του τύπου...

Για το "Βατοπαίδιον": Μια άλλη άποψη

2012-01-24T07:04:00.000-08:00

Μια πολύ ενδιαφέρουσα τοποθέτηση για το δήθεν (όπως αποδεικνύεται από τα πραγματικά στοιχεία που σιγά-σιγά βλέπουν το φως της δημοσιότητας) "σκάνδαλο" του Βατοπαιδίου (ή Βατοπεδίου).

ΔΕΕ

Όλη η αλήθεια για το Βατοπέδι:

Ένα ζήτημα εθνικής σημασίας και ο ρόλος των ξένων μυστικών υπηρεσιών

Ένα ζήτημα Εθνικής σημασίας που απασχολεί δεκαετίες την Ελλάδα, τα αρμόδια υπουργεία, τις Εθνικές αρχές ασφαλείας και πληροφοριών, αποτέλεσε με την βοήθεια και «άλλων εξωτερικών» παραγόντων αντικείμενο εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης, εξεταστικών επιτροπών, ανεξέλεγκτης πολυλογίας, τις συνέπειες των οποίων ενδεχομένως να υποστεί ο Ελληνισμός σε βάθος χρόνου.

Το πρόβλημα ξεκινά από το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης και την τύχη του. Οικουμενικό για όλους τους Ορθόδοξους του κόσμου. Όχι για τους Τούρκους. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το Πατριαρχείο στην Πόλη είναι γνωστό: Δεν αναγνωρίζεται από το τουρκικό κράτος η οικουμενικότητά του, θεωρείται ένα ίδρυμα που απευθύνεται σε ορθόδοξους Τούρκους, και ως εκ τούτου οι ιεράρχες του πρέπει να είναι Τούρκοι υπήκοοι. Η θέση αυτή της Τουρκίας παραβιάζει τη συνθήκη της Λωζάννης και στερεί από την οικουμενική ορθοδοξία τη δυνατότητα να διαχειριστεί τα του οίκου της όπως θα έπρεπε. Γιατί, σε συνδυασμό με την εξάλειψη της πολίτικης ρωμιοσύνης και την κλειστή Σχολή της Χάλκης, που συστηματικά επεδίωξε η Τουρκία, δεν υπάρχει παραγωγή νέων ντόπιων στελεχών για το Πατριαρχείο, και είναι ορατός ο δι’ ασφυξίας θάνατός του. Σε περίπτωση λοιπόν που ο Προκαθήμενος του Οικουμενικού Θρόνου αντιμετωπίσει αιφνίδιο ή φυσιολογικό «πρόβλημα» τότε χηρεύει η θέση του.

Εκτιμήθηκε λοιπόν ιδιαίτερα από το 2000 (επί ΠΑΣΟΚ και ορθώς) ότι είναι σφοδρά πιθανόν σε περίπτωση χηρείας, να διεκδικήσει η Ρωσία την έδρα του Οικουμενικού Θρόνου κυρίως λόγω του ότι σε αυτή τη χώρα κατοικεί η πολυαριθμότερη συμπαγής μάζα ορθοδόξων στον κόσμο. Ήδη όμως από το 1978 το ζήτημα είχε εντοπισθεί σε άλλη όμως βάση. Τότε η Τουρκία (και όχι η Ρωσία) αποτελούσε την κύρια απειλή. Λίγα μόλις χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, η Ελλάδα ζούσε τη νέα μεταβατική της περίοδο. Ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής κάλεσε το νεαρό τότε υπουργό Παιδείας Ιωάννη Βαρβιτσιώτη στο γραφείο του και του έδωσε εντολή να αναζητήσει ένα χώρο για να στεγαστεί το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης, σε περίπτωση που άλλαζε το status quo στην Πόλη με τρόπο μοιραίο και μη αναστρέψιμο. Το 1978 απείχε μόλις 4 χρόνια από τα γεγονότα της Κύπρου και η Τουρκία είχε ήδη σκληρύνει «επικίνδυνα» τη στάση της έναντι του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Τα γεγονότα των προηγούμενων δεκαετιών στην Πόλη ήταν ακόμη νωπά και οι σχέσεις των δύο χωρών στο ναδίρ της διπλωματικής σφαίρας.

Εκεί εντοπίζεται η πρώτη αφετηρία μιας άγνωστης σε πολλούς ιστορίας, η οποία εκτυλίχθηκε και έφτασε μέχρι το γνωστό -πλέον- και ως «σκάνδαλο» του Βατοπεδίου. Σκάνδαλο που σε οικονομικό επίπεδο δεν στοιχειοθετείται ακόμα και σήμερα. Στην αρμόδια Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής όλοι οι ειδικοί (Γκρόζος, Μαντούβαλος, Γούσιος) μέλη της «Επιτροπής Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Παράνομη Δραστηριότητα» κατέθεσαν ότι «δεν υπάρχει τίποτε μεμπτό, τίποτε παράνομο, καμία δωροδοκία» στην υπόθεση Βατοπαιδίου. Ο βουλευτής Β’ Θεσ/νίκης της ΝΔ κ. Σάββας Αναστασιάδης, μέλος της Εξεταστικής Επιτροπής, δήλωσε σε συνέντευξή του ότι η υπόθεση Βατοπαιδίου δεν είναι σκάνδαλο αλλά μία «συνήθης, νομική υπόθεση».

Παρόλα αυτά η υπόθεση στην συνείδηση των περισσοτέρων Ελλήνων (και με την βοήθεια πληροφοριακών επιχειρήσεων ξένων υπηρεσιών) ακόμα και σήμερα παραμένει περίπλοκη συσκοτισμένη κι ίσως και να συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στην ανατροπή της Κυβερνήσεως Καραμανλή.

Το 1978 λοιπόν, εκτιμήθηκε ότι οι εξελίξεις θα οδηγούσαν αργά ή γρήγορα στην εξορία του Πατριαρχείου από την Κωνσταντινούπολη. Ακόμη κι αν δεν προχωρούσαν οι Τούρκοι σε μονομερή πράξη, φοβούμενοι κυρίως την αντίδραση των Αμερικανών, η λειψανδρία μεταξύ των μελών της ελληνικής κοινότητας θα αναδείκνυε σε βάθος χρόνου τη δυσκολία εκλογής νέου πατριάρχη και θα καθιστούσε αναπόφευκτη την αναζήτηση νέας στέγης για το «Βατικανό» της ορθοδοξίας. Ο ίδιος προβληματισμός αλλά με κινητήριο μοχλό την πολιτική των ΗΠΑ πλέον αναπτύχθηκε και γύρω στο 2000. Το 1978 υπήρξε η σκέψη να χρησιμοποιηθεί η ακίνητη περιουσία που διαθέτει το Πατριαρχείο στη Γενεύη, αλλά η λύση αυτή γρήγορα εγκαταλείφθηκε, αφού θεωρήθηκε ότι αυτόματα το Πατριαρχείο θα έχανε το γεωγραφικό του προσδιορισμό ως Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Το επόμενο σενάριο που εξετάστηκε ήταν εκείνο του Αγίου Όρους, αλλά το ιερό άβατο αποτέλεσε σοβαρό ανασταλτικό παράγοντα. Εξετάστηκε και η περίπτωση της Πάτμου, αλλά κι αυτή γρήγορα απορρίφθηκε λόγω έλλειψης υποδομών.

Ο κ. Βαρβιτσιώτης εξέτασε τότε την πιθανότητα του Μυστρά και η πρόταση αυτή άρεσε και στον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Με τον Μυστρά υπήρχε κι ένας εθνικός συμβολισμός, καθώς ήταν το καταφύγιο των Παλαιολόγων αμέσως μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης. Το θέμα έπεσε χαμηλά σε προτεραιότητα ιδίως με την μεταπήδηση του Εθνάρχη στην Προεδρία της Δημοκρατίας. Ήδη όμως το 1993 εκτιμήθηκε ότι υπήρχε ζήτημα άμεσης εξεύρεσης εναλλακτικής λύσεως για τον Οικουμενικό Θρόνο αφενός διότι είχαν περιέλθει αρκετές πληροφορίες στις υπηρεσίες πληροφοριών της Χώρας μας σχετικά με απειλές κατά της ζωής του Πατριάρχη, αφετέρου άνοιγε μέτωπο και κατά του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου των Ιεροσολύμων (από άλλο Κράτος και άλλες Υπηρεσίες πληροφοριών) όπου εκεί μάλιστα ο μετέπειτα σχεδιασμός και εκτέλεση της αποστολής προστασίας του, αντιμετώπισαν υπονομευτικές διαρροές που συνετέλεσαν δυστυχώς στην απόλυτη επιτυχία των επιχειρήσεων οργάνων των ξένων Υπηρεσιών. (Πολύ αργότερα ένα αξιόλογο στέλεχος των Ελληνικών Υπηρεσιών ο γνωστός Βαβύλης αποκαλύφθηκε από ξένες επιχειρήσεις αντιπληροφοριών και η όλη Ελληνική αποστολή θεωρήθηκε ως ένα ακόμη σκάνδαλο, όπως σήμερα το αντίστοιχο του Βατοπεδίου που ακόμα θεωρείται από μερικούς σκάνδαλο).

Η ανάδειξη του Βαρθολομαίου στο θρόνο του Πατριάρχη επανέφερε το ζήτημα ξανά στην ατζέντα. Αυτή τη φορά επελέγη το Άγιο Όρος και ο στόχος ήταν ξεκάθαρος, να υπάρχει η υποδομή για να μεταφερθεί σε περίπτωση ανάγκης εκεί το Πατριαρχείο. Κρίθηκε ως η καλύτερη λύση, μολονότι υφίσταται το «αγκάθι» του άβατου. Κι αυτό διότι το Άγιο Όρος έχει το αυτοδιοίκητο και ταυτόχρονα αποτελεί πνευματικό σημείο αναφοράς για τη χριστιανοσύνη. Το ΠΑΣΟΚ εκτίμησε και ορθά ότι η καλύτερη αντιπρόταση στη Ρωσία σε περίπτωση που διεκδικούσε για λογαριασμό της την μεταφορά σε αυτήν του Οικουμενικού Θρόνου ήταν το Άγιο Όρος. Επελέγη από τη τότε Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μια μονή εγκαταλελειμμένη και ετοιμόρροπη και αποφασίσθηκε αυτή η μονή να ενισχυθεί άμεσα οικονομικά και με αξιόλογο προσωπικό μοναχών (με πολλούς μεταπτυχιακούς τίτλους). Η προσπάθεια ξεκίνησε μεθοδικά με ορίζοντα πενταετίας. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι πρώτες ανταλλαγές οικοπέδων για τη Μονή του Βατοπεδίου ξεκίνησαν επί διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και τις χειρίσθηκαν οι κοι Φωτιάδης και Δρυς. Και ορθά έπραξαν. Ας μην ξεχνάμε τις άριστες σχέσεις της τότε κυβέρνησης με το Πατριαρχείο και την αντίστοιχη «κόντρα» της κυβέρνησης με την Ελλαδική Εκκλησία. Η βασική ιδέα ήταν ότι θα έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος για να ενισχυθεί οικονομικά η επιλεγείσα μονή (Βατοπεδίου), έτσι ώστε να υπάρχει η απαραίτητη οικονομική βάση στην περίπτωση που θα χρειαζόταν να φτάσουμε στο απευκταίο σενάριο της εξορίας του Πατριαρχείου από τον φυσικό του χώρο ή διεκδίκησής του από την Ρωσία. Το 2004 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έπεσε. Όταν άλλαξε η κυβέρνηση η επικοινωνία μεταξύ κεντρικής Κρατικής διοίκησης και εκκλησίας έγινε ευκολότερη, διότι άμεσοι συνεργάτες του πρωθυπουργού, όπως ο κ. Ρουσσόπουλος και ο κ. Αγγέλου, είχαν ουσιαστική και προσωπική σχέση με τη μονή του Βατοπεδίου, ίσως σαν αποτέλεσμα μιας στρατηγικής που χτιζόταν στο προηγούμενο διάστημα σε Εθνικό επίπεδο. Η Κυβέρνηση της ΝΔ συνέχισε και ορθώς μια πολιτική που είχε ξεκινήσει το ΠΑΣΟΚ δεδομένου μάλιστα ότι το διεθνοπολιτικό πεδίο είχε διαμορφωθεί ακόμα πιο απειλητικό για το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Πιο συγκεκριμένα οι «θρησκευτικοί μηχανισμοί» (όπως τα Πατριαρχεία) προκαλούσαν ανέκαθεν απροσδιόριστο φόβο στις υπηρεσίες των ΗΠΑ διότι εκτιμούν πως η έκφραση της θρησκευτικότητας με την ανατολική ορθόδοξη μορφή μπορεί να αναδείξει πολιτικές εκφράσεις και πρότυπα στις χώρες όπου επικρατεί πλειοψηφικά το ορθόδοξο δόγμα. Δηλαδή ότι θα μπορούσε να αναδείξει πολιτισμικά πρότυπα τα οποία αργά ή γρήγορα θα γίνουν εκφράσεις εφαρμοσμένης πολιτικής που θα απευθυνθούν στους λαούς αυτούς σαν εναλλακτική πρόταση στην κυριαρχία της προτεσταντικής αντίληψης για τις κοινωνικές δομές που επικρατούν τώρα σε όλη την χριστιανοσύνη. Η εκτίμηση αυτή έχει κάποια βάση αν μπορέσει κανείς να συνδυάσει το γεγονός ότι «έσκασε» ένα τέτοιο θέμα σε μια μονή με μεγάλη διορθόδοξη δράση και με πολλούς μοναχούς απ’ όλο τον ορθόδοξο και όχι μόνο κόσμο. Η αμερικανική αντίληψη για τα πράγματα είναι ότι πρέπει να ενισχυθεί το δικό τους πρότυπο ζωής που δίχως την ύπαρξη εξωτερικών εχθρών ευδοκιμεί στην Βόρεια Αμερική. Στην συγκεκριμένη όμως γεωγραφική περιοχή με την ύπαρξη του μωσαϊκού λαών είναι νομοτέλεια ότι αυτό το πρότυπο θα ενισχύσει τις διαλυτικές τάσεις στο εσωτερικών αυτών των κοινωνιών χωρίς ένα ισχυρό κεντρικό κράτος. Παράδειγμα αποτελεί η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και η εξακολουθητική αποσύνθεση της Σερβίας που συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας. Ο ρόλος δε του Βατικανού στο όλο ζήτημα ελέγχεται.

Έτσι από το 2004 άνοιξε ο δρόμος για να ολοκληρωθεί από τη ΝΔ το εθνικό σχέδιο που είχε ξεκινήσει το ΠΑΣΟΚ σε ακόμα πιο σύντομο χρονικό διάστημα. Κι εδώ έγινε ίσως το μεγάλο σφάλμα: Το γεγονός ότι η αμεσότητα επικοινωνίας και το επείγον δημιούργησαν την αίσθηση ότι τα πάντα θα ήταν πιο εύκολα και έτσι όλοι έγιναν επιρρεπείς στα λάθη και αβλεψίες που προκάλεσαν ξένες υπηρεσίες πληροφοριών και επέτρεψαν σε συνεργάτες τους που επιχειρούν στην Ελλάδα να αναλάβουν δράση αναστολής και εξάρθρωσης του σχεδίου. Ήδη ο Καραμανλής είχε ενοχλήσει τόσο με το ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν, με το ΟΧΙ στο ζήτημα εισόδου των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και η χαριστική βολή ήταν η συνεργασία της Ελλάδας με τους Ρώσους στο θέμα των αγωγών. Τότε ο κύβος ερρίφθη και με ένα σμπάρο θα επετύγχαναν δύο τρυγόνια: θα εμποδιζόταν αφενός η Ελλάδα να προετοιμάσει διάδοχη κατάσταση για το Πατριαρχείο παράλληλα δε το διεθνές σύστημα θα απαλλασσόταν από τον μόνο μεταπολεμικά Ευρωπαίο Πρωθυπουργό που τόλμησε να αντιταχθεί σε δημόσια εκπεφρασμένη άποψη Προέδρου των ΗΠΑ: «Τα Σκόπια θα εισέλθουν στο ΝΑΤΟ». (Ὀύτε ο ντε Γκωλ είχε τολμήσει να αντιταχθεί σε Πρόεδρο των ΗΠΑ).

Ήταν πράγματι προκλητικές οι ανταλλαγές της λιμνοθάλασσας με τα οικόπεδα στο Μαρούσι ή σε άλλα κεντρικά σημεία των Αθηνών. Ο κοινός Εθνικός σκοπός όμως σε συνδυασμό με το μυστικιστικό περιβάλλον των μονών του Αγίου Όρους συντελούσαν στο να αποκοπεί κάθε αντίληψη κοινής λογικής. Είναι επίσης σαφές ότι μόνο με την επίκληση ενός «εθνικού λόγου» θα μπορούσαν τόσοι πολλοί άνθρωποι να συναινέσουν σε μια τόσο εξωφρενική ιστορία. Δεν είναι δυνατόν δύο τουλάχιστον Κυβερνήσεις και αριθμός αξιωματούχων και των δύο, να παραφρόνησαν ή να συνωμότησαν ξαφνικά ένα πρωί. Τελικά μια διαδικασία Εθνικής σημασίας εξελίχθηκε σε μια φούσκα που έγινε ένα «σκάνδαλο» μέσω ατέρμονων και ανερμάτιστων δηλώσεων ύποπτων ατόμων και ΜΜΕ που είτε κινούμενα από προσωπικές στρατηγικές, είτε κατ` εντολή ξένων προϊσταμένων. Αντί να υπερασπίσουν μία Μονή που προορίζεται (από πολλές διαφορετικές χρονικά Κυβερνήσεις) να αποτελέσει θεματοφύλακα της Ορθοδοξίας και του Έθνους δημιούργησαν την εικόνα σκανδάλου που τελικά δεν στοιχειοθετείται πουθενά και για κανέναν παρ’ όλες τις έρευνες.

Ομιλούν οι «επικριτές» για «παρακράτος». Η Μονή Βατοπαιδίου ως Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου συνεργάστηκε με τα αρμόδια όργανα του Κράτους (Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, Γνωμοδοτικό Συμβούλιο, ΚΕΔ, στελέχη Κυβερνήσεων κλπ). Το μόνο σφάλμα του Κώστα Καραμανλή είναι ενδεχομένως το ότι έδωσε λευκή επιταγή χειρισμού του θέματος σε άτομα που δεν είχαν την εμπειρία να αντιμετωπίσουν στοχευμένες επιχειρήσεις αντιπληροφοριών που εκδηλώνονται από ξένες υπηρεσίες πληροφοριών στην Ελλάδα με καταιγιστικό πλέον ρυθμό. Ο ίδιος σε πρόσφατη συνέντευξη του είχε δηλώσει με νόημα: «Ήταν ένα προσωπικό μου λάθος».

