο αφενός διότι είχαν περιέλθει αρκετές πληροφορίες στις υπηρεσίες πληροφοριών της Χώρας μας σχετικά με απειλές κατά της ζωής του Πατριάρχη, αφετέρου άνοιγε μέτωπο και κατά του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου των Ιεροσολύμων (από άλλο Κράτος και άλλες Υπηρεσίες πληροφοριών) όπου εκεί μάλιστα ο μετέπειτα σχεδιασμός και εκτέλεση της αποστολής προστασίας του, αντιμετώπισαν υπονομευτικές διαρροές που συνετέλεσαν δυστυχώς στην απόλυτη επιτυχία των επιχειρήσεων οργάνων των ξένων Υπηρεσιών. (Πολύ αργότερα ένα αξιόλογο στέλεχος των Ελληνικών Υπηρεσιών ο γνωστός Βαβύλης αποκαλύφθηκε από ξένες επιχειρήσεις αντιπληροφοριών και η όλη Ελληνική αποστολή θεωρήθηκε ως ένα ακόμη σκάνδαλο, όπως σήμερα το αντίστοιχο του Βατοπεδίου που ακόμα θεωρείται από μερικούς σκάνδαλο).
Η ανάδειξη του Βαρθολομαίου στο θρόνο του Πατριάρχη επανέφερε το ζήτημα ξανά στην ατζέντα. Αυτή τη φορά επελέγη το Άγιο Όρος και ο στόχος ήταν ξεκάθαρος, να υπάρχει η υποδομή για να μεταφερθεί σε περίπτωση ανάγκης εκεί το Πατριαρχείο. Κρίθηκε ως η καλύτερη λύση, μολονότι υφίσταται το «αγκάθι» του άβατου. Κι αυτό διότι το Άγιο Όρος έχει το αυτοδιοίκητο και ταυτόχρονα αποτελεί πνευματικό σημείο αναφοράς για τη χριστιανοσύνη. Το ΠΑΣΟΚ εκτίμησε και ορθά ότι η καλύτερη αντιπρόταση στη Ρωσία σε περίπτωση που διεκδικούσε για λογαριασμό της την μεταφορά σε αυτήν του Οικουμενικού Θρόνου ήταν το Άγιο Όρος. Επελέγη από τη τότε Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μια μονή εγκαταλελειμμένη και ετοιμόρροπη και αποφασίσθηκε αυτή η μονή να ενισχυθεί άμεσα οικονομικά και με αξιόλογο προσωπικό μοναχών (με πολλούς μεταπτυχιακούς τίτλους). Η προσπάθεια ξεκίνησε μεθοδικά με ορίζοντα πενταετίας. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι πρώτες ανταλλαγές οικοπέδων για τη Μονή του Βατοπεδίου ξεκίνησαν επί διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και τις χειρίσθηκαν οι κοι Φωτιάδης και Δρυς. Και ορθά έπραξαν. Ας μην ξεχνάμε τις άριστες σχέσεις της τότε κυβέρνησης με το Πατριαρχείο και την αντίστοιχη «κόντρα» της κυβέρνησης με την Ελλαδική Εκκλησία. Η βασική ιδέα ήταν ότι θα έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος για να ενισχυθεί οικονομικά η επιλεγείσα μονή (Βατοπεδίου), έτσι ώστε να υπάρχει η απαραίτητη οικονομική βάση στην περίπτωση που θα χρειαζόταν να φτάσουμε στο απευκταίο σενάριο της εξορίας του Πατριαρχείου από τον φυσικό του χώρο ή διεκδίκησής του από την Ρωσία. Το 2004 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έπεσε. Όταν άλλαξε η κυβέρνηση η επικοινωνία μεταξύ κεντρικής Κρατικής διοίκησης και εκκλησίας έγινε ευκολότερη, διότι άμεσοι συνεργάτες του πρωθυπουργού, όπως ο κ. Ρουσσόπουλος και ο κ. Αγγέλου, είχαν ουσιαστική και προσωπική σχέση με τη μονή του Βατοπεδίου, ίσως σαν αποτέλεσμα μιας στρατηγικής που χτιζόταν στο προηγούμενο διάστημα σε Εθνικό επίπεδο. Η Κυβέρνηση της