Αυτή είναι η αληθινή ιστορία του Βατοπεδίου. Στις πληροφοριακές επιχειρήσεις όμως η αλήθεια δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η εικόνα που προβάλλεται και οι εντυπώσεις που δημιουργούνται. Η αλήθεια είναι σαν ένα δάσος που καίγεται σε λίγα λεπτά και μετά …απαιτούνται πενήντα χρόνια για να ξαναγίνει.

Κοσμάς Αθανασόπουλος

Αναλυτής Πληροφοριών – Διεθνολόγος

http://ethnologic.blogspot.com/2012/01/blog-post_17.html

"Μακεδονικά"

2011-11-04T11:28:00.000-07:00

Μόλις κυκλοφόρησε...

Πρόλογος

Στο βιβλίο αυτό έχω συγκεντρώσει τρεις εργασίες μου με κεντρικό θέμα την Μακεδονία και ειδικότερα το ζήτημα της εθνολογικής σχέσης των αρχαίων Μακεδόνων με τα υπόλοιπα ελληνικά φύλα, το ζήτημα του γλωσσολογικού προσδιορισμού της λαλιάς των αρχαίων Μακεδόνων και τέλος το ακανθώδες ζήτημα του ιδιώματος που ομιλείται σε κάποιες περιοχές της σημερινής Μακεδονίας.

Η πρώτη εργασία, με τίτλο «Οι Γιαούνα Τακαμπάρα των Περσικών επιγραφών», αναρτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2009 στο ιστολόγιο «ΕΘΝΟ-ΛΟΓΙΚΑ» (http://ethnologic.blogspot.com/) και τον επόμενο χρόνο αναρτήθηκε στην ομογενειακή ιστοσελίδα Macedonia Evidence στην ηλεκτρονική διεύθυνση: http://macedonia-evidence.org/persians.html σε μετάφραση στα αγγλικά του διεθνώς γνωστού αρχαιολόγου Καθηγητή Στέφανου Γ. Μίλλερ (Stephen G. Miller), τον οποίο ευχαριστώ για μια ακόμα φορά.

Η δεύτερη εργασία, με τίτλο «Η γλώσσα των αρχαίων Μακεδόνων», περιλαμβάνει μια καταγραφή, αλλά και σύνθεση, των πλέον προσφάτων εξελίξεων και επιστημονικών συμπερασμάτων για το ζήτημα αυτό, ξεκαθαρίζοντας τις μέχρι τώρα αμφισβητήσεις και αμφιβολίες για την γλωσσολογική τοποθέτησή της. Σήμερα, η διεθνής επιστημονική κοινότητα, στην συντριπτική της πλειονότητα, αποδέχεται ότι η καθομιλουμένη στην Μακεδονία της κλασσικής περιόδου (5ος-4ος αιώνας π.Χ.) ήταν μια ακόμη ελληνική διάλεκτος. Πρωτοδημοσιεύθηκε στον τρίτο τόμο/τεύχος του περιοδικού «Νέος Ερμής ο Λόγιος» τον Νοέμβριο του 2011.

Στην τρίτη εργασία μου, με τίτλο «Το γλωσσικό ιδίωμα των γηγενών σε περιοχές της Μακεδονίας», επιχειρώ να προσεγγίσω εθνο-γλωσσολογικά το ιδίωμα που ομιλείται ακόμη σήμερα σε κάποιες περιοχές της Μακεδονίας, τα «εντόπικα/εντόπια» ή μακεδονικό πίτζιν, όπως το ονομάζω. Μια πρώτη περιληπτική παρουσίαση αυτής της εργασίας πραγματοποιήθηκε στην 5η πανελλήνια συνάντηση που οργανώθηκε από το περιοδικό «Άρδην» και την εφημερίδα «ρήξη» στην Έδεσσα στις 28-30 Αυγούστου 2008 και στην συνέχεια, στις 19 Οκτωβρίου 2008 αναρτήθηκε στην γνωστή ιστοσελίδα http://www.antibaro.gr/ αποσπώντας ενθουσιώδη σχόλια και κριτικές. Επίσης παρουσιάστηκε στο 10ο Παγκόσμιο Συνέδριο των Παμμακεδονικών Ενώσεων ανά την Υφήλιο, το οποίο διεξήχθη στο Λιτόχωρο της Πιερίας στις 9-12 Ιουλίου του 2009. Στα τρία χρόνια περίπου που μεσολάβησαν από τότε μέχρι σήμερα η εργασία αυτή βελτιώθηκε και συμπληρώθηκε με διαλεκτολογικούς χάρτες, σπάνιες φωτογραφίες-τεκμήρια, βιβλιογραφικές αναφορές κλπ, έτσι ώστε το τελικό κείμενο που περιλαμβάνεται εδώ, να είναι κατά το δυνατόν πιο άψογο.

Ελπίζω οι αναγνώστες, με την μελέτη αυτού του υλικού, να συμπληρώσουν ή να βελτιώσουν τις γνώσεις τους στα συγκεκριμένα θέματα.

ΔΕΕ

Μνημονεύετε Παπαδιαμάντη...

2011-09-03T07:01:00.000-07:00

Αλεξ. Παπαδιαμάντης Πίνακας Ν. Εγγονόπουλου

Τις ημύνθη περί πάτρης;

...Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων; Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος. Αυτοί οι πολιτικοί, αυτοί οι βουλεπταί, εκατάστρεψαν το έθνος, ανάθεμά τους. Κάψιμο θέλουν όλοι τους! Τότε σ' εξεθέωναν οι προεστοί κ' οι 'γυφτοχαρατζήδες', τώρα σε 'αθεώνουν' οι βουλευταί κ' οι δήμαρχοι.

Αυτοί που είχαν το λύειν και το δεσμείν εις τα δύο κόμματα, τους έταζαν 'φούρνους με καρβέλια', δώσαντες αυτοίς ουχί πλείονας των είκοσι δραχμών μετρητά, απέναντι, καθώς τους είπαν, και παρακινήσαντες αυτούς να εξοδεύσουν κι απ' τη σακκούλα τους όσα θέλουν άφοβα, διότι θα πληρωθούν μέχρι λεπτού, σύμφωνα με τον λογαριασμόν, όν ήθελαν παρουσιάσουν.

Το τέρας το καλούμενον επιφανής τρέφει τη φυγοπονίαν, την θεσιθηρίαν, τον τραμπουκισμόν, τον κουτσαβακισμόν, την εις τους νόμους απείθειαν. Πλάττει αυλήν εξ αχρήστων ανθρώπων, στοιχείων φθοροποιών τα οποία τον περιστοιχίζουσι, παρασίτων τα οποία αποζώσιν εξ αυτού…

Μεταξύ δύο αντιπάλων μετερχομένων την αυτήν διαφθορά, θα επιτύχει εκείνος όστις ευπρεπέστερον φορεί το προσωπείον κ' επιδεξιώτερον τον κόθορνον.

Άμυνα περί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και πιθηκισμού, του διαφθείροντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος, και η πρόληψις της χρεοκοπίας.

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης,

στην εφημερίδα «Ακρόπολις» 115 χρόνια πριν...

Σημ. ΔΕΕ: Το παραπάνω κείμενο δεν αποτελεί ένα ενιαίο άρθρο του Αλεξ. Παπαδ. αλλά προέρχεται από διαφορετικά άρθρα και έργα του μεγάλου Σκιαθίτη. Μου άρεσε όπως το βρήκα και το αναδημοσίευσα. Το βασικό τμήμα πάντως προέρχεται από το άρθρο του με τίτλο "Οιωνός" που όντως δημοσιεύθηκε στην Εφημ. "ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ" την 1η Ιανουαρίου 1896

Πηγή: http://vivliofiloi.blogspot.com/2011/08/blog-post_04.html

Έλληνες και νεοέλληνες

2011-05-29T05:59:00.000-07:00

Φρειδερίκος Νίτσε (1844-1900)

...Αποδεδειγμένα, σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του, ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες. Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν (οι δυτικοευρωπαίοι) δημιούργησαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή στην σύγκριση του με το ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνόταν, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα.

Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος θα ξεσπάσει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικό (για κάθε εποχή) ό,τι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του. Μα ποιοι, επιτέλους, είναι αυτοί των όποιων η ιστορική αίγλη υπήρξε τόσο εφήμερη, οι θεσμοί τους τόσο περιορισμένοι, τα ήθη τους αμφίβολα έως απαράδεκτα και οι όποιοι απαιτούν μια εξαίρετη θέση ανάμεσα στα έθνη, μια θέση πάνω από το πλήθος;

Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο με το όποιο θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε από αυτούς. Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μισούς, έχουν αποδεδειχθεί ανεπαρκή να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους. Έτσι οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες.

Βεβαία, που και που, κάποιος εμφανίζεται που αναγνωρίζει ακέραιη την αλήθεια, την αλήθεια που διδάσκει ότι οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχομένου πολιτισμού και σχεδόν πάντα τόσο τα άρματα όσο και τα άλογα των επερχόμενων πολιτισμών είναι πολύ χαμηλής ποιότητας σε σχέση με τους ηνιόχους (Έλληνες), οι όποιοι τελικά αθλούνται οδηγώντας το άρμα στην άβυσσο, την οποία αυτοί ξεπερνούν με αχίλλειο πήδημα!

Φρειδερίκος Νίτσε,
"Η Γένεση της Τραγωδίας"

http://ethnologic.blogspot.com/2011/05/blog-post_3380.html

Για τις "Σπίθες"

2011-04-27T02:12:00.000-07:00

ΕΠΙΒΑΤΕΣ, ΛΑΘΡΕΠΙΒΑΤΕΣ Ή ΕΠΙΒΗΤΟΡΕΣ;

(Ανοιχτή επιστολή στον Μίκη Θεοδωράκη και την Συμβουλευτική)

"Στην ευρεία έννοιά του ο μακιαβελισμός προσέλαβε διαφορετικό αμοραλιστικό και δημώδες περιεχόμενο, σύμφωνα με το οποίο επιτρέπεται η άρση κάθε ηθικού φραγμού, μηχανορραφία και η δολοπλοκία για την επίτευξη προσωπικών στόχων, ακόμα και άνομων, στα πλαίσια των ρυθμιστικών κανόνων μιας κοινωνικής ομάδας ή οποιασδήποτε μορφής κοινότητας."

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CE%BA%CE%B9%CE%B1%CE%B2%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82 (από την wikipedia)

Μαζί με τις χιλιάδες ενεργά μέλη και φίλους της Σπίθας σε όλη την Ελλάδα παρακολουθούμε με έκπληξη και οδύνη την «κρίση» που προκάλεσαν και συντηρούν (με καταστροφικό και αυτοκαταστροφικό τρόπο) οι προσωπικές στρατηγικές και η εξουσιαστική μανία για τον έλεγχο του κινήματος, πριν αυτό καν αποκτήσει πολιτική υπόσταση. Οι παλινωδίες της συζήτησης για την οργανωτική μορφή δεν ήταν παρά η έκφραση της σπουδής των εραστών της μικροεξουσίας, αυτών που ζουν σε έναν κόσμο διαρκούς παλατιανής ραδιουργίας. Οι χαρακτηρισμοί της «αντιπαράθεσης», οι στάσεις του τύπου «φεύγω γιατί δεν έγινε το δικό μου», η ευκολία της χρήσης όρων όπως «παρακράτος», «φασισμός», «εκκόλαψη μελανοχιτώνων» κοσμούν την επίσημη ιστοσελίδα του κινήματος προσφέροντας απεριόριστο υλικό και επιχειρήματα στους άσπονδους φίλους και εχθρούς.

Όλοι όσοι απεργάζονται την δυσφήμιση και την καταστροφή των ελπίδων που γέννησε η Σπίθα δεν χρειάζεται να αντλήσουν από κάπου αλλού την τεκμηρίωση της συκοφαντικής τους υπονόμευσης, όσα χρειάζονται τους διατίθενται απλόχερα από «επώνυμα στελέχη» του κινήματος. Δυστυχώς δεν αρκεί να δηλώσεις «απεταξάμην» του ύφους και ήθους του πολιτικού κατεστημένου που οδήγησε την πατρίδα μας στην εκπόρνευση, δεν αρκεί να ευαγγελίζεσαι απλά το καινούργιο, χρειάζεται να αποτινάξεις στην πράξη αυτές τις στάσεις και συμπεριφορές. Και από ότι αποδεικνύεται κάποια «στελέχη» που ανέδειξαν σε πεμπτουσία της πολιτικής τους συμβολής την θεοποίηση της φιγούρας του Μίκη Θεοδωράκη, την αυλοκολακεία και βέβαια την κατοχή των ηλεκτρονικών κωδικών ελέγχου της επικοινωνίας, δεν το έπραξαν.

Υπήρξαν δύο διακριτές από ιδεολογική αφετηρία αλλά συγκλίνουσες ως προς το αποτέλεσμα και τις συνέπειες προσωπικές στρατηγικές:

Η μία αυτή του συγκεντρωτισμού / κονιορτοποίησης της βάσης του κινήματος, που αναδείκνυε ως ρυθμιστή τον διαχειριστή της «ηλεκτρονικής διακυβέρνησης» και υποβάθμιζε την πολιτική διεργασία σε μια σούπα συζήτησης μπλόγκ και ηλεκτρονικών δημοψηφισμάτων. Ήταν η πρόταση του κυρίου Δημητροκάλη.

Η δεύτερη ήταν μια παραδοσιακή συνταγή των πιο λαμπρών παραδόσεων της αριστεράς του πληκτρολόγιου. Ανάδειξη συντονιστικών οργάνων πριν υπάρξει δράση για να συντονιστεί, δημιουργία οργάνων παραγωγής πολιτικού λόγου ο οποίος αφαιρείται από την βάση. Ήταν η πρόταση που αναρτήθηκε ανώνυμα και που η αποκαθήλωση της προκάλεσε την μήνη των κυρίων Καζάκη - Ληναίου.

Το ζήτημα δεν είναι βέβαια ότι αντιπαρατίθενται απόψεις και θέσεις, το ζήτημα είναι η επιλογή του οργανωτικού ως βασικό πεδίο ιδεολογικής αντιπαράθεσης, που ανάλωνε μια ενέργεια που έπρεπε να διοχετευτεί προς την κοινωνία, ώστε η Σπίθα να υπάρξει ως κίνημα κι όχι μόνο ως εξαγγελία και προσδοκία. Και βέβαια η ποιότητα της αντιπαράθεσης και η αδιαφορία για την φθορά που προκαλούν στην δημόσια εικόνα της Σπίθας, υπήρξε αποκαλυπτική για τις πραγματικές στοχεύσεις των δύο μονομάχων. Αυτό που τους ένοιαζε ήταν ο έλεγχος, άσχετα αν ο έλεγχος θα είχε ως αποτέλεσμα να μικραίνουν την Σπίθα στα δικά τους μέτρα.

Συναγωνιστές, η πρόκληση είναι μπροστά μας: Ή θα επιλέξουμε να ενταθούμε στα «στρατόπεδα» που στήνουν εντός και εκτός Σπίθας αυτοί οι κύριοι, ή θα τους αφήσουμε πίσω συνεχίζοντας να αναπτύσσουμε το εγχείρημα ώστε να εξελιχθεί σε κίνημα. Η κατάσταση της οπαδοποίησης των τοπικών Σπιθών και οι δημόσιες παρεμβάσεις τους σε ένα πεδίο ναρκοθετημένο από τις λογικές των λαθρεπιβατών και των επιβητόρων, είναι η παγίδα την οποία πρέπει να αποφύγουμε, αν θέλουμε να τιμήσουμε τους λόγους που μας έκαναν να συνταχθούμε με το εγχείρημα. Ας πάρουν αυτοί τον δρόμο τους για να χαράξουμε κι εμείς τον δικό μας. Στο κάτω - κάτω όπως λέει κι ο 'Ύμνος στην Ελευθερία: «αν μισιούνται ανάμεσα τους δεν τους πρέπει ελευθεριά».

Αυτή την στιγμή, στιγμή κρίσης που ήρθε πολύ πρόωρα, οι ενεργοί πολίτες, οι τοπικές σπίθες, η Συμβουλευτική αλλά και ο ίδιος ο Μίκης Θεοδωράκης προσωπικά, έχουμε την βαριά ευθύνη να προστατέψουμε από τους μακιαβελικούς του παλιού κόσμου, όχι μόνο τον αγώνα και τον δρόμο που έχουμε ήδη διανύσει, αλλά και τις προσδοκίες που έχουμε δημιουργήσει, τον δρόμο του αύριο.

Θεσσαλονίκη 12 Απρίλη 2011
Θανάσης Τζιούμπας,
μέλος της 1ης Σπίθας Κέντρου Θεσσαλονίκης

Καλή Ανάσταση!

2011-04-23T12:56:00.000-07:00

Καλή Ανάσταση, προσωπική και Εθνική!

Η ανύπαρκτη "μακεδονική" γλώσσα

2011-04-11T10:23:00.000-07:00

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες

Κτήριο Β

Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο:

«Χωρίς όνομα» η …γλώσσα των Σκοπίων

Ένα σημαντικό γεγονός, το οποίο περάσανε στα ψιλά στα μέσα ενημέρωσης των Σκοπίων, είναι η απόφαση της Ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που συνήλθε στις 4 Απριλίου 2011 και αποφάσισε ότι η …ονομασία της γλώσσας του σκοπιανού κράτους είναι η «επίσημη γλώσσα του κράτους της πΓΔΜ», χωρίς να αναφέρεται κάποια ιδιαίτερη ονομασία.

Σε ψήφισμά του το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζητάει την, εκ νέου, άμεση έναρξη των διαπραγματεύσεων για την ένταξη της πΓΔΜ στην ΕΕ και εκφράζει τη λύπη του ότι δεν έχουν εισακουσθεί οι προηγούμενες συστάσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Οι βουλευτές, εξάλλου, διαμαρτυρήθηκαν με το ανεπίλυτο της ονομασίας που εμποδίζει την ένταξη της πΓΔΜ στην ΕΕ. Τόνισαν, για άλλη μια φορά, ότι «οι δύο πλευρές πρέπει να επιλύσουν τα διμερή προβλήματα με πνεύμα καλής γειτονίας, λαμβάνοντας υπόψη το γενικότερο συμφέρον της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Το ψήφισμα απαιτεί, επίσης, από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Συμβούλιο της ΕΕ να προβεί στη σύνταξη ενός μηχανισμού διαιτησίας που θα επιτρέπει την επίλυση διμερών προβλημάτων μεταξύ των υποψηφίων μελών και των κρατών μελών και μεταξύ κρατών μελών της ΕΕ. Ο Ευρωπαίος Επίτροπος της διεύρυνσης καλείται να συνδράμει στην επίτευξη συμφωνίας σχετικά με το θέμα της ονομασίας και να προτείνει μέτρα πολιτικής με πλήρη σεβασμό των διαδικασιών για τις διαπραγματεύσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη στον ΟΗΕ.

«Η εξεύρεση λύσης στη διαφορά», σύμφωνα με το κείμενο του ψηφίσματος, «αποτελεί δοκιμή της εξωτερικής πολιτικής ΕΕ, βάσει της συνθήκης της Λισαβόνας καθώς και την ικανότητα της Ένωσης για την επίλυση διεθνών διαφορών στα σύνορά της».

Στο ψήφισμα συμπεριλαμβάνεται και η ονομασία της γλώσσας των Σκοπίων που καθορίζεται ως «επίσημη γλώσσα του κράτους της πΓΔΜ» και αποφεύγεται οποιαδήποτε άλλη ονομασία, ή δεν χρησιμοποιείται καθόλου το επίθετο ‘μακεδονική’, ‘σλαβομακεδονική’ ή «γλώσσα της μακεδονικής ή σλαβομακεδονικής κυβέρνησης».

Οι Έλληνες ευρωβουλευτές είχαν υποβάλει αρκετές τροπολογίες στις οποίες απαιτούν την εξάλειψη του επιθέτου «μακεδονικός/ή» και αναμένεται, αύριο, η τελική έγκριση του ψηφίσματος. Μόνο ο βρετανός ευρωβουλευτής Charles Tannock απαίτησε στην τροποποίηση να χρησιμοποιείται όρος «μακεδονική» στη γλώσσα στων Σκοπίων αντί του όρου «επίσημη γλώσσα της πΓΔΜ».

Τίτλος: «Официјален, наместо македонски јазик»
Δημοσίευση: Дневник, 6.4.2011. 12:52

Βαλκανικό Περισκόπιο - Ἂρθρα & Σκέψεις- Γιῶργος Ἐχέδωρος

http://www.echedoros-a.gr/2011/04/blog-post_8028.html

EOKA

2011-04-01T06:18:00.000-07:00

Ο στρατηγός Γρίβας-Διγενής με τους συμπολεμιστές του, κάπου στα κυπριακά βουνά...

Σαν σήμερα πριν από 56 χρόνια, την 1η Απριλίου 1955 ξεκίνησε ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας στην Κύπρο εναντίον των Άγγλων αποικιοκρατών.

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΑΘΑΝΑΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΜΑΣ !

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΟΚΑ !

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΙΣ ΘΥΣΙΕΣ ΤΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΤΟΥ ΑΚΕΛ, ΠΟΥ ΑΠΕΙΧΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ !

Υπάρχουν Σλαβομακεδόνες;

2011-02-20T13:12:00.000-08:00

Με ένα σημαντικό άρθρο του ο Κ. Χολέβας ξεκαθαρίζει ένα ζήτημα, το οποίο από άγνοια, ημιμάθεια ή ιδεοπληξία, ορισμένοι το επαναφέρουν συχνά στην επιφάνεια, Αναφέρομαι στον περιβόητο όρο Σλαβομακεδόνες, που προέκυψε ως συνέπεια των αποφάσεων της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας (ΒΚΟ) στις πρώτες δεκαετίες του περασμένου αιώνα, οι οποίες επικυρώθηκαν οριστικά από το 5ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (17-6 έως 8-7-1924), που δέχθηκε ως ορθό και επαναστατικό το σύνθημα της ΒΚΟ για "ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη".

Η θέση αυτή υιοθετήθηκε πλήρως στο Τρίτο Έκτακτο Συνέδριο του ΣΕΚΕ (Κ) που διεξήχθη από 26-11 έως 3-12-1924, με την επικράτηση της γραμμής Πουλιόπουλου, ο οποίος κατέλαβε τη θέση του γενικού γραμματέα και το ΣΕΚΕ(Κ) μετονομάσθηκε σε ΚΚΕ. Ο όρος ανασύρεται κατά περίπτωση για να περιγράψει μια φαντασιακή εθνότητα, την οποία Σκοπιανοί και σκοπιανολάγνοι κάθε αποχρώσεως και προελεύσεως χρησιμοποιούν κατά κόρον ως βάση της επιχειρηματολογίας τους. Πιστεύω ότι το κείμενο που ακολουθεί πρέπει να μελετηθεί πολύ προσεκτικά.

ΔΕΕ

Λανθασμένοι οι όροι

Σλαβομακεδονία και Σλαβομακεδόνες

Του Κωνσταντίνου Χολέβα

Από τον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης κ. Γιάννη Μπουτάρη και από ορισμένους άλλους Έλληνες προτείνεται ο όρος «Σλαβομακεδονία» ως μία μέση λύση για το πρόβλημα της ονομασίας του γειτονικού μας κράτους των Σκοπίων. Πρόκειται για λανθασμένη και ουτοπική πρόταση.

Πρώτον, διότι δεν πρόκειται ποτέ να δεχθούν αυτό το όνομα οι Αλβανοί, οι οποίοι αποτελούν το 30% του πληθυσμού της ΦΥΡΟΜ. Ήδη με την δύναμη των όπλων έδειξαν το 2001 την άρνησή τους να παραμείνουν μία απλή μειονότητα και καθημερινά αμφισβητούν τον κυρίαρχο ρόλο της σλαβικής πλειοψηφίας. Το κράτος των Σκοπίων είναι πολυεθνικό και ο όρος Σλαβομακεδονία εξυπηρετεί μόνο τη μεγαλύτερη εθνική κοινότητα τους Σλάβους ψευδομακεδόνες.

Δεύτερον, ούτε από πλευράς κυβερνήσεως και σλαβικής πλειοψηφίας στη ΦΥΡΟΜ υπάρχει διάθεση να δεχθούν ένα τέτοιο όνομα. Οι κυβερνώντες τη γείτονα χώρα επιδεικνύουν συνεχώς μεγαλύτερη αδιαλλαξία.

Τρίτον, διότι ούτε τα ελληνικά συμφέροντα εξυπηρετεί ένα τέτοιο όνομα. Αν με δική μας υπογραφή –ό μη γένοιτο-αναγνωρίσουμε αυτό το κράτος με όνομα που θα περιέχει τον όρο Μακεδονία, τότε σε λίγα χρόνια θα περιπέσει σε αχρησία το πρώτο συνθετικό (σλαβο-) και θα παραμένει διεθνώς το όνομα «Μακεδονία». Σκέτο και μόνο του. Και μάλιστα με τη δική μας υπογραφή. Σε τέτοια σύνθετα ονόματα συνήθως φεύγει γρήγορα το αδύναμο μέρος και μένει σε διεθνή χρήση το ιστορικά και γεωγραφικά ισχυρότερο. Θυμίζω την Υπεριορδανία, η οποία ιδρύθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο σε εδάφη υπό βρετανική τότε εντολή. Πολύ σύντομα έφυγε με απόφαση του Κοινοβουλίου το «Υπέρ» και η χώρα έγινε διεθνώς γνωστή ως Ιορδανία (στα αγγλικά λεγόταν Transjordan και έμεινε μόνο το Jordan, που αναφέρεται στον ιστορικό ποταμό Ιορδάνη).

Λανθασμένη, ιστορικά ατεκμηρίωτη και εθνικώς ασύμφορη είναι εξάλλου η χρήση εκ μέρους Ελλήνων συγγραφέων του όρου «Σλαβομακεδόνες», είτε χρησιμοποιείται για τους κατοίκους της ΦΥΡΟΜ είτε για τους Έλληνες Σλαβοφώνους-διγλώσσους της Βορείου Ελλάδος.

Οι κάτοικοι της ΦΥΡΟΜ αποτελούν, όπως προανέφερα, ένα πολυεθνικό μωσαϊκό. Όσοι από αυτούς είναι Σλαβικής καταγωγής είναι Σέρβοι ή Βούλγαροι, άρα δεν είναι Μακεδόνες. Η σερβική μειονότητα στα Σκόπια είναι αναγνωρισμένη και έχει δικό της κόμμα. Η βουλγαρική εθνική καταγωγή ενοχλεί την ηγεσία, διότι θυμίζει ότι το 1941 οι κάτοικοι των Σκοπίων υποδέχθηκαν τα γερμανοβουλγαρικά στρατεύματα με βουλγαρικές σημαίες. Επιπλέον αν αποδεχθούν επισήμως ότι οι περισσότεροι Σκοπιανοί είναι Βούλγαροι, τότε καταρρέει ο μύθος του «μακεδονικού έθνους». Πάντως πολλοί πολίτες της ΦΥΡΟΜ αποκτούν βουλγαρικό διαβατήριο και ο πιο γνωστός από αυτούς είναι ο πρώην Πρωθυπουργός Λιούπτσο Γκεοργκίεφσκι. Είναι χαρακτηριστική δήλωσή του το καλοκαίρι του 2008 ότι θέλει να αναλάβει Πρέσβυς της Βουλγαρίας στα Σκόπια. Ένας από τους πρώτους μετακομμουνιστικούς θιασώτες του «μακεδονισμού» τώρα καταφέρει ισχυρό πλήγμα στο τεχνητό αυτό έθνος προσθέτοντας επιπλέον ότι ουδεμία σχέση έχουν οι συμπολίτες του με τον Αλέξανδρο και τον Φίλιππο! Άρα οι Σλάβοι της ΦΥΡΟΜ δεν είναι Μακεδόνες. Όσοι όμως κάτοικοι της χώρας είναι πράγματι Μακεδόνες δεν είναι Σλάβοι. Διότι πρόκειται για τους ελληνικής καταγωγής, οι οποίοι ανήκουν σε δύο διακριτές ομάδες:

α) Τους γηγενείς Βλαχόφωνους Έλληνες του Μοναστηρίου, της Αχρίδας, της Ρέσνας, της Γευγελής, του Κρουσόβου, του Μοριχόβου κ.λπ. Τους έχουμε εγκαταλείψει επί δεκαετίες και είναι καιρός να τους καταμετρήσουμε μέσω της επίσημης απογραφής των Σκοπίων του Απριλίου 2011.

β) Τους πολιτικούς πρόσφυγες που έφυγαν από την Ελλάδα μετά τα δραματικά γεγονότα του 1946-49. Άρα: Στη ΦΥΡΟΜ υπάρχουν Σλάβοι που δεν είναι Μακεδόνες, υπάρχουν και Μακεδόνες που δεν είναι Σλάβοι διότι είναι Έλληνες, αλλά δεν υπάρχουν «Σλαβομακεδόνες».

Σε ιστορικές μελέτες συναντούμε τον όρο «Σλαβομακεδόνες» ως προσπάθεια προσδιορισμού των σλαβοφώνων-διγλώσσων κατοίκων της Βορείου Ελλάδος. Οι άνθρωποι, όμως, αυτοί κατά την περίοδο των ελληνοβουλγαρικών συγκρούσεων 1878-1943 δήλωναν είτε Έλληνες (οι Πατριαρχικοί του Μακεδονικού Αγώνος) είτε Βούλγαροι (οι Εξαρχικοί του Μακεδονικού Αγώνος). Ουδέποτε οι ίδιοι δήλωναν Σλαβομακεδόνες ούτε υπάρχει τέτοια εθνότητα σε Οθωμανικά έγγραφα ή σε αναφορές Ευρωπαίων διπλωματών ή περιηγητών. Ο όρος κατασκευάσθηκε από τη βιασύνη κάποιων Ελλήνων γραφειοκρατών να περιγράψουν τους σλαβοφώνους γύρω στο 1920-1930 χωρίς όμως να τους πουν «Βουλγαροφώνους». Υπήρχε τότε μεγάλη ανησυχία στην Αθήνα για τον βουλγαρικό αλυτρωτισμό και ο τεχνητός αυτός όρος θεωρήθηκε –κακώς- σαν μία λύση.

Το σύνθημα, γραμμένο σε τοίχο ενός χωριού στον Γράμμο, που φωτογραφήθηκε μετά την απελευθέρωσή του το 1949 από τον Εθνικό Στρατό, αναφέρει: "Ζήτω το 1ο παμμακεδονικό Συνέδριο της κομμουνιστικής οργάνωσης της αιγαιατικής Μακεδονίας". Από κάτω υπάρχει και η ...επικύρωση από το ΚΚΕ!

Ιδιαίτερη πολιτική φόρτιση πήρε η ονομασία «Σλαβομακεδόνες» κατά την περίοδο 1943-1944. Τότε υπήρχαν στη Δυτική και Κεντρική Μακεδονία ολιγάριθμοι συμπατριώτες μας που εντάχθηκαν στη Βουλγαρική προπαγάνδα και προέβησαν σε σφαγές εναντίον Ελλήνων. Μην ξεχνούμε ότι οι Βούλγαροι φασίστες ήσαν η τρίτη κατοχική δύναμη μαζί με τους Γερμανούς του Χίτλερ και τους Ιταλούς του Μουσσολίνι. Όταν, όμως, άρχισε να καταρρέει ο άξονας φασισμού-ναζισμού με τις πρώτες νίκες των Συμμάχων, τότε οι συνεργάτες της βουλγαρικής ΟΧΡΑΝΑ στη Μακεδονία αποφάσισαν να αλλάξουν ιδεολογία και εθνικότητα. Μέσα σε μιά νύκτα από Βουλγαρόφιλοι ακροδεξιοί έγιναν Γιουγκοσλάβοι αριστεροί, οπαδοί του Τίτο. Και τους εξυπηρέτησε ο τεχνητός όρος «Σλαβομακεδόνες». Είναι μάλιστα γνωστή και η δράση του Σλαβομακεδονικού ΕΑΜ, του αποσχιστικού ΣΝΟΦ με τα σλαβικά αρχικά του, που συνεργάσθηκε με το ΚΚΕ, παρά τις επιμέρους διαφωνίες.

Συμπέρασμα: Ας σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε τους όρους Σλαβομακεδονία και Σλαβομακεδόνες, διότι είναι λανθασμένοι, διπλωματικά επικίνδυνοι και ιστορικά ταυτισμένοι με κινήματα που ήθελαν να αποσχίσουν τη Μακεδονία και τη Θράκη από την Ελλάδα.

Κ.Χ. 22.1.2011

Σημ. ΔΕΕ: Οι επισημάνσεις δεν υπήρχαν στο αρχικό κείμενο. Για την "πατρότητα" του όρου που πρωτοεμφανίσθηκε την δεκαετία του 1920 υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές.

Πηγή: http://ethnologic.blogspot.com/2011/02/blog-post_19.html

Β. Ήπειρος 1914

2011-02-17T14:17:00.000-08:00

ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ

Το ημερολόγιο έδειχνε 17 Φεβρουαρίου του 1914, όταν η επαναστατική και αυτόνομος κυβέρνησις του Γεωργίου Ζωγράφου, κήρυττε την Αυτονομία της Βορείου Ηπείρου, η οποία το 1913 είχε παραχωρηθεί στην Αλβανία έπειτα από τις ανίερες πιέσεις της Ιταλίας και της "καλής μας συμμάχου" Αγγλίας. Οι αυτονομιστικές τουφεκιές εκείνη τη μέρα έσκιζαν τον αέρα της Κορυτσάς κάνοντας υπερήφανους τους απανταχού Έλληνες και ταυτόχρονα γεμίζοντας τις καρδιές των Βορειοηπειρωτών αδελφών μας με το μεγάλο πόθο της Ενώσεως. Ένας πόθος που δυστυχώς, επανειλημμένως επροδόθη από το εθνομηδενιστικό ελλαδικό κράτος και τους αντιπροσώπους του.

Σήμερα η Βόρειος Ήπειρος στενάζει υπό το δυσβάσταχτο αλβανικό ζυγό, περισσότερο και από την εποχή του απανθρώπου και απολυταρχικού καθεστώτος του Χότζα. Ήταν η εποχή που ένα τμήμα του ελληνισμού, γνώριζε από πρώτο χέρι το μισαλλόδοξο και δολοφονικό πρόσωπο του αιμοσταγούς κομμουνισμού. Σήμερα τα αδέρφια μας οι Βορειοηπειρώτες, αυτοί οι γνήσιοι απόγονοι του Βασιλέως Πύρρου, βλέπουν τις περιουσίες τους να αρπάζονται από το καθεστώς του διακονιάρη του Μπερίσα. Απειλούνται κατά τη διάρκεια των εκλογών και δολοφονούνται εάν τολμήσουν να μιλήσουν τη μητρική τους γλώσσα,την ελληνική. Πρόσφατο παράδειγμα η δολοφονία ενός νέου παιδιού στη Χειμάρρα τον περασμένο Αύγουστο. Βλέπετε κύριοι αντιρατσιστές και λοιποί υπέρμαχοι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν πέρασε και πολύς καιρός που ο νέος Εθνομάρτυρας Αριστοτέλης Γκούμας έπεφτε νεκρός από τις δολοφονικές ορέξεις των Αλβανών. Δεν είδαμε να διαμαρτύρεστε, ούτε να κάνετε καμιά πορεία όπως συνηθίζετε ,όταν πρόκειται για διάφορους καμηλιέρηδες.

Από την άλλη πλευρά το ανύπαρκτο ελλαδικό κράτος συνεχίζει την ίδια αδιάφορη στάση που φορά το διπλωματικό προσωπείο, εμφορούμενο πάντα από του κανόνες της ρεάλ πολιτίκ. Έτσι όμως ο ελληνισμός ουδέποτε κατάφερε το παραμικρό.

Με αφορμή την επέτειο της Αυτονομίας, ο Πατριωτικός Ελληνικός Σύνδεσμος καλεί τους απανταχού Βορειοηπειρώτες σε συσπείρωση μακριά από μικροπολιτικές και ανούσιες έριδες. Αδέρφια οργανωθείτε, ξεσηκωθείτε και πολεμήστε για τα δίκαιά σας. Μην κάνετε στιγμή πίσω.. Υψώστε το ενωτικό λάβαρο και ζητήστε έστω και την εφαρμογή του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας και να 'στε σίγουροι ότι δε θα αργήσει η ώρα που ο ελληνικός στρατός θα προελάσει στα τιμημένα ηπειρώτικα βουνά. Στα βουνά που ακόμη και σήμερα ακούγεται το "ΟΧΙ" και οι ιαχές για "αέρα". Κλείνοντας κάνουμε έκκληση σε όλους τους Έλληνες αδερφούς μας στη Βόρειο Ήπειρο να ορθώσουν το γρανιτένιο τους ανάστημα και στην προσεχή απογραφή να δηλώσουν ξεκάθαρα και χωρίς κανένα φόβο την ελληνική τους ιθαγένεια.. Καλό αγώνα.