ΝΔ συνέχισε και ορθώς μια πολιτική που είχε ξεκινήσει το ΠΑΣΟΚ δεδομένου μάλιστα ότι το διεθνοπολιτικό πεδίο είχε διαμορφωθεί ακόμα πιο απειλητικό για το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Πιο συγκεκριμένα οι «θρησκευτικοί μηχανισμοί» (όπως τα Πατριαρχεία) προκαλούσαν ανέκαθεν απροσδιόριστο φόβο στις υπηρεσίες των ΗΠΑ διότι εκτιμούν πως η έκφραση της θρησκευτικότητας με την ανατολική ορθόδοξη μορφή μπορεί να αναδείξει πολιτικές εκφράσεις και πρότυπα στις χώρες όπου επικρατεί πλειοψηφικά το ορθόδοξο δόγμα. Δηλαδή ότι θα μπορούσε να αναδείξει πολιτισμικά πρότυπα τα οποία αργά ή γρήγορα θα γίνουν εκφράσεις εφαρμοσμένης πολιτικής που θα απευθυνθούν στους λαούς αυτούς σαν εναλλακτική πρόταση στην κυριαρχία της προτεσταντικής αντίληψης για τις κοινωνικές δομές που επικρατούν τώρα σε όλη την χριστιανοσύνη. Η εκτίμηση αυτή έχει κάποια βάση αν μπορέσει κανείς να συνδυάσει το γεγονός ότι «έσκασε» ένα τέτοιο θέμα σε μια μονή με μεγάλη διορθόδοξη δράση και με πολλούς μοναχούς απ’ όλο τον ορθόδοξο και όχι μόνο κόσμο. Η αμερικανική αντίληψη για τα πράγματα είναι ότι πρέπει να ενισχυθεί το δικό τους πρότυπο ζωής που δίχως την ύπαρξη εξωτερικών εχθρών ευδοκιμεί στην Βόρεια Αμερική. Στην συγκεκριμένη όμως γεωγραφική περιοχή με την ύπαρξη του μωσαϊκού λαών είναι νομοτέλεια ότι αυτό το πρότυπο θα ενισχύσει τις διαλυτικές τάσεις στο εσωτερικών αυτών των κοινωνιών χωρίς ένα ισχυρό κεντρικό κράτος. Παράδειγμα αποτελεί η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και η εξακολουθητική αποσύνθεση της Σερβίας που συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας. Ο ρόλος δε του Βατικανού στο όλο ζήτημα ελέγχεται.
Έτσι από το 2004 άνοιξε ο δρόμος για να ολοκληρωθεί από τη ΝΔ το εθνικό σχέδιο που είχε ξεκινήσει το ΠΑΣΟΚ σε ακόμα πιο σύντομο χρονικό διάστημα. Κι εδώ έγινε ίσως το μεγάλο σφάλμα: Το γεγονός ότι η αμεσότητα επικοινωνίας και το επείγον δημιούργησαν την αίσθηση ότι τα πάντα θα ήταν πιο εύκολα και έτσι όλοι έγιναν επιρρεπείς στα λάθη και αβλεψίες που προκάλεσαν ξένες υπηρεσίες πληροφοριών και επέτρεψαν σε συνεργάτες τους που επιχειρούν στην Ελλάδα να αναλάβουν δράση αναστολής και εξάρθρωσης του σχεδίου. Ήδη ο Καραμανλής είχε ενοχλήσει τόσο με το ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν, με το ΟΧΙ στο ζήτημα εισόδου των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και η χαριστική βολή ήταν η συνεργασία της Ελλάδας με τους Ρώσους στο θέμα των αγωγών. Τότε ο κύβος ερρίφθη και με ένα σμπάρο θα επετύγχαναν δύο τρυγόνια: θα εμποδιζόταν αφενός η Ελλάδα να προετοιμάσει διάδοχη κατάσταση για το Πατριαρχείο παράλληλα δε το διεθνές σύστημα θα απαλλασσόταν από τον μόνο μεταπολεμικά Ευρωπαίο Πρωθυπουργό που τόλμησε να αντιταχθεί σε δημόσια εκπεφρασμένη άποψη Προέδρου των ΗΠΑ: «Τα Σκόπια θα εισέλθουν στο ΝΑΤΟ». (Ὀύτε ο ντε Γκωλ είχε τολμήσει να αντιταχθεί σε Πρόεδρο των ΗΠΑ).