Καταδίκη για τα καμώματα της Αποστολάκη!

2011-02-15T14:56:00.000-08:00

Καταδίκη της Ελληνικής Βουλής

από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο!

Η καθαρά Συντεχνιακή Απόφαση των Ελλήνων Βουλευτών να αρνηθούν να αφαιρέσουν τη Βουλευτική Ασυλία της Μιλένας Αποστολάκη, στην προσπάθεια τους να την προστατεύσουν από μια Μήνυση που κατέθεσε εναντίον της ο πρώην σύζυγός της εισαγωγέας αυτοκινήτων, Συγγελίδης... καταδικάστηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και η ΕΛληνική Βουλή, πρέπει να πληρώσει πρόστιμο 12.000 ευρώ στο Συγγελίδη και 7.000 ευρώ τα δικαστικά έξοδα! Πρόκειται για μια ιστορική απόφαση που θα γίνει μέγα θέμα, εκτός αν το θάψουν τα ΜΜΕ, όχι μόνον γιατί αποκαλύπτει περίτρανα τον απαράδεκτο Συντεχνιακό τρόπο με τον οποίον σκέπτονται και συμπεριφέρονται οι Έλληνες Βουλευτές, αλλά επιβεβαιώνει την κατάχρηση της Βουλευτικής Ασυλίας και σε θέματα που δεν έχουν καμία σχέση με τις Πολιτικές Ενέργειες των Βουλευτών, και κατ' επέκταση επισφραγίζουν τις κατηγορίες περί Διαφθοράς!

Οι Έλληνες Βουλευτές αρνήθηκαν να αφαιρέσουν τη Βουλευτική Ασυλία από την Μιλένα Αποστολάκη, προκειμένου να δικαστεί γιατί αθέτησε τη συμφωνία να βλέπει ο πρώην συζυγός της τα παιδιά του μετά από το χωρισμό τους, με αποτέλεσμα ο πετυχημένος επιχειρηματίας, να στραφεί στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια και να δικαιωθεί!

Πηγή: http://hellenicinterest.blogspot.com/2011/02/blog-post_15.html

Τηλεόραση

2011-01-09T15:03:00.000-08:00

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

2010-12-26T09:09:00.000-08:00

Χρόνια Πολλά!

Πάγκαλος ασχημονών

2010-12-04T11:12:00.000-08:00

"Ύποπτες" δηλώσεις Πάγκαλου!

ΣΙΩΠΗΤΗΡΙΟ
Τετάρτη, 1 Δεκέμβριος 2010 - 06:39

Eίναι «αντιπαραγωγικοί» οι πιλότοι της Πολεµικής µας Αεροπορίας, κατά τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης κ. Πάγκαλο. Αντιθέτως, φανταζόµαστε ότι θεωρεί παραγωγικό όλο το πολιτικό προσωπικό, τα κοµµατικά τους στελέχη που διόρισαν τα κόµµατα στη Βουλή, τους συµβούλους των υπουργείων. Τις δηλώσεις αυτές δεν τις κάνει ένας οποιοσδήποτε, τις κάνει ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Είναι πρόκληση για τα παιδιά αυτά που παίζουν κορώνα-γράµµατα κάθε µέρα τη ζωή τους πάνω από τους ελληνικούς αιθέρες να θεωρούνται… «αντιπαραγωγικοί». Πάλι καλά που ο κ. Πάγκαλος δεν τους είπε και τεµπέληδες κι ακόµη καλύτερα που δεν τους χρέωσε τη χρεοκοπία της χώρας. Σε αυτή τη χώρα όλα θα πρέπει να τα περιµένει κανείς. Την ίδια ώρα η κυβέρνηση συζητά για τα πετρέλαια του Αιγαίου. Πάλι καλά που υπάρχουν και οι Τούρκοι επίσηµοι και µαθαίνουµε κι εµείς ορισµένα πράγµατα. Σε διαφορετική περίπτωση θα είχαµε πλήρη µεσάνυχτα.

Μήπως, λοιπόν, ο κ. Πάγκαλος θεωρεί ότι οι πιλότοι θα πρέπει στο εξής να κάθονται στις βάσεις τους για να µην αναχαιτίζουν τα αεροπλάνα της γείτονος; Και να βρούµε, βρε αδελφέ, στους ιπτάµενους να κάνουν κάτι. Ας πούµε να εξασκηθούν στη ραπτική και να είναι έτσι παραγωγικοί. Μήπως θεωρούν τις αναχαιτίσεις «ενοχλητικές» και δεν βρίσκουν άλλο τρόπο για να µας το πουν; Μήπως κάνουν κακό στις διαπραγµατεύσεις και ψάχνουν έναν εύσχηµο τρόπο για να τις σταµατήσουν;

Αυτά, πάντως, δεν είναι σοβαρά πράγµατα. Μα καθόλου σοβαρά. Και µάλιστα όταν λέγονται από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης. Αν ο αντιπρόεδρος λέει τέτοιες αρλούµπες, τι να περιµένουµε από τους άλλους; Εδώ όµως έχουµε να κάνουµε µε κάτι σοβαρότερο, απ’ ό,τι φαίνεται. Μας προετοιµάζουν για κάτι. Προλειαίνουν το έδαφος για κάτι σηµαντικό. Μας το φέρνουν σιγά σιγά, γλυκά γλυκά. Αν δεν είναι έτσι, αν εµείς έχουµε καταλάβει λάθος, τότε χρειάζεται να βγει η κυβέρνηση και να πει κάτι. Κι αυτό το κάτι δεν µπορεί να είναι παρά η επίσηµη αποδοκιµασία των δηλώσεων του κυρίου αντιπροέδρου.

Όχι, κύριε Πάγκαλε. Οι πιλότοι δεν είναι «αντιπαραγωγικοί». Αντιπαραγωγική είναι η κυβέρνησή σας που εδώ και µήνες δεν κάνει τίποτε άλλο από το να «πυροβολεί» αναίτια διάφορες κοινωνικές οµάδες. Αν θέλετε, µπορείτε να «πυροβολήσετε» τους κοµµατικούς σας στρατούς που εδώ και χρόνια έχουν καταλάβει τον δηµόσιο τοµέα. Μπορείτε να βάλετε ένα τέλος στο κοµµατικό κράτος. Αυτό θα ήταν υπηρεσία προς την πατρίδα. Το να κατηγορείται, όµως, άδικα και αναίτια τους πιλότους της Πολεµικής Αεροπορίας, οι οποίοι και αµείβονται µε ψίχουλα σε σχέση µε τους εκλεκτούς σας, είναι εντελώς παράλογο και ύποπτο.

Θανάσης Μαυρίδης
thanasis.mavridis@capital.gr

Πηγή: http://hellenicinterest.blogspot.com/2010/12/blog-post_02.html

Παραληρήματα

2010-11-11T13:05:00.000-08:00

Ρατσιστικό παραλήρημα

φιλοσκοπιανών υπέρ Σόντρα!

Το γνωστό σούργελο του διαδικτύου Vodenka (=Εδεσσαία) ή belo more (=Άσπρη Θάλασσα = Μεσόγειος, στις σλαβικές γλώσσες) ανήρτησε χθες στο ανεπανάληπτο ιστολόγιό της "belomorska macedonia", ένα υστερικό κείμενο-κάλεσμα στήριξης του απερχόμενου Δήμαρχου Σόντρα, το οποίο θα μπορούσε άνετα να χαρακτηριστεί από προβοκατόρικο μέχρι μνημείο ρατσιστικής ηλιθιότητας! Απολαύστε το...

ΔΕΕ

Η ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΗΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΕΔΕΣΣΑΣ

Του Αλέξανδρου Εδεσσαίου

Εδώ και καιρό ο Δήμος Έδεσσας έχει στοχοποιηθεί από όλο τον ακροδεξιό χώρο της Βόρειας Ελλάδος και ιδιαίτερα των ακροδεξιών της Έδεσσας με πλούσιο χουντικό βιογραφικό.

Αυτό συμβαίνει εξαιτίας της παρουσίας σε αυτό ελλήνων πολιτών με μακεδονική εθνοτική καταγωγή οι οποίοι όμως αρνούνται να κάνουν ψευδή δήλωση αποποίησης της καταγωγής τους. Συχνά – πυκνά διοργανώνονται αντιμακεδονικές φιέστες μίσους στις οποίες προσκαλείται ο Δήμαρχος και το Δημοτικό Συμβούλιο. Η παρουσία σε αυτές αποτελεί τεκμήριο ελληνικότητας για τους ακροδεξιούς εθνικιστές. Ανάμεσα σε αυτές τις εκδηλώσεις είναι και η κατάθεση στεφάνων στα αγάλματα των δολοφόνων των προγόνων των γηγενών κατοίκων της πόλης, όπως αυτό του πελλοπονήσιου (Σημ. ΔΕΕ: sic!) αντιμακεδόνα συμμορίτη Άγρα, του οποίου το άγαλμα είναι τοποθετημένο πάνω από τους τάφους των προγόνων των σημερινών γηγενών μακεδόνων, στο παλαιό νεκροταφείο στο σημερινό πάρκο των Καταρρακτών.

Οι εθνικιστικές και ακροδεξιές ομάδες πρωτοστατούν στην τοποθέτηση μνημείων τα οποία αντί να ενώνουν διχάζουν την τοπική κοινωνία, τραυματίζοντας καίρια την διεθνοτική αρμονική συνύπαρξη, κυρίως ανάμεσα στους γηγενείς και τους πρόσφυγες.

Σε αυτά ανήκει το αμφιλεγόμενο μνημείο στο πάρκο - πλατεία Μ. Αλεξάνδρου (Σπηλιά) στην Έδεσσα το οποίο διχάζει την τοπική κοινωνία αφού τιμούνται πρόγονοι συμπολιτών μας χωρίς συγκεκριμένη προσωπική προσφορά στη πόλη αλλά λόγω της προσφυγικής καταγωγής τους και μόνο, ενώ αντίστοιχα αυτό δεν συμβαίνει με τους γηγενείς οι οποίοι τιμούν τους προγόνους τους με μνημεία τοποθετημένα στα νεκροταφεία της πόλης.

Την ίδια στιγμή μερικοί ακροδεξιοί της Έδεσσας, προσφυγικής καταγωγής με βεβαρημένο παρελθόν συνεργασίας με τις γερμανικές ναζιστικές αρχές κατοχής πρωτοστάτησαν στην τοποθέτηση προσβλητικού μνημείου προς τιμή των γηγενών μακεδόνων παρουσιάζοντάς τους ως αμόρφωτους και άξεστους αγρότες. Δίχως φυσικά να τους το ζητήσουν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, απόδειξη πρωτοφανούς ασέβειας και κατακτητικής υπεροψίας...

Αλλά και το μνημείο προς τιμή του μακεδόνα βασιλιά του μέγα αλέξανδρου τοποθετήθηκε με πρωτοβουλία επαγγελματιών πατριδοκάπηλων, με σκοπό την εθνικιστική ιδιοτελή και με το αζημίωτο εκμετάλλευση του.

Εκτός από τα μνημεία οι επιθέσεις των ακροδεξιών κατοίκων της Έδεσσας σε πολιτιστικές εκδηλώσεις τοπικών συλλόγων που καλλιεργούν τον μακεδονικό πολιτισμό, τα μακεδονικά τραγούδια και χορούς, στην κατεύθυνση της απαγόρευσής τους ήταν καθημερινές και πρωτοφανείς, με προσωπικές επιθέσεις στους μακεδόνες λάτρεις της οικογενειακής τους παράδοσης…

Σε όλα τα παραπάνω ήλθε να προστεθεί η εμφάνιση τα τελευταία χρόνια τοπικών εφημερίδων υπερεθνικιστικού χαρακτήρα, οι οποίες μοιράζονται δωρεάν..!! κινώντας υποψίες για τους χρηματοδότες τους, με έντονο αντιμακεδονικό έργο οι οποίες μαζί με την ήδη προϋπάρχουσα εφημερίδα επιδόθηκαν σε πρωτοφανή καθημερινή επίθεση εναντίον του Δήμου και προσωπικά του Δημάρχου Γιάννη Σόντρα, δίνοντας την εντύπωση ότι εκτελούν εντεταλμένο έργο του βαθέος ελληνικού κράτους...

Τα παραπάνω φυσικά δεν αναιρούν τις υπαρκτές ευθύνες του Δημάρχου και όλης της παράταξής του στην αντιμετώπιση χρόνιων προβλημάτων της πόλης, παρά τα θετικά επιτεύγματα αλλά και την ανεκτική του στάση απέναντι στις φασιστικές συμμορίες της πόλης…

Ούτε το πολυετές της Διοίκησης του Δήμου Έδεσσας και την φυσική της φθορά, βασική αιτία για αλλαγή…

Ως απόρροια όλων των παραπάνω η ανάπτυξη των ακροδεξιών χρυσαυγίτικων δυνάμεων στην πόλη της Έδεσσας, οι οποίες απετέλεσαν τον πυρήνα της δεξιάς παράταξης, αφού τα στελέχη της Ν.Δ. στελέχωσαν τον συνδυασμό την τελευταία στιγμή και ύστερα από πολλές πιέσεις της σαμαρικής ηγεσίας…

Έτσι δεν είναι τυχαίο ότι οι ακροδεξιοί αντιμακεδόνες κατέλαβαν τις πρώτες θέσεις στον παραπάνω συνδυασμό, επιφυλάσσοντας ένα πολύ σκοτεινό μέλλον για την πόλη της Έδεσσας…

Το κυρίαρχο στοιχείο στις παραπάνω δημοτικές εκλογές ήταν ο έντονος πολιτικός χαρακτήρας και η υψηλή αποχή, ως αντίδραση στον δικομματισμό εξουσίας σε συνδυασμό με την δυσπιστία στον ανεύθυνο λαϊκισμό των μικρών κομμάτων. Η δικαιολογημένη αυτή αντίδραση προήλθε από ανένταχτους πολίτες, κατά πλειοψηφία κεντρο-αριστερού χαρακτήρα…

Έτσι εκ των πραγμάτων αναδεικνύεται ο διλημματικός χαρακτήρας του δεύτερου γύρου των εκλογών, με την κυριαρχία του ερωτήματος ποιος συνδυασμός είναι καλύτερος ή τουλάχιστον λιγότερο χειρότερος και όχι φυσικά ποιος θα ήταν ο επιθυμητός...

Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για τους παραπάνω λόγους στον Δήμο Έδεσσας, όπου οι πολίτες καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα στους δύο συνδυασμούς...

Αυτόν με τον ακροδεξιό-αντιμακεδονικό παράνομο πυρήνα και αυτόν με τον υποχωρητικό χαρακτήρα του σημερινού Δημάρχου….

Οι ακτιβιστές μακεδόνες του Δήμου Έδεσσας κρούουν τον κώδωνα του εκφασιστικού κινδύνου και προειδοποιούν για τις συνέπειες εκ μέρους των ιδεολογικών απογόνων, αυτών οι οποίοι πότιζαν με ρετσινόλαδο τους αθώους παππούδες μας και κατόπιν τους έστελναν εξορία στα ξερονήσια…

Για αυτό καλούν σε συστράτευση όλων των υγιών δυνάμεων της πόλης σε ένα μέτωπο απώθησης της ακροδεξιάς υπερεθνικιστικής λαίλαπας, η οποία ήδη προετοιμάζει μέτρα προγραφών και διώξεων στη πόλη της Έδεσσας.

Για τους παραπάνω λόγους και με τις προαναφερθείσες ενστάσεις είμαστε πεπεισμένοι ότι η επιλογή του Γιάννη Σόντρα αποτελεί την καλύτερη από τις δύο προτάσεις για το μέλλον της Έδεσσας.

(Σημ. ΔΕΕ: Πέρα από τις ανατριχιαστικές ανορθογραφίες, οι ανακρίβειες και και το λυσσαλέο μίσος που ξεχειλίζει από το παραπάνω κείμενο εντυπωσιάζουν. Ποιοί είναι άραγε αυτοί οι "ακροδεξιοί της Έδεσσας, προσφυγικής καταγωγής με βεβαρημένο παρελθόν συνεργασίας με τις γερμανικές ναζιστικές αρχές κατοχής"; Προφανώς οι γερμανικές αρχές κατοχής δεν συνεργάστηκαν με παιδάκια 5-10 χρονών! Άρα αυτοί οι "προσφυγικής καταγωγής" με το "βεβαρημένο παρελθόν" που βυσσοδομούν εναντίον των "εθνικά Μακεδόνων" (=κρυπτοβουλγάρων) πρέπει να είναι σήμερα 90-100 χρονών! ).

Οι επισημάνσεις είναι δικές μας και δεν υπάρχουν στο αρχικό κείμενο, το οποίο, σύμφωνα με πληροφορίες το έγραψε ο Β.Κ. και το επεξεργάστηκε ο Β.Π.

Πηγή: http://edessadee.blogspot.com/2010/11/blog-post_11.html

Το "μνημόνιο" του 1843

2010-10-24T10:56:00.000-07:00

MNHMONIO 1843...

Διαβάστε τι έγινε στην ελληνική οικονομία το 1843, συγκρίνετε το με το σήμερα και θα αντιληφθείτε τι συμβαίνει στην παγκόσμια και στην ελληνική ιστορία, ανεξαρτήτως εποχών, προσώπων και ονομάτων. Η σύγκριση, μόνο ανατριχίλα μπορεί να προκαλέσει. Έχουμε και λέμε:

Το καλοκαίρι του 1843, η Ελλάδα έπρεπε να καταβάλει στις τράπεζες της Ευρώπης τα τοκοχρεολύσια παλιότερων δανείων που είχε πάρει η χώρα. Δυστυχώς τα λεφτά δεν είχαν πάει σε υποδομές που θα βοηθούσαν την κατεστραμένη ελληνική οικονομία, αλλά είχαν σπαταληθεί στους εμφυλίους της επανάστασης και στα λούσα του παλατιού και των Βαυαρών συμβούλων του στέμματος. (Σας θυμίζει τίποτα;) Οι τόκοι που έπρεπε να καταβάλλονται κάθε χρόνο ήταν 7 εκατομμύρια δραχμές και ισοδυναμούσαν με το μισό τών συνολικών εσόδων του ελληνικού κράτους που έφταναν μετά βίας τα 14 εκατομμύρια ετησίως. Στην πραγματικότητα, με την καταβολή των τόκων δεν περίσσευε τίποτα να επενδυθεί προς όφελος του ελληνικού λαού. (Αυτό μήπως;)

Την άνοιξη του 1843, η κυβέρνηση παίρνει μέτρα λιτότητας, τα οποία όμως δεν αποδίδουν τόσο ώστε να συγκεντρωθούν τα απαιτούμενα για την ετήσια δόση χρήματα. Έτσι, τον Ιούνιο του 1843, η ελληνική κυβέρνηση ενημερώνει τις ξένες κυβερνήσεις ότι αδυνατεί να καταβάλει το ποσό που χρωστάει και ζητά νέο δάνειο από τις μεγάλες δυνάμεις, ώστε να αποπληρώσει τα παλιά. Αυτές αρνούνται κατηγορηματικά. (Βρε κάτι συμπτώσεις...)

Αντί να εγκρίνουν νέο δάνειο, εκπρόσωποι των τριών μεγάλων δυνάμεων (Αγγλία-Γαλλία-Ρωσία) κάνουν μια διάσκεψη στο Λονδίνο για το ελληνικό χρέος και καταλήγουν σε καταδικαστικό πρωτόκολλο. Οι πρεσβευτές των μεγάλων δυνάμεων με το πρωτόκολλο στο χέρι, παρουσιάζονται στην ελληνική κυβέρνηση και απαιτούν την ικανοποίηση του. Αρχίζουν διαπραγματεύσεις ανάμεσα στα δύο μέρη και μετά από έναν μήνα υπογράφουν μνημόνιο (!), σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα πρέπει να πάρει μέτρα ώστε να εξοικονομήσει μέσα στους επόμενους μήνες το αστρονομικό επιπλέον ποσό των 3,6 εκατομμυρίων δραχμών, που θα δοθούν στους δανειστές της. (Πάμε πάλι απ' την αρχή. Σας θυμίζει τίποτα;)

Για να είναι σίγουροι ότι το μνημόνιο θα εφαρμοστεί κατά γράμμα, οι πρεσβευτές απαιτούν να παραβρίσκονται στις συνεδριάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου που θα εγκρίνει τα μέτρα και να παίρνουν ανά μήνα λεπτομερή κατάσταση της πορείας εφαρμογής τους, αλλά και των ποσών που εισπράττονται. (Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει...)

Για να μην πολυλογώ, σας αναφέρω τα βασικά μέτρα που επέβαλε η κυβέρνηση μέσα στο 1843 σε εφαρμογή του τότε μνημονίου. Κάθε ομοιότητα με την εποχή μας είναι εντελώς τυχαία και πέραν των προθέσεων του ιστορικού:

1. Απολύθηκε το ένα τρίτο των Δημοσίων υπαλλήλων και μειώθηκαν 20% οι μισθοί όσων παρέμειναν.

2. Σταμάτησε η χορήγηση συντάξεων, που τότε δεν δίνονταν στο σύνολο του πληθυσμού αλλά σε ειδικές κατηγορίες.

3. Μειώθηκαν κατά 60% οι στρατιωτικές δαπάνες, μειώθηκε δραστικά ο αριθμός των ενστόλων και αντί για μισθό οι στρατιωτικοί έπαιρναν χωράφια.

4. Επιβλήθηκε προκαταβολή στην είσπραξη του φόρου εισοδήματος και της “δεκάτης”, που ήταν ο φόρος για την αγροτική παραγωγή.

5. Αυξήθηκαν οι δασμοί και οι φόροι χαρτοσήμου.

6. Απολύθηκαν όλοι οι μηχανικοί του Δημοσίου και σταμάτησαν όλα τα δημόσια έργα.

7. Καταργήθηκαν εντελώς όλες οι υγειονομικές υπηρεσίες του κράτους.

8. Απολύθηκαν όλοι οι υπάλληλοι του εθνικού τυπογραφείου, όλοι οι δασονόμοι, οι δασικοί υπάλληλοι και οι μισοί καθηγητές πανεπιστημίου.

9. Καταργήθηκαν όλες οι διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό.

10. Νομιμοποιήθηκαν όλα τα αυθαίρετα κτίσματα και οι καταπατημένες “εθνικές γαίες” με την πληρωμή προστίμων νομιμοποίησης.

11. Περαιώθηκαν συνοπτικά όλες οι εκκρεμείς φορολογικές υποθέσεις με την καταβολή εφάπαξ ποσού.

Δεν είναι ανατριχιαστικά όμοια με την εποχή μας; Είδατε που οι οικονομικές συνταγές λιτότητας είναι σαν το παλιό καλό κρασί; Ίδιες, αιώνιες, ανυπόφορες. Κι επειδή ξέρω ότι θα ρωτήσετε “τι πέτυχαν με όλα αυτά;”, σας απαντώ: Ο κόσμος εξαθλιώθηκε για μεγάλο διάστημα, οι ξένοι πήραν ένα μέρος των χρημάτων τους, η χώρα είδε κι έπαθε να συνέλθει, αλλά φαλίρισε ξανά μετά από πενήντα ακριβώς χρόνια, με το “Κύριοι, δυστυχώς επτωχεύσαμεν” του Χαριλάου Τρικούπη το 1893. Πάντως, το συγκεκριμένο μνημόνιο του 1843, από πολλούς ιστορικούς θεωρείται μία από τις σοβαρότερες αφορμές για το ξέσπασμα της επανάστασης της 3ης Σεπτέμβρη 1843, που έφερε Σύνταγμα στη χώρα.

Πηγή: http://hellenicinterest.blogspot.com/2010/10/1843.html

Η Μηχανή του Κατεστημένου

2010-09-13T10:56:00.000-07:00

Κυκλοφόρησε από τις "Εναλλακτικές Εκδόσεις" η β΄ έκδοση του εξαντλημένου εδώ και χρόνια εκτεταμένου διηγήματος Πολιτικής Επιστημονικής Φαντασίας "Η Μηχανή του Κατεστημένου" του Δημήτρη Ε. Ευαγγελίδη, με εισαγωγικό σημείωμα της Καθηγήτριας της Αγγλικής Φιλολογίας του ΑΠΘ Δόμνας Παστουρματζή, που διδάσκει αμερικανική λογοτεχνία και επιστημονική φαντασία.

Πρόλογος του Συγγραφέα στην β΄ έκδοση

Έγραψα την «Μηχανή του Κατεστημένου» πριν 30 χρόνια, σε μια περίοδο επίπονων αναζητήσεων, επαγγελματικών, πολιτικών, κοινωνικών, φιλοσοφικών, καθώς και έντονων προσωπικών προβληματισμών. Κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1985 και από την αρχική συγγραφή του μέχρι σήμερα (έχοντας εξαντληθεί εδώ και χρόνια), πέρασε ένα τέταρτο αιώνα μέσα στο οποίο συνέβησαν τεράστιες ανακατατάξεις, πολιτικές και κοινωνικές, αλλά και απίστευτες τεχνολογικές εξελίξεις.

Υπήρχε κάποιος λόγος να επανεκδοθεί αυτό το βιβλίο στην αρχική του μορφή ή έπρεπε να γράψω ένα άλλο, που θα ενσωμάτωνε όλες αυτές τις αλλαγές, θα αφομοίωνε τα νέα ερεθίσματα και θα έδινε μια άλλη, διαφορετική εκδοχή για τον κόσμο του Μέλλοντος;

Κατέληξα στην άποψη για την επανέκδοση, χωρίς να αποκλείω εντελώς την δεύτερη περίπτωση, εφ’ όσον βέβαια υπάρξουν κάποιες προϋποθέσεις. Αυτές οι προϋποθέσεις σχετίζονται άμεσα με τα δεδομένα της εποχής και το πρίσμα με το οποίο παρατηρείς και στην συνέχεια προεκτείνεις τις παραμέτρους στο μέλλον. Αυτό το πρίσμα θεωρώ ότι είναι η ψυχική διάθεση του συγγραφέα.

Μια απαισιόδοξη θεώρηση θα κατέληγε σε ένα βιβλίο αντίστοιχο με τον σκοτεινό κόσμο της τριλογίας του Γουίλλιαμ Γκίμπσον (William Gibson – Neuromancer, Burning Chrome, Count Zero), έναν παγκοσμιοποιημένο πλανήτη όπου κυριαρχούν οι κολοσσιαίες πολυεθνικές, η υψηλή τεχνολογία τους (High Tech) και οι ανταγωνισμοί τους, με την υπόλοιπη ανθρωπότητα υποβαθμισμένη και βουτηγμένη στην ευρεία χρήση κάθε είδους ψυχοτρόπων ουσιών, στην διαφθορά και τον εκφυλισμό, με αιματηρές συγκρούσεις συμμοριών, με τα μέλη της σχεδόν άβουλες μαριονέτες και κάποιους λίγους να επιβιώνουν με την χρήση της λεγόμενης «χαμηλής τεχνολογίας» (Low Tech).

Προτίμησα την αισιόδοξη προοπτική, παρ’ όλο που της δίνω τις λιγότερες πιθανότητες, με αποτέλεσμα την απλή επανέκδοση του βιβλίου που κρατάτε στα χέρια σας. Υπενθυμίζω ότι «Η Μηχανή του Κατεστημένου» υπήρξε ένα προφητικό έργο, αν αναλογιστεί κάποιος την εποχή που γράφτηκε. Όταν μάλιστα πρωτοκυκλοφόρησε, δέχτηκα πάμπολλα ειρωνικά σχόλια και κριτικές για την «αχαλίνωτη φαντασία» μου, που προέβλεπε την κατάρρευση της τότε παντοδύναμης Σοβιετικής Ένωσης. Πέντε χρόνια μετά, αποδείχθηκε ότι η φαντασία μου δεν ήταν καθόλου «αχαλίνωτη». Υποθέτω ότι και πάλι πολλοί θα σπεύσουν να σαρκάσουν την (μη πραγματοποιηθείσα προς το παρόν) πρόβλεψή μου για την κατάρρευση των Ηνωμένων Πολιτειών. Θα τους συνιστούσα να κρατούν μικρό καλάθι. Ο χρόνος θα δείξει…

Με την ευκαιρία θα ήθελα να ευχαριστήσω τόσο την Καθηγήτρια του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κα Δόμνα Παστουρματζή, που διδάσκει Λογοτεχνία της Επιστημονικής Φαντασίας στο Τμήμα Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας (κάτι που θεωρώ τρομερά πρωτοποριακό για τα δεδομένα της ελληνικής ακαδημαϊκής πραγματικότητας), η οποία διέθεσε πολύτιμο χρόνο ασχολούμενη με το βιβλίο μου, όσο και τον Εκδότη Γιώργο Καραμπελιά, ο οποίος δέχτηκε να επανεκδώσει αυτό το βιβλίο, έναν πραγματικά μεγάλο διανοητή και κυρίως ακαταπόνητο αγωνιστή, που δυστυχώς ανήκει σε μια κατηγορία που εκλείπει με γοργούς ρυθμούς στον δύσμοιρο αυτόν τόπο.

Τους ευχαριστώ ειλικρινά και τους δύο «εκ βάθους καρδίας»…
ΔΕΕ

Πηγή: http://vivliofiloi.blogspot.com/2010/08/blog-post_28.html

Μη-συμβατικές σαπουνόφουσκες

2010-08-22T10:25:00.000-07:00

Τα ημαρτημένα (βεβαίως, βεβαίως)

και οι μη-συμβατικές αερολογίες

Δημήτρη Ε. Ευαγγελίδη

Κυκλοφόρησε σχετικά πρόσφατα από τις εκδόσεις "Παπαζήση" το βιβλίο: "Τα ημαρτημένα του Λεξικού Μπαμπινιώτη" (Σελίδες: 765 - Ημ. Έκδοσης: 27/05/2010), ένα νέο μαργαριτάρι των μη-συμβατικών θεωριών με θέμα (υποτίθεται) την κριτική του Λεξικού Μπαμπινιώτη, αλλά στην πραγματικότητα (όπως ομολογούν και οι ίδιοι) την πολεμική εναντίον της παγκοσμίως αποδεκτής επιστημονικής θεωρίας της ινδοευρωπαϊκής οικογενείας γλωσσών και την προβολή ψευδοθεωριών Παραφιλολογίας και Παραγλωσσολογίας. Συγγραφείς αυτού του πονήματος, ο συνταξιούχος καθηγητής Κοινωνιολογίας της Παντείου κ. Βασ. Φίλιας και ο κ. Γιάννης Πρινιανάκης (μηχανολόγος!), συγγραφέας δύο άλλων παραληρηματικών έργων: "Γλώσσα ελληνική: Η γλώσσα των γλωσσών" και "Η γλώσσα των Ελλήνων είναι η γλώσσα που ομιλεί η φύση"!

Παραθέτω από το οπισθόφυλλο του εν λόγω βιβλίου:

Η παρούσα εργασία, στηριζόμενη σε ισχυρή τεκμηρίωση και με συγκεκριμένα στοιχεία, καταρρίπτει την ινδοευρωπαϊκή θεωρία. Σκοπός των συγγραφέων είναι να καταδείξουν το ετοιμόρροπο και ασταθές του ινδοευρωπαϊκού οικοδομήματος, αλλά και το πώς αυτό οδηγεί στην ακατανοησία της ελληνικής γλώσσας, και όχι να προσθέσουν μια ακόμα επίκριση στο έργο του κ. Μπαμπινιώτη. Το λεξικό Μπαμπινιώτη αποτελεί κατά τη γνώμη μας, την χαοτική έκφραση μιας αντιεπιστημονικότητας, γι αυτό και επικρίνεται τόσο για τις αστήρικτες ετυμολογίες του όσο και για το ότι αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυθαίρετης εφαρμογής αυτής της αστήρικτης ινδοευρωπαϊκής θεωρίας στην πράξη. Το ανά χείρας έργο δεν θα είχε λόγο υπάρξεως, εάν το αντικείμενο πού πραγματεύεται ο λεξικογράφος δεν το επέβαλλε, αφ' ενός μέν διότι αφορά την «ολομέλεια» του έθνους, αφ' ετέρου δέ διότι "το τω σμήνει μη συμφέρον ουδέ τη μελίσση συμφέρει" κατά την ρήσιν τού εστεμμένου φιλόσοφου, Μάρκου Αυρηλίου [εις εαυτόν, ΣΤ',νδ'] Η συγγραφή μας στέκεται απέναντι στα ατεκμηρίωτα ινδοευρωπαϊκά, πού αίρουν τις αμαρτίες και την ημιμάθεια των μετριοτήτων, αλλά και των εν πλήρει συγχύσει τελούντων ινδοευρωπαιστών. Για εμάς τούς εναπομείναντες πιστούς των γκρεμισμένων Παρθενώνων και των ορφανών Καρυάτιδων, για εμάς τους θαυμαστές των θρυμματισμένων ειδώλων και των αθανάτων ιδεών, η γλώσσα είναι θρησκεία και της θρησκείας αυτής αρχιεροφάντης, αρχιερέας και αρχιμυσταγωγός είναι ο Όμηρος και ιερείς του οι Αισχύλοι, οι Πλάτωνες, οι Αριστοτέληδες, οι Ηράκλειτοι, οι Επίκουροι,οι Αριστοφάνηδες, οι Πλούταρχοι πειθόμενοι τοις κοίνων ρήμασι πορευόμαστε και όχι τοις των θεραπόντων των ανυπάρκτων Ινδοευρωπαίων.

Απόλυτα μας εκφράζει ο λόγος του Ψυχάρη [Το ταξίδι μου, Εισαγωγή] :

"Γλώσσα και πατρίδα είναι το ίδιο. Να πολεμά κανείς για την πατρίδα του ή για την εθνική του γλώσσα ένας είναι ο αγώνας. Πάντα αμύνεται περί πάτρης".

(Το κείμενο που ακολουθεί προέρχεται από το βιβλίο του Δημήτρη Ε. Ευαγγελίδη «"Μη-συμβατικές" θεωρίες: Οι κερδοσκόποι του "ελληνισμού" και ο φενακισμός των αφελών»)

Παραφιλολογία και Παραγλωσσολογία

"...Ένα από τα προσφιλέστερα πεδία ενασχόλησης και παραλογισμού των οπαδών των «μη-συμβατικών» θεωριών, είναι ο τομέας της Γλώσσας και ειδικότερα ο επιστημονικός κλάδος της Γλωσσολογίας […] Προφανώς η Γλωσσολογία δεν τους απασχολεί ως καθεαυτό επιστημονικό αντικείμενο, αλλά πάντοτε σε σχέση με την Ιστορία και την Προϊστορία, με τις οποίες την συνδέουν μέσα από έναν κυκεώνα φαιδρολογημάτων και αερολογιών […] Αυτού του είδους τις γλωσσικές και γλωσσολογικές ταχυδακτυλουργίες, τις κατατάσσω στην λεγόμενη «μη-συμβατική» Γλωσσολογία.

Η «μη-συμβατική» Γλωσσολογία είναι ο κατ’ εξοχήν χώρος όπου αποχαλινώνονται πλήρως όλοι εκείνοι. που κατέχοντας μερικά κολυβογράμματα, πιστεύουν ότι είναι έτοιμοι να αποφανθούν για οτιδήποτε έχει σχέση με την ελληνική Γλώσσα και Γραφή επί των οποίων αυτοανακηρύσσονται ειδήμονες και παντογνώστες. […] Αν κάποιος έχει την υπομονή να ανατρέξει σε γλωσσολογικές και γλωσσικές «αναλύσεις» των διαφόρων οπαδών της «μη-συμβατικής» Γλωσσολογίας και έχει στοιχειώδεις γνώσεις πάνω στο θέμα και κυρίως απλή λογική, θα «πάθει μεν την πλάκα του», για να χρησιμοποιήσω την τρέχουσα λαϊκή έκφραση, από τις απίθανες συγκρίσεις και τα εξωφρενικά συμπεράσματα, αλλά τον διαβεβαιώνω ότι θα εξασφαλίσει γέλιο για τα επόμενα δέκα τουλάχιστον χρόνια! (βλ. χαρακτηριστικό κείμενο στα Παραρτήματα – α΄ Το μυστήριο του Ελληνικού αλφαβήτου»).