Ήταν πράγματι προκλητικές οι ανταλλαγές της λιμνοθάλασσας με τα οικόπεδα στο Μαρούσι ή σε άλλα κεντρικά σημεία των Αθηνών. Ο κοινός Εθνικός σκοπός όμως σε συνδυασμό με το μυστικιστικό περιβάλλον των μονών του Αγίου Όρους συντελούσαν στο να αποκοπεί κάθε αντίληψη κοινής λογικής. Είναι επίσης σαφές ότι μόνο με την επίκληση ενός «εθνικού λόγου» θα μπορούσαν τόσοι πολλοί άνθρωποι να συναινέσουν σε μια τόσο εξωφρενική ιστορία. Δεν είναι δυνατόν δύο τουλάχιστον Κυβερνήσεις και αριθμός αξιωματούχων και των δύο, να παραφρόνησαν ή να συνωμότησαν ξαφνικά ένα πρωί. Τελικά μια διαδικασία Εθνικής σημασίας εξελίχθηκε σε μια φούσκα που έγινε ένα «σκάνδαλο» μέσω ατέρμονων και ανερμάτιστων δηλώσεων ύποπτων ατόμων και ΜΜΕ που είτε κινούμενα από προσωπικές στρατηγικές, είτε κατ` εντολή ξένων προϊσταμένων. Αντί να υπερασπίσουν μία Μονή που προορίζεται (από πολλές διαφορετικές χρονικά Κυβερνήσεις) να αποτελέσει θεματοφύλακα της Ορθοδοξίας και του Έθνους δημιούργησαν την εικόνα σκανδάλου που τελικά δεν στοιχειοθετείται πουθενά και για κανέναν παρ’ όλες τις έρευνες.
Ομιλούν οι «επικριτές» για «παρακράτος». Η Μονή Βατοπαιδίου ως Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου συνεργάστηκε με τα αρμόδια όργανα του Κράτους (Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, Γνωμοδοτικό Συμβούλιο, ΚΕΔ, στελέχη Κυβερνήσεων κλπ). Το μόνο σφάλμα του Κώστα Καραμανλή είναι ενδεχομένως το ότι έδωσε λευκή επιταγή χειρισμού του θέματος σε άτομα που δεν είχαν την εμπειρία να αντιμετωπίσουν στοχευμένες επιχειρήσεις αντιπληροφοριών που εκδηλώνονται από ξένες υπηρεσίες πληροφοριών στην Ελλάδα με καταιγιστικό πλέον ρυθμό. Ο ίδιος σε πρόσφατη συνέντευξη του είχε δηλώσει με νόημα: «Ήταν ένα προσωπικό μου λάθος».
Αυτή είναι η αληθινή ιστορία του Βατοπεδίου. Στις πληροφοριακές επιχειρήσεις όμως η αλήθεια δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η εικόνα που προβάλλεται και οι εντυπώσεις που δημιουργούνται. Η αλήθεια είναι σαν ένα δάσος που καίγεται σε λίγα λεπτά και μετά …απαιτούνται πενήντα χρόνια για να ξαναγίνει.

Κοσμάς Αθανασόπουλος
Αναλυτής Πληροφοριών – Διεθνολόγος