Θα πρέπει βέβαια να παραδεχθώ ότι το φαινόμενο δεν είναι αποκλειστικά ιθαγενές και αυτού του τύπου οι γλωσσολογικές «αναλύσεις» έχουν βεβαρημένο παρελθόν και σε βάθος χρόνου, αλλά και από τους πάμπολλους θιασώτες του είδους, κάθε ηλικίας και εθνικότητας. Οι Γερμανοί Ακαδημαϊκοί έχουν μάλιστα και μια συγκεκριμένη έκφραση για τις αφελείς και απλοϊκές αυτές «αναλύσεις» και τους επίδοξους αυτούς «γλωσσολόγους» που «ελαφρά τη καρδία» (και με ακόμη ελαφρότερο μυαλό θα έλεγα), παρασυρμένοι από κάποιες ηχητικές κυρίως ομοιότητες μεταξύ λέξεων διαφορετικών γλωσσών, καταλήγουν σε φαιδρά και ανυπόληπτα συμπεράσματα περί συγγενείας γλωσσών και διαλέκτων, τελείως ασχέτων μεταξύ τους και το σπουδαιότερο, σε συγγένειες και καταγωγές φυλών και λαών, που ούτε κατά φαντασία θα μπορούσαν να έχουν σχέση. Αυτές οι ηχητικές ομοιότητες αποκαλούνται “kling-klang ähnlichkeiten”, που περιγράφουν επακριβώς την κατάσταση.[…]

Η Γλωσσολογία, αυτός ο τόσο ενδιαφέρων, αλλά εξ ίσου ταλαιπωρημένος από ευφάνταστους ερασιτέχνες επιστημονικός κλάδος, έχει πραγματοποιήσει εκπληκτική πρόοδο από τον 19ο αιώνα, όταν ουσιαστικά τέθηκαν τα θεμέλια της σύγχρονης Γλωσσολογίας, μέχρι σήμερα. Ειδικότερα, δύο τομείς της, η Συγκριτική Γλωσσολογία (Comparative Linguistics), που εξετάζει με τις σχέσεις συγγένειας μεταξύ διαφόρων γλωσσών και η Ιστορική Γλωσσολογία (Historical Linguistics), που μελετά τις μεταβολές που υφίσταται μια γλώσσα στο πέρασμα του χρόνου (Διαχρονία), έχουν να επιδείξουν εντυπωσιακά πράγματι αποτελέσματα. Έτσι, είμαστε σήμερα σε θέση να παρακολουθήσουμε όχι μόνον την πορεία μιας γλώσσας συνολικά στο πέρασμα των αιώνων, αλλά και μιας συγκεκριμένης λέξης, από την σημερινή της μορφή μέχρι το απώτερο παρελθόν. Μπορούμε μάλιστα να ανασυστήσουμε την προγονική μορφή της που είχε αρχικά με βάση συγκεκριμένους και αυστηρούς γλωσσολογικούς κανόνες και νόμους. Οι παλαιότεροι και ίσως πλέον γνωστοί από αυτούς τους νόμους της Γλωσσολογίας είναι ο νόμος του Grimm (1822) και ο νόμος του Verner (1875), που ερμηνεύουν τις φωνητικές αλλαγές μέσω των οποίων διαφοροποιήθηκαν βαθμιαία οι σημερινές θυγατρικές Αριοευρωπαϊκές (Ινδοευρωπαϊκές) γλώσσες από την αρχική αριοευρωπαϊκή πρωτογλώσσα (βλ. σχετικά την ανάρτηση του παρόντος ιστολογίου: Η μεθοδολογία της Ιστορικής Γλωσσολογίας http://ethnologic.blogspot.com/2009/10/blog-post_14.html).

Αυτό λοιπόν το «σπορ», που ιδιαίτερα τον 19ο και στις αρχές του 20ου αιώνα διάφοροι ερασιτέχνες επιδίδονταν μετά μανίας, δηλ. τα γλωσσολογικά «παιχνίδια εικασίας» (guessing games) με τις συγκρίσεις διαφόρων ομόηχων λέξεων από δύο ή περισσότερες γλώσσες και την εξαγωγή συμπερασμάτων για τις φυλετικές, ανθρωπολογικές, εθνολογικές και πολιτιστικές συγγένειες μεταξύ ασχέτων λαών, μόνον ως παραδοξότητες ή και γελοιότητες μπορούν να εκληφθούν στην σημερινή εποχή. Ας δώσουμε μερικά παραδείγματα : Η λέξη για τον οφθαλμό στην Νεοελληνική είναι μάτι και στην Μαλαϊκή (την γλώσσα των κατοίκων της Μαλαισίας και κάποιων γειτονικών περιοχών στην ΝΑ Ασία) είναι μάτα (mata). Το ρήμα τρώγω στην αρχαία Ελληνική ήταν εσθίω, στην Γερμανική έσσεν (essen) και στην διάλεκτο του Ριφ (Rif, Δυτ. Αλγερία) της βερβερικής γλώσσας είναι esh-εςς (ςς , σσ = παχύ σίγμα), ενώ η αρχαιοελληνική λέξη αίγα (κατσίκα) έχει το αντίστοιχό της στην βερβερική διάλεκτο Σσίλα (Shilha, Μαρόκο) όπου η αίγα-κατσίκα λέγεται άγιαντ (a-yad) - βλ. σχετικά James M. Anderson: Structural Aspects of Language Change, London 1973, σελ. 69.

Τέτοιες τυχαίες ηχητικές ομοιότητες λέξεων υπάρχουν μεταξύ όλων των γλωσσών του κόσμου και παύουν να είναι τυχαίες μόνον όταν η επιστημονική έρευνα, ακολουθώντας συγκεκριμένη μεθοδολογία και αυστηρούς γλωσσολογικούς κανόνες και Νόμους, αποδείξει ότι υπάρχει γλωσσική συγγένεια ή πιστοποιήσει ότι είναι απλώς γλωσσικά δάνεια (βλ. σχετικά στα Παραρτήματα – ιε΄ Ετυμολογικά και το εξαιρετικό βιβλίο του γλωσσολόγου Βασίλη Αργυρόπουλου: Αρχαιολατρία και Γλώσσα. Από την αναμενόμενη περιέργεια ή απορία που προκαλεί η ύπαρξη ομόηχων λέξεων (μάτι-μάτα, αίγα-άγιαντ) σε δύο τελείως διαφορετικές γλώσσες μέχρι το σημείο να αρχίσει η φαντασία να καλπάζει και να εφευρίσκεις απίθανες ετυμολογίες με τις οποίες επιχειρείς να αποδείξεις π.χ. ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι είχαν αποικίσει την Ελλάδα και είναι οι πραγματικοί δημιουργοί του αρχαιοελληνικού πολιτισμού ή να φαντάζεσαι ότι λόγω των παραπάνω ομοιοτήτων η γλώσσα των Βέρβερων της ΒΔ Αφρικής προήλθε από την ελληνική ή ακόμη πιο εξωφρενικά ότι οι Βέρβεροι είναι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, υπάρχει τεράστια απόσταση που μόνον τσαρλατάνοι, ημιμαθείς «παντογνώστες» ή ελληνέμποροι απατεώνες μπορούν να γεφυρώσουν...».

Μετά τα παραπάνω δεν έχω να προσθέσω τίποτα άλλο. Θα έλεγα απλώς "Μωραίνει Κύριος...", αλλά θεωρώ ότι πιο ταιριαστό είναι το "Ου γαρ έρχεται μόνον".

ΔΕΕ

Πηγή: http://ethnologic.blogspot.com/2010/08/blog-post.html

Καραγκιόζηδες

2010-08-01T12:23:00.000-07:00

Έθνος καραγκιόζηδων

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ
Κυριακή 25 Ιουλίου 2010

Η απόφαση της UΝΕSCΟ που αναγνώρισε ως Τούρκο τον Καραγκιόζη, αντί να προκαλέσει ανακούφιση, εξόργισε την επιλεκτικά ευαίσθητη Ελλάδα. Αποστερείται, λένε, έτσι η χώρα μας από μιαν άυλη φιγούρα της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Με κίνδυνο να δεχθώ και πάλι ποταμούς λάσπης, εγώ πληροφορήθηκα με ανακούφιση την απόφαση του διεθνούς αυτού πολιτιστικού οργανισμού να χρεώσει στα κουσούρια των πρώην δυναστών μας Οθωμανών και το καραγκιοζιλίκι. Γιατί εδώ και είκοσι χρόνια από τη στήλη αυτή στηλιτεύω την από μέρους των νεοελλήνων ηρωοποίηση του πρωταγωνιστή του Θεάτρου Σκιών και κυρίως την ανάδειξή του σε πρότυπο για τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας.

Στο «Βήμα» τής 29.12.1991, αναλύοντας την άποψή μου ότι «αυτός ο κακομούτσουνος και κακομοίρης είναι η συμπύκνωση μερικών από τα πιο απεχθή και χυδαία ελαττώματα που γέννησε η ανθρώπινη ψυχή», επεσήμαινα: «Είναι πρώτα πρώτα τεμπέλης. Παριστάνει ότι δήθεν θέλει να δουλέψει και γι΄ αυτό κατά καιρούς επαγγέλλεται τα πάντα (φούρναρης, γιατρός, δικηγόρος, μάγειρας κτλ., χωρίς να έχει οποιαδήποτε σχετική γνώση, με μόνη πρόθεση να ξεγελάσει τους άλλους για να τα κονομήσει».

Σταθερή επιδίωξή του να βγάλει λεφτά χωρίς να κοπιάσει. Αλλά όταν δεν αρκεί η απάτη καταφεύγει στην επόμενη εύκολη λύση, την κλοπή. Χωρίς μάλιστα να διστάζει να κατακλέβει τους κοντινούς του φίλους και συγγενείς (τον Χατζηαβάτη ή τον μπαρμπα-Γιώργο). Έτσι, εκτός από τις αρετές της φιλοπονίας και της εντιμότητας, εξευτελίζει και την υψηλή ανθρώπινη αρετή της φιλίας. Χαρακτηριστικό σύμβολο των απεχθών αυτών χαρακτηριστικών του είναι το μακρύ του χέρι. Για να κλέβει ευκολότερα αλλά και για να δέρνει. Και μάλιστα όχι κάποιους κακούς ή εχθρούς αλλά τα ίδια τα παιδιά του και τον καλοκάγαθο και ανιδιοτελή φίλο του Χατζηαβάτη. Ένα τέτοιο βρωμερό υποκείμενο είναι πολύ φυσικό να χαρακτηρίζεται από τη μέχρις εξευτελισμού αυτοταπείνωση έναντι των ισχυρών και τη βάρβαρη μεταχείριση των αδυνάτων. Είναι φυσικά και άδικος. Οσάκις «κονομήσουν» κάτι με τον Χατζηαβάτη, αναλαμβάνει τη μοιρασιά κατά τη γνωστή ρήση: «Τα δικά σου δικά μου και τα δικά μου δικά μου». Είναι και μισογύνης. Εκείνος τεμπελιάζει ή διδάσκει τα παιδιά του πώς να τον αντιγράψουν, ενώ η Καραγκιόζαινα ουδέποτε εμφανίζεται στη σκηνή αλλά κάπου στο βάθος κάνει όλες τις δουλειές του σπιτιού και δέχεται εντολές και βρισιές από τον τεμπελχανά σύζυγό της που είναι πάντα ξάπλα κατηγορώντας την άδικη κοινωνία. Ως οικογενειάρχης δεν αρκείται στο να δίνει το κακό παράδειγμα στα παιδιά του. Τους παραδίδει καθημερινά και μαθήματα κλοπής και απάτης ως μέσου πλουτισμού χλευάζοντας την εργασία, την εντιμότητα, τα γηρατειά.

Ο Καραγκιόζης σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου θα ήταν το κορυφαίο παράδειγμα προς αποφυγήν. Στην Ελλάδα έχει υιοθετηθεί επισήμως ως πρότυπο διαπαιδαγώγησης των παιδιών μας. Με τέτοια καραγκιοζιλίκια δεν είναι περίεργο πώς καταντήσαμε ο παρίας των πολιτισμένων εθνών και αυστηρά εποπτευόμενος λαός ως κατ΄ επάγγελμα απατεώνας και διεφθαρμένος.

Ας σημειωθεί ότι ορθώς φαίνεται πως διεκδίκησαν οι γείτονές μας την τουρκική ταυτότητά του. Στη γενέτειρά του Προύσα, στην είσοδο του μεγαλύτερου εκεί τεμένους, υπάρχει εντοιχισμένη η φιγούρα του Καραγκιόζη. Η εξήγηση που μου εδόθη από τον τούρκο ξεναγό ήταν ότι όταν ανεγείρετο το τζαμί ο Καραγκιόζης σύχναζε εκεί διηγούμενος τα ειδεχθή κατορθώματά του. Καθώς χλεύαζε την εργατικότητα των χτιστών προκαλούσε καθυστέρηση στην πρόοδο της ανοικοδόμησης. Έτσι είδε και απόειδε ο επόπτης του έργου και τον αποκεφάλισε.

Μετά τον επίσημο εκτουρκισμό του, μακάρι, απαλλασσόμενοι εμείς οι Έλληνες από την απεχθή κληρονομιά του, να πάψουμε πια να είμαστε έθνος καραγκιόζηδων. Αν δεν είναι αργά.

jmarinos@tovima.gr

Οι καραγκιόζηδες

2010-07-25T00:16:00.000-07:00

Τι σημαίνει ο Καραγκιόζης για τους σύγχρονους Ελληνες; Μια πιθανή απάντηση θα ήταν: «Βρισιά». Το «παράδοξο» είναι πως ο ίδιος λαός που χρησιμοποιεί τη λέξη «Καραγκιόζης» σαν βρισιά, μόλις βρεθεί μπροστά σε μια παράσταση Θεάτρου Σκιών αναρριγά από συγκίνηση. Αυτό συμβαίνει, γιατί το Θέατρο Σκιών και η ελληνική του εκδοχή, ο Καραγκιόζης, αποτελεί την πιο αγνή έκφραση του λαϊκού πολιτισμού...

"ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ" Κυριακή 3 Ιούνη 2001

Επιτέλους!!! Ξεφορτωθήκαμε τον Καραγκιόζη

Συγχαρητήρια στους Τούρκους για το απόκτημά τους. Να το χαίρονται.

Μεγαλύτερο κακό στον ελληνισμό από τους ίδιους τους Έλληνες ποτέ και κανένας ξένος δεν έχει καταφέρει να κάνει. Πήραν οι Τούρκοι τον "Καραγκιόζη" και βρέθηκαν Έλληνες να τσαντιστούν και να βγουν να φωνάζουν, διεκδικώντας το δίκιο τους. Αντί να πανηγυρίζουμε όλοι μαζί, που βρέθηκε κάποιος αφελής να πάρει αυτήν τη "λέρα" από πάνω μας, καθόμαστε και διαμαρτυρόμαστε. Με την Τουρκία έπρεπε να έχουμε διαφορές για το ακριβώς αντίθετο από αυτό που σήμερα διαφωνούμε. Θα έπρεπε να προσπαθεί ο ένας να φορτώσει στον άλλο τον Καραγκιόζη, όπως συμβαίνει με τον κάθε "μουντζούρη". "Μουντζούρης" είναι ο Καραγκιόζης. Ένας κόπρος. Ένα πραγματικό παράσιτο της ζωής και της κοινωνίας. Ένα πραγματικό βδέλυγμα. Ένα θλιβερό ανθρωποειδές, που αποτελεί ντροπή για έναν λαό να υπάρχει στην παράδοσή του. Πόσο μάλλον όταν αυτός ο λαός είναι ο ελληνικός. Πόσο μάλλον όταν αυτός ο Καραγκιόζης θα πρέπει να είναι "συγκάτοικος" σε μια παράδοση με ήρωες όπως ο Αχιλλέας ή ο Οδυσσέας. Σήμερα διαμαρτυρόμαστε σε ένα θέμα, στο οποίο έχουμε εκατό τοις εκατό άδικο και μάλιστα εμφανιζόμαστε τόσο γελοίοι, που με τις πρακτικές μας νομιμοποιούμε τις πρακτικές των εχθρών μας.

Με τις βλακώδεις και ανεξήγητες συμπεριφορές μας απειλούμε τα πραγματικά μας δίκια. Μιλάμε για τρομερά πράγματα. Διεκδικώντας αδίκως ξένες πνευματικές κληρονομιές, νομιμοποιούμε αυτούς, που κάνουν τα ίδια εις βάρος μας. Οι ίδιοι οι Έλληνες, οι οποίοι γελάνε με τους σλαβόφωνους Σκοπιανούς, όταν αυτοί διεκδικούν τον Φίλιππο ή τον Αλέξανδρο —των οποίων τα ονόματα δεν τα κατανοούν στη γλώσσα τους— έρχονται και τους μιμούνται στο θέμα του Καραγκιόζη. Ό,τι σχέση έχει η λέξη Φίλιππος με τους Σλάβους, άλλη τόση σχέση έχει η λέξη Καραγκιόζης με τους Έλληνες. "Φωνάζει" από μακριά ..."Καραγκιόζης" …Είναι τούρκικη λέξη …Δεν είναι ούτε Τηλέμαχος ούτε Αριστοτέλης ούτε Νικηφόρος ούτε Φιλοποίμην. Ανήκει στην οθωμανική παράδοση και όχι στην ελληνική. Ανήκει σ' αυτούς που τον "γέννησαν" και τον "βάπτισαν" με όνομα που ανήκε στη γλώσσα τους.

"Ο Καραγκιόζης είναι αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτισμού μας"…

θα μπορούσε να πει o ...Βεληγκέκας. Δυστυχώς όμως αυτό το είπε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών της Γραικίας Γρηγόρης Δελαβέκουρας.!!! Ο εκπρόσωπος του ίδιου υπουργείου, το οποίο μάχεται για να "κρατήσει" τον Καραγκιόζη, αλλά δεν έχει κανένα πρόβλημα —όπως δείχνουν τα πράγματα— να παραδώσει το όνομα της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς. Ο εκπρόσωπος του υπουργείου, το οποίο δεν έδειξε τα ίδια αντανακλαστικά τώρα που οι Τούρκοι απειλούν να μας πάρουν το Καστελόριζο ή το μισό Αιγαίο. Τον Καραγκιόζη να μην μας πάρουν. Αυτό μόνον τους νοιάζει. Τον "πατέρα" τους να μην χάσουν και να μην μείνουν "ορφανά" τα "Κολλητήρια" …εκεί στη Βασιλίσσης Σοφίας.

Αυτά σ' ό,τι αφορά το τυπικό μέρος του "ήρωα" των σκιών. Στο ουσιαστικό μέρος τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Τον Καραγκιόζη οι Έλληνες όχι απλά έπρεπε να τον αποφεύγουν όπως έναν "μουντζούρη", αλλά στην κυριολεξία να τον μισούν. Γιατί; Γιατί ο Καραγκιόζης τούς αλλοίωσε τα ελληνικά τους χαρακτηριστικά. Ο Καραγκιόζης είναι ο "πατέρας" του αιώνιου Ραγιά. Του υποταγμένου, κουτοπόνηρου και βρωμερού Ραγιά. Συνεπώς είναι και ο "πατέρας" του άθλιου σημερινού νεοέλληνα της μίζας, του ωχαδερφισμού και της αθλιότητας. Γι' αυτόν τον λόγο "κατασκευάστηκε" από την οθωμανική αυτοκρατορία. "Κατασκευάστηκε", για να διαβρώνει ανθρώπινες ψυχές. "Κατασκευάστηκε", για ν' αποθαρρύνει τους ανθρώπους να γίνονται ισχυροί πολίτες και να τους μετατρέπει σε κουτοπόνηρους και πειθήνιους υπηκόους. Η επιβίωση του Καραγκιόζη στη σύγχρονη ελληνική παράδοση ήταν αυτή, η οποία διαιώνισε τους Ραγιάδες της οθωμανικής αυτοκρατορίας και στο σύγχρονο ελληνικό κράτος. Ο Καραγκιόζης έκανε μεγάλη ζημιά στον σύγχρονο ελληνισμό. Εξαιτίας του δεν έγινε η Ελλάδα ποτέ ένα σύγχρονο κράτος. Εξαιτίας του μεταφέρθηκε η "παθογένεια" της οθωμανικής αυτοκρατορίας στο ελληνικό εθνικό κράτος. Απλά, για να το καταλάβει κάποιος αυτό, θα πρέπει να γνωρίζει πώς λειτουργεί το σύστημα και οι μηχανισμοί παραγωγής προτύπων.

Το κάθε κοινωνικό σύστημα λειτουργεί με τον τρόπο που επιβάλει η πολιτισμική του επιλογή. Με βάση αυτήν την επιλογή —και άρα με βάση τις "απόψεις" του— διαπαιδαγωγεί τα παιδιά του. Εξαιτίας των αναγκών της διαπαιδαγώγησης παράγει τα επιθυμητά γι' αυτό πρότυπα. Με τα πρότυπα σου "λέει" από μικρό παιδί τι ακριβώς θέλει από εσένα να κάνεις όταν θα ενηλικιωθείς. Σου εξηγεί τι θεωρεί σωστό και τι λάθος. Σου εξηγεί τι ανέχεται και τι όχι.

Η αρχαία ελληνική κοινωνία δεν ήταν τυχαίο που μεγαλούργησε. Δεν ήταν τυχαίο που νίκησε όλους τους μεγάλους τυράννους. Δεν ήταν τυχαίο που έστησε Θερμοπύλες για να τους σταματήσει και τους νίκησε σε Μαραθώνες. Τίποτε δεν είναι τυχαίο σ' αυτόν τον κόσμο. Από τύχη κανένας δεν βρέθηκε ψηλά στον Όλυμπο. Πρέπει να ξεκινήσεις "σκαρφάλωμα" μιας ολόκληρης ζωής, για να βρεθείς εκεί. Το ίδιο συμβαίνει και με τις κοινωνίες. Καμία δεν διέπρεψε επειδή έτσι "έτυχε". Οι κοινωνίες αποφασίζουν μόνες τους για τους στόχους τους και στη συνέχεια "παράγουν" τους πολίτες που επιθυμούν, για να επιτευχθούν οι στόχοι αυτοί. Η αρχαία ελληνική κοινωνία ήταν διάσημη και λαμπερή, γιατί ήταν φιλόδοξη. Αναγκαστικά λοιπόν φιλόδοξους πολίτες "παρήγαγε". Τέτοια πρότυπα έδινε στα παιδιά της.

Όταν μια κοινωνία μεγαλώνει τα παιδιά της με ήρωα τον Αχιλλέα, ελληνική θα γίνει. Γιατί; Γιατί θα τα κάνει όμοια μ' αυτόν. Θα τα κάνει να σκέφτονται όμοια μ' αυτόν. Θα τα κάνει να επιθυμούν και να εχθρεύονται τα ίδια πράγματα μ' αυτόν. Τι ήταν ο Αχιλλέας; Ένας ισχυρός άνθρωπος. Ένας φιλόδοξος άνθρωπος. Ένας άνθρωπος, ο οποίος αγωνιζόταν για τη δόξα μέχρι θανάτου. Ένας άνθρωπος, ο οποίος μπορούσε να θυσιαστεί για έναν κοινό στόχο. Ένας άνθρωπος, ο οποίος μπορούσε να θυσιαστεί για τον φίλο του και άρα και για τον συνάνθρωπό του. Ένας άνθρωπος, ο οποίος δεν θα δίσταζε να σηκώσει το ξίφος του ακόμα και απέναντι στην ίδια την εξουσία, αν θεωρούσε ότι αδικούνταν από αυτήν. Ένας άνθρωπος, ο οποίος στεκόταν πάντα "όρθιος" σε όλες τις περιστάσεις. Ένας άνθρωπος, ο οποίος, ως "όρθιος", δικαιούνταν να είναι πανέμορφος και ρωμαλέος ως θεός.

Αυτά τα παιδιά αυτής της κοινωνίας είναι που έστησαν τις Θερμοπύλες και έχτισαν τους Παρθενώνες. Αυτοί ανακάλυψαν τη Δημοκρατία και αυτοί θεμελίωσαν τις επιστήμες. Γιατί; Γιατί ο καθένας από αυτούς σκεφτόταν σαν τον Αχιλλέα και έδινε τη μάχη του στον όποιο τομέα και αν δραστηριοποιούνταν. "Τρωικός Πόλεμος" δεν υπάρχει μόνον στο στρατιωτικό επίπεδο. Υπάρχει και στην επιστήμη. Υπάρχει και στην οικονομία. Υπάρχει και στην κοινωνική λειτουργία. Όπου υπάρχει τέτοιος "πόλεμος", ευδοκιμούν και δοξάζονται οι "Αχιλλείς". Άνθρωπος, ο οποίος μεγάλωσε με πρότυπο τον Αχιλλέα, θα σταθεί "όρθιος" ως άνθρωπος όπου κι αν τον τοποθετήσεις. Όποια κι αν είναι η ιδιότητά του. Είτε είναι στρατιώτης είτε επιστήμονας είτε υπάλληλος είτε εργάτης, πάντα θα στέκεται "όρθιος". Θα κάνει το καθήκον του ή θα εκτελέσει την εργασία του στο ακέραιο, για να μην σου δώσει το δικαίωμα να τον κατηγορήσεις. Θα υπερασπιστεί αυτό το οποίο θεωρεί δίκαιο και θα πολεμήσει αυτό το οποίο θεωρεί άδικο …

Μέχρι θανάτου …καί στις δύο περιπτώσεις. Αυτός είναι ο ελληνισμός και αυτά είναι τα θεμέλιά του.

Σε μια άλλη χρονική περίοδο και υπό άλλες συνθήκες λειτούργησε η οθωμανική αυτοκρατορία. Αυτή η αυτοκρατορία είχε έναν πολύ απλό τρόπο λειτουργίας. Δεν είχε ανώτερους στόχους, όπως η ελληνική. Δεν ήταν μικρή κοινωνία, η οποία θα έδινε τη μάχη της επιβίωσης, όπως η ελληνική. Ήταν μια τεράστια κοινωνία και δεν κινδύνευε από εξωτερικούς εχθρούς, ώστε να εκπαιδεύσει τους πολίτες της στην αυτοθυσία. Είχε μια οργανωμένη τάξη ισχυρών, οι οποίοι περισσότερο φοβούνταν την εσωτερική αντίδραση παρά οτιδήποτε άλλο. Αυτοί οι κυρίαρχοι Αγάδες φοβούνταν τους φτωχούς δουλοπάροικους και φρόντιζαν για την άμυνά τους. Πώς; Με τη μέθοδο των προτύπων. Κατασκεύασαν τα πρότυπα που τους βόλευαν και τα έδωσαν στην "πλέμπα". Κατασκεύασαν τα πρότυπα και τα έδωσαν στους φτωχούς για μαζική "κατανάλωση". Κατασκεύασαν τον Καραγκιόζη. Κατασκεύασαν τον Καραγκιόζη, για να έχουν Καραγκιόζηδες απέναντί τους. Τι σου "έλεγε" η αυτοκρατορία μέσω αυτού του προτύπου της; Εφόσον πεινάς, μην αντιδράς βίαια. Μην αμφισβητείς το σύστημα. Μην θυσιάζεσαι για τις απόψεις σου, γιατί δεν αξίζει και θα είσαι κορόιδο αν το κάνεις. Μην καλλιεργείς φιλίες, γιατί κοστίζουν και σου κάνουν ζημιά. Κάνε τα πάντα για να επιβιώσεις. Αυτός, ο οποίος επιβιώνει, χωρίς να δουλεύει, είναι ο "μάγκας". Αυτός είναι ο "πετυχημένος". Όλοι οι άλλοι είναι "θύματα". "Θύματα" είναι τόσο αυτοί, οι οποίοι αδυνατούν να επιβιώσουν όσο κι αυτοί που θυσιάζονται για πράγματα, τα οποία δεν μετρούνται σε μπριζόλες, κεφτέδες και μαρούλια. Οι "επιτυχόντες" είναι πάντα οι "μάγκες". Αυτοί πάντα θα έχουν καλές σχέσεις με τους Αγάδες. Οι "επιτυχόντες", που, χάρη στους Αγάδες, θα γευτούν ακόμα πιο εύκολη "επιτυχία".

Αυτή ήταν η "γραμμή", που περνούσαν στον λαό με τον Καραγκιόζη. Κάνε απατεωνιές, αλλά φρόντισε να μην σε πιάσουν. Πλήρωνε μπαξίσι, για να κάνεις τη δουλειά σου, ακόμα κι αν αυτή η δουλειά είναι παράνομη. Παίρνε μπαξίσι για να κάνεις το καθήκον σου, ακόμα κι αν αυτό είναι παράνομο. Κάνε ό,τι θέλεις, αλλά, όταν έρθεις απέναντι στην εξουσία, να υποταχθείς, γιατί αυτό είναι το "παιχνίδι". Βρες κουτσούς, χαζούς και κουλούς και ξεγέλασέ τους. Μόνον τον Αγά μην προσπαθείς να ξεγελάσεις, γιατί θα τιμωρηθείς. Τον Αγά θα τον "γλείφεις". Τον Αγά θα τον προσκυνάς. Τον Αγά θα τον βοηθάς, χαφιεδίζοντας όλους τους άλλους. Στόχος; "Να φάαααμε, να πιούυυυμε …και νηστικοί να κοιμηθούμε, να-ούμε".

Αυτός ήταν ο υπέρτατος στόχος του Καραγκιόζη. Να φάει και να πιεί πάση θυσία. Κανένας άλλος ανώτερος στόχος. Για καμία δόξα δεν αγωνίζεται. Για κανένα κοινωνικό δίκαιο. Για κανέναν κοινό αγώνα δεν θυσιάζεται. Δεν έχει φίλους παρά μόνον ευκαιριακούς συμμάχους σε μια σκληρή "σκυλομαχία" για το πιάτο της ημέρας. Η οικογένειά του δεν είναι μια πραγματική οικογένεια, παρά μια συμμορία συγγενών, που αγωνίζονται για το πιάτο της ημέρας. Ο Καραγκιόζης δεν στέκεται ποτέ όρθιος. Παίρνει το σχήμα που θέλει ο Αγάς. Δεν είναι πανέμορφος σαν τον Αχιλλέα, αλλά πανάσχημος, γιατί η ομορφιά γοητεύει τους ανθρώπους και αυτό απειλεί την εξουσία του Αγά. Δεν είναι ρωμαλέος σαν τον Αχιλλέα, αλλά καμπούρης, γιατί ο Αγάς θέλει να "στρέψει" τους πάντες μακριά από κάθε σκέψη σύγκρουσης.

Η επιλογή του σωματότυπου του Καραγκιόζη δεν είναι τυχαία. Μόνον οι πλούσιοι και οι ισχυροί είναι όμορφοι και ρωμαλέοι και γι' αυτό πρέπει να τους φοβούνται οι φτωχοί. Οι φτωχοί είναι καμπούρηδες, κοντοί και άσχημοι. Οι φτωχοί είναι σαν τον βρομιάρη Καραγκιόζη και τα παιδιά του. Ζέχνουν από τη βρόμα, εφόσον, μόλις κατορθώσουν να φάνε με τις πιο απίθανε γυφτιές και απατεωνιές, θα κρυφτούν, είτε στα κεραμίδια είτε στους βόθρους, για να μην τους βρουν αυτοί τους οποίους ξεγέλασαν.

Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Ο Καραγκιόζης θέλει να δείχνει στα παιδιά των δουλοπάροικων Ραγιάδων πώς τα αντιλαμβάνεται το οθωμανικό σύστημα. Ο Καραγκιόζης είναι ένα κατασκευασμένο "θολό" είδωλο, για να βλέπουν οι φτωχοί την εικόνα τους όπως βολεύει το σύστημα και όχι όπως πραγματικά είναι. Γι' αυτόν τον λόγο είναι δύσμορφος και σχεδόν σακάτης. Δείχνει "φωναχτά" όχι μόνον ότι δεν θέλει ν' αγωνίζεται, αλλά και ότι δεν μπορεί ν' αγωνιστεί. Δείχνει ότι "συμφέρει" τους φτωχούς, που δήθεν είναι όμοιοί του, να τον μιμηθούν, για να "επιβιώσουν" στην καραγκιόζικη "ζούλα".

Αυτόν τον Καραγκιόζη έσπευσαν να υπερασπιστούν κάποιοι Έλληνες, που σήμερα διαμαρτύρονται. Ανήκει στην παράδοσή μας λένε. Τα παιδιά τους, δηλαδή, με τον Καραγκιόζη σαν πρότυπο θέλουν να τα μεγαλώσουν; Θέλουν να τα κάνουν δειλούς, πονηρούς και διεφθαρμένους Ραγιάδες σαν κι αυτόν; Δεν θέλουν να τα κάνουν Έλληνες; Δεν θέλουν να τα κάνουν σαν τον Αχιλλέα; Δεν τα θέλουν όμορφα, ελεύθερα και ρωμαλέα; Τα θέλουν άσχημα, υποταγμένα και καμπούρικα; Τι ακριβώς υπερασπίζονται τόσο αυτοί οι αφελείς όσο και το υπουργείο των εξωτερικών; Δεν βλέπουν ότι τον Καραγκιόζη "πληρώνουμε" ως λαός ακόμα και σήμερα;

"Παιδιά" του Καραγκιόζη είναι όλοι αυτοί, που σήμερα μας βασανίζουν. Με τον Καραγκιόζη γαλουχήθηκαν αυτοί, που σήμερα μας κυβερνούν. Αυτοί, που τους βάλαμε στον ΟΤΕ να τον διευθύνουν και αυτοί για λίγο "μπαξίσι" τον παρέδωσαν στη Deutsche Telekom. Αυτοί, που τους ψηφίσαμε για να μας κυβερνήσουν και αυτοί το εξέλαβαν σαν ευκαιρία να βολέψουν στο δημόσιο μέχρι και τους σκύλους τους. Αυτοί, που πήγαν στο Πανεπιστήμιο και για να περάσουν ένα μάθημα χωρίς να διαβάσουν ή να διοριστούν σε μια θέση, κολλούσαν αφίσες για το ΚΚΕ. Αυτοί, οι οποίοι παρακαλάνε τον "Αγά" να τους καλέσει σε μια συνεδρίαση της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, για να γίνουν κάποια μέρα υπουργοί. Αυτοί, οι οποίοι χαφιεδίζουν τους Έλληνες συνταξιούχους στον Στρός Καν του ΔΝΤ. Με τον Καραγκιόζη γαλουχήθηκαν οι "ήρωες" των κοινωνικών αγώνων, που, …"άμα λάχει", αναλαμβάνουν να ηγηθούν και του "αγώνα" του Παναθηναϊκού.

Αυτόν τον "ήρωα" πήραν οι Τούρκοι …Να τον χαίρονται. Εμείς απλά θα τον ξεπροβοδίσουμε.

Αϊ στο διάολο ρε Καραγκιόζη …και ακόμα παραπέρα. Μαζί σου πάρε και το Κολλητήρι και όλα τα αδέρφια του. Όλους όσους αυτήν τη στιγμή κυβερνάνε και λεηλατούνε την Ελλάδα. Δικά σου παιδιά είναι. Ραγιάδες με την αυθεντική καταγωγή. Άσχημοι, καμπούρηδες και για λίγα "γρόσια" δωσίλογοι προδότες. Γλείφτες των "Αγάδων" της Νέας Τάξης. Γιωργάκηδες, Κωστάκηδες, Ντορούλες και το κακό συναπάντημα. Αυτούς γιατί μας τους άφησαν οι Τούρκοι; Δεν γίνεται η Unesco να τους πάρει κι αυτούς; Μήπως να πιέζαμε λίγο για τον Καρατζαφέρη; Μήπως για την Παπαρήγα ή τον Τσιπροκολλητήρη;

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ

Πηγή: http://eamb-ydrohoos.blogspot.com/2010/07/blog-post_15.html

Ισραήλ-Τουρκία

2010-07-15T11:48:00.000-07:00

Εβραίοι-Οθωμανοί

Τoυ Μάριου Ευρυβιάδη
Εφημ. ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ Κύπρου

Την περίοδο αυτή στις σχέσεις Ισραήλ και Τουρκίας και κατ’ επέκταση στις σχέσεις Τουρκο-οθωμανών και Εβραίων, καταγράφεται μια πραγματικά ιστορική εξέλιξη που αφορά άμεσα στην Κύπρο και στον Ελληνισμό ευρύτερα. Πρωταγωνιστές δεν είναι ούτε το Ισραήλ ούτε το τουρκικό κράτος. Είναι οι Εβραίοι της διασποράς και κυρίως οι Αμερικανο-Εβραίοι. Και επιπρόσθετα όχι οι Αμερικανο-Εβραίοι ως προέκταση του Ισραήλ που λειτουργούν ως οργανωμένο σύνολο και που δραστηριοποιούνται στο πλαίσιο μιας «πολιτικής γραμμής» που εκπορεύεται από το Ισραήλ. Αυτό που καταγράφεται σε βιβλία, σε εφημερίδες, σε blogs του διαδικτύου, σε αντιδράσεις αναγνωστών σε σχόλια και αναλύσεις (το γνωστό talkback στο διαδίκτυο) είναι μια επανάσταση/αντίδραση εναντίον της σημερινής Τουρκίας και της οθωμανικής αυτοκρατορίας, η οποία δεν προέρχεται από κάποιο συντονιστικό όργανο ή κέντρο, αλλά από πρόσωπα που λειτουργούν αυτεπάγγελτα και μ’ ένα ζηλευτό επαγγελματισμό. Αυτό δεν σημαίνει ότι μιλάμε για μεμονωμένες περιπτώσεις. Αντίθετα καταγράφεται μια πλημμυρίδα αντιδράσεων, η οποία ευτυχώς για εμάς, δεν περιορίζεται σε αυθορμητισμούς και φωνασκίες. Υπάρχουν και αυτά, βέβαια.

Η αντίδραση που θέλω να αναδείξω και να καταγράψω είναι η σοβαρή, η επαγγελματική. Αυτή που μας πάει πίσω στις πηγές και στις καταβολές. Είναι αυτή που λέει «φτάνει πια» με το μύθο και τα παραμύθια περί της «ανοχής», της «φιλοξενίας» και της «μεγαλοψυχίας» των Τουρκο-οθωμανών έναντι των Εβραίων ως μειονότητας στην οθωμανική και σύγχρονη Τουρκία. «Φτάνει πια», δηλαδή, στον εργολαβικό εξαγνισμό της οθωμανικής και σύγχρονης Τουρκίας, που για πεντακόσια τόσα χρόνια Εβραίοι ιστορικοί και διανοούμενοι επιχειρούσαν, εν γνώσει τους, την παραποίηση και αλλοίωση ιστορικών γεγονότων, αλλά κυρίως, και πιο αποτελεσματικά, αποσιωπούσαν γεγονότα και πράγματα. Το επίσημο εβραϊκό κράτος, παραμένει συνεχιστής αυτού του μύθου. Σκοπός και στόχος όλων αυτών ήταν εξευμενίσουν τον Σουλτάνο και το ληστρικό του περιβάλλον ώστε να επιδεικνύεται περισσότερη «επιείκεια» έναντι των Εβραίων υπηκόων. Επεδίωκαν δηλαδή να μην σφάζονται, να μην ληστεύονται και να μην εξανδραποδίζονται, με τους ίδιους ρυθμούς με τους οποίους οι Οθωμανοί λειτουργούσαν ενάντια στους χριστιανικούς πληθυσμούς της αυτοκρατορίας, και μετά το 1923 της κεμαλικής Τουρκίας. Ο μεγαλύτερος πολιτικός μύθος που οικοδομήθηκε και πάνω στον οποίο θεμελιώνεται όλη η σύγχρονη τουρκική προπαγάνδα και η δυτική εικόνα της οθωμανικής και σύγχρονης Τουρκίας ως χώρου «ανοχής», «πολιτισμού» και «πολυπολιτισμικότητας», υπήρξε αυτός της φιλοξενίας που δήθεν προσφέρθηκε στους καταδιωκόμενους από τον καθολικισμό Εβραίους της Ισπανίας και της Πορτογαλίας από τον Σουλτάνο Μπεϊγιαζίτ ΙΙ το 1492. Τότε περίπου 17.000 Εβραίοι μετανάστευσαν στην οθωμανική αυτοκρατορία. Ωστόσο, πολλοί περισσότεροι μετανάστευσαν και στην Αγγλία και στη Γαλλία, για παράδειγμα, όπου δεν τους έσφαζαν κάθε λίγο και λιγάκι όπως στην πραγματικότητα συνέβαινε στην οθωμανική αυτοκρατορία. Όλοι γνωρίζουμε τον Βρετανό πρωθυπουργό Disraeli για παράδειγμα (που πήρε την Κύπρο από τους Οθωμανούς το 1878) για να μην μιλήσουμε για την πρόοδο, την ευημερία και το ειδικό πολιτικό βάρος που έχουν οι άνθρωποι αυτοί στις δυτικές κοινωνίες όπου είναι ευυπόληπτοι πολίτες και πολιτικοί.

Οι σύγχρονοι Αμερικανο-εβραίοι ιστορικοί και ερευνητές έχουν αποδομήσει ολοσχερώς το μύθο της οθωμανικής μεγαλοψυχίας και ανοχής έναντι των Εβραίων της οθωμανικής αυτοκρατορίας αναδεικνύοντας, για παράδειγμα, τις πηγές που παραποιήθηκαν ή αποσιωπήθηκαν, ποιοι το έπραξαν και για ποιους λόγους. Ο Joseph Ηacker, για παράδειγμα τεκμηριώνει πως ο Ταλμουδιστής Εliah Κapsali (εκ Κρήτης ορμώμενος) «εξάγνισε» τους Οθωμανούς και τα εγκλήματά τους κατά των Εβραίων. Και πριν από τον Κapsali υπήρξαν και πολλοί άλλοι. Κατά τους σύγχρονους Αμερικανο-εβραίους ερευνητές, ό,τι υπέστησαν οι μη χριστιανικοί πληθυσμοί στην οθωμανική και σύγχρονη Τουρκία το υπέστησαν και οι Εβραίοι. Και εάν αυτοί στάθηκαν λίγο πιο τυχεροί και γλύτωσαν από την γενοκτονική μανία των Νεότουρκων, αυτό υπήρξε αποτέλεσμα της στήριξης που τους παρείχαν οι Αμερικανοί, κυρίως, αλλά και οι Γερμανοί (ναι, οι Γερμανοί) στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αντίθετα οι Αρμένιοι και οι Έλληνες της Μικράς Ασίας, δεν έχουν τέτοια τύχη.

Το ευτύχημα για εμάς είναι ότι μια καινούρια αντίληψη για τους Τουρκο-οθωμανούς αρχίζει να εδραιώνεται και να γίνεται ευρύτερα αποδεκτή από την επιστημονική κοινότητα με αιχμή του δόρατος τους απογόνους αυτών που αρχικά αλλοίωσαν και αποσιώπησαν ιστορικά γεγονότα. Το δυστύχημα ωστόσο για εμάς, είναι ότι οι δικοί μας ετερόφωτοι ιστορικοί και διανοούμενοι παραμένουν προσηλωμένοι σε ξεπερασμένες αντιλήψεις και ιστορικές θεωρήσεις και συνεχίζουν, επιλεκτικά, να προσαρμόζουν τα πράγματα στις ιδεοληπτικές τους κοσμοθεωρήσεις. Καταλήγουν έτσι στην ελληνοποίηση της τουρκικής προπαγάνδας και την αποδοχή της τουρκο-οθωμανικής ιστορικής θεώρησης που είναι αναγκαία συνθήκη για τους οδοιπόρους προς τα Σούσα.

Υ.Γ:

Για όσους ενδιαφέρονται να πάνε πίσω στις πρωτογενείς πηγές αναφορικά με τις σχέσεις Εβραίων, Τουρκο-οθωμανών και μουσουλμάνων, παραπέμπω στις δυο πρόσφατες μελέτες που επιμελείται ο Αndrew Βostom με εισαγωγή του Ιbn Warrak “Τhe Legacy of Ιslamic Αnti-Semitism (2008)” και “Τhe Legacy of Jihad” (2005). Μια επίσης παλαιότερη αλλά εξαιρετικά σημαντική ιστορική μελέτη είναι της Βat Υe’ Οr, “Τhe Decline of Εastern Christianity Under Ιslam: From Jihad to Dhimmitude”.

Καταξιωμένοι Έλληνες μελετητές και ιστορικοί έχουν και αυτοί τεκμηριώσει τέτοια γεγονότα αλλά οι ετερόφωτοι ταγοί μας μέσα και έξω από τα Πανεπιστήμια, τους απορρίπτουν ως προκατειλημμένους κατά του «οθωμανικού μεγαλείου» και των μουσουλμάνων γενικότερα.

Πηγή: http://hellenicinterest.blogspot.com/2010/07/blog-post_15.html

Η χαμένη τέχνη της γραφής

2010-06-24T00:06:00.000-07:00

Ένα εξαιρετικό κείμενο του γνωστού Ιταλού διανοητή Ουμπέρτο Έκο (Umberto Εco), προσαρμοσμένο στην ελληνική γλώσσα και παραδείγματα, που θεωρώ ότι πρέπει να μας βάλει να σκεφτούμε κάποια πράγματα που θυσιάσαμε "ελαφρά τη καρδία" στον βωμό ενός κάποιου "εκσυγχρονισμού".

ΔΕΕ

Η χαμένη τέχνη της γραφής

Τα παιδιά δεν ξέρουν πια να γράφουν με το χέρι, παρά μόνο να πληκτρολογούν στον υπολογιστή

Προσφάτως δυο ιταλοί δημοσιογράφοι έγραψαν ένα άρθρο τριών σελίδων- τυπωμένο, δυστυχώς- για την παρακμή της ιδιόχειρης γραφής. Είναι πλέον γνωστό: με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές (όταν τους χρησιμοποιούν) και τα SΜS τα παιδιά μας δεν ξέρουν πια να γράφουν χειρόγραφα, παρά μόνο με δυσκολία και στα κεφαλαία. Σε μια συνέντευξη μια δασκάλα λέει επίσης ότι κάνουν πολλά λάθη στην ορθογραφία, αυτό όμως μου φαίνεται ότι αποτελεί ένα ξεχωριστό πρόβλημα. Οι γιατροί ξέρουν ορθογραφία, αλλά γράφουν άσχημα, ενώ μπορεί κάποιος να είναι διπλωματούχος καλλιγράφος και να μην ξέρει αν πρέπει να γράψει «μύνημα» ή «μήνυμα». Εγώ βεβαίως γνωρίζω παιδιά τα οποία γράφουν με το χέρι και με αρκετά καλά γράμματα. Το άρθρο όμως μιλάει για το 50% των παιδιών στην Ιταλία- και επομένως φαίνεται ότι από κάποια εύνοια της τύχης εγώ συγχρωτίζομαι με το υπόλοιπο 50% (το ίδιο άλλωστε μου συμβαίνει και στην πολιτική).

Το θέμα είναι ότι η τραγωδία αυτή ξεκίνησε πολύ πριν από την έλευση του ηλεκτρονικού υπολογιστή και του κινητού τηλεφώνου. Οι γονείς μου έγραφαν με έναν γραφικό χαρακτήρα λίγο πλαγιαστό (έχοντας το φύλλο του χαρτιού λοξά) και το κάθε γράμμα ήταν, τουλάχιστον για τα σημερινά δεδομένα, ένα μικρό έργο τέχνης. Είναι αλήθεια ότι την εποχή εκείνη επικρατούσε η άποψη- η οποία μάλλον διαδιδόταν απ’όσους είχαν κακό γραφικό χαρακτήρα, ότι η καλλιγραφία είναι η τέχνη των ανόητων. Είναι επίσης προφανές ότι το να είναι κανείς καλλιγράφος δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι είναι πολύ έξυπνος. Ήταν όμως ευχάριστο να διαβάζεις ένα μπιλιέτο ή ένα έγγραφο γραμμένο όπως πρέπει (ή όπως έπρεπε). Ακόμη και η δική μου γενιά διδάχθηκε να γράφει καλά και τους πρώτους μήνες της Α΄ Δημοτικού μαθαίναμε πώς να κάνουμε μονοκοντυλιά. Η άσκηση αυτή θεωρήθηκε αργότερα ανόητη και καταπιεστική, παρ΄ όλα αυτά μάς μάθαινε να κρατάμε σταθερό τον καρπό ώστε να μπορούμε να σχηματίζουμε, με τα πενάκια, γράμματα στρογγυλεμένα και παχουλά από τη μία μεριά και λεπτά από την άλλη. Εντάξει, όχι πάντα, γιατί η μελάνη του μελανοδοχείου, με την οποία λερώναμε τα θρανία, τα τετράδια, τα δάχτυλα και τα ρούχα μας, σχημάτιζε συχνά κόμπους που κολλούσαν στην πένα και απαιτούσαν δέκα ολόκληρα λεπτά επίπονων και ρυπαρών προσπαθειών για να καθαρίσουν.

Η κρίση ξεκίνησε μετά τον πόλεμο, με την έλευση του στυλό διαρκείας. Τα πρώτα στυλό προκαλούσαν και αυτά πολλούς λεκέδες και αν, αμέσως αφού γράφατε, περνούσατε το δάχτυλο επάνω από τις τελευταίες λέξεις, σίγουρα θα γινόταν μουντζούρα. Ετσι χάθηκε η επιθυμία τού να γράφει κανείς καλά. Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και όταν ήταν καθαρό, το γράψιμο με το στυλό δεν είχε πια ψυχή, στυλ και προσωπικότητα.

Γιατί θα πρέπει να λυπόμαστε για την εξαφάνιση της καλλιγραφίας; Η δυνατότητα του να γράφει κανείς καλά και γρήγορα στο πληκτρολόγιο ενθαρρύνει τη γρήγορη σκέψη, ενώ επιπλέον (αν και όχι πάντα) ο ορθογράφος υπογραμμίζει με κόκκινο τα λάθη. Και αν η χρήση του κινητού τηλεφώνου κάνει τις νεότερες γενιές να γράφουν «τ κνς;» αντί για «τι κάνεις;», ας μην ξεχνάμε ότι οι πρόγονοί μας θα έφριτταν αν έβλεπαν ότι εμείς γράφουμε «ορισμένα» αντί για «ωρισμένα» ή «να παίξει» αντί «να παίξη», ενώ οι μεσαιωνικοί θεολόγοι έγραφαν «respondeo dicendum quod», κάτι το οποίο θα έκανε τον Κικέρωνα να χλωμιάσει από αγανάκτηση.

Είναι γεγονός ότι η τέχνη της ιδιόχειρης γραφής μάς διδάσκει να ελέγχουμε το χέρι μας και ενισχύει τον συντονισμό του χεριού και του ματιού. Το άρθρο των τριών σελίδων υπενθύμιζε ότι το γράψιμο με το χέρι μάς υποχρεώνει να συνθέσουμε νοητικά τη φράση στο μυαλό μας προτού τη γράψουμε. Σε κάθε περίπτωση, το γράψιμο με το χέρι, με την αντίσταση της πένας και του χαρτιού, επιβάλλει έναν πιο αργό ρυθμό που ευνοεί τη σκέψη. Πολλοί συγγραφείς, ακόμη και αν έχουν συνηθίσει να γράφουν στον υπολογιστή, γνωρίζουν καλά ότι μερικές φορές θα ήθελαν να μπορούσαν να χαράξουν τα κείμενά τους σε δέλτους από πηλό, όπως οι Σουμέριοι, για να μπορούν να σκέφτονται με την ησυχία τους.

Είναι αλήθεια ότι τα παιδιά θα γράφουν όλο και περισσότερο σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές και κινητά τηλέφωνα. Παρ’ όλα αυτά η ανθρωπότητα έχει μάθει να ανακαλύπτει εκ νέου ως σπορ ή ως αισθητική ευχαρίστηση πολλά πράγματα που ο πολιτισμός έχει εξοστρακίσει ως μη αναγκαία. Δεν είμαστε πια αναγκασμένοι να ταξιδεύουμε με άλογο, κάποιοι όμως κάνουν μαθήματα ιππασίας. Τα μηχανοκίνητα σκάφη υπάρχουν εδώ και καιρό, πάρα πολλοί όμως κάνουν με πάθος ιστιοπλοΐα όπως οι Φοίνικες πριν από 3.000 χρόνια. Υπάρχουν τούνελ και σιδηρόδρομοι, όμως πολλοί απολαμβάνουν την πεζοπορία ή την ορειβασία στα περάσματα των Άλπεων. Ακόμη και στην εποχή του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου πολλοί συλλέγουν γραμματόσημα. Πολεμάμε με Καλάσνικοφ, διοργανώνουμε όμως ειρηνικά τουρνουά ξιφασκίας.

Θα ήταν καλό αν οι γονείς έστελναν τα παιδιά τους σε σχολές όπου θα έπαιρναν μαθήματα καλλιγραφίας συμμετέχοντας σε διαγωνισμούς και τουρνουά, όχι μόνο για να τα εκπαιδεύσουν στο ωραίο, αλλά και για την ψυχοκινητική ευεξία τους. Σχολές του είδους υπάρχουν ακόμη σε πολλές χώρες. Για κάποιον δε ο οποίος δεν έχει σταθερή δουλειά, αλλά έχει σταθερό χέρι, η διδασκαλία αυτής της τέχνης θα μπορούσε να αποβεί προσοδοφόρα.

© 2009 Umberto Εco/L΄Εspresso

Πηγή: http://ethnologic.blogspot.com/2010/06/blog-post_23.html

Η χαμένη τιμή των Ελλήνων

2010-06-14T03:14:00.000-07:00

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "ΤΟ ΠΑΡΟΝ" Κυριακή 6 Ιουνίου 2010)

Γράφει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου Κωνσταντίνος Ρωμανός

Ο Σημίτης έδωσε και πάλι τη βασική φόρμουλα για την ανθρωπολογική μετάλλαξη των Ελλήνων όταν είπε ότι το κύριο εμπόδιο στην ανάπτυξη ήταν η ιδιαιτερότητα των Ελλήνων. Να παρατηρήσουμε εδώ ότι δεν αναζήτησε την αιτία της "κακοδαιμονίας" μας σε κάποιο επιμέρους συστατικό στοιχείο της ελληνικής ταυτότητας (π.χ την Ορθοδοξία ή τον κοραϊσμό ή τον ραγιαδισμό, τον ατομικισμό κ.λ.π) το οποίο εξοβελίζοντας θα μπορούσαμε να ελπίσουμε σ΄ένα πιο θετικό μέλλον.

Όχι, ολάκερη η ιδιαιτερότητα των Ελλήνων, δηλαδή ότι συνιστά την ελληνικότητα αυτήν καθαυτήν μπήκε στο στόχαστρο του "εκσυγχρονιστικού" λόγου. Το στοίχημα ήταν οι έλληνες να πάψουν να είναι Έλληνες προκειμένου να... προοδεύσουν. Η πρόοδος, η ανάπτυξη, ο εκσυγχρονισμός ήταν ο προβαλλόμενος στόχος. Η ανθρωπολογική μετάλλαξη των Ελλήνων, το μέσον για την επίτευξη του στόχου αυτού. Από την αρχή της διακυβέρνησης Σημίτη ως σήμερα η αποελληνοποίηση της Ελλάδος έγινε στην αρχή ψιθυριστά, αργότερα φωναχτά, αλλά πάντα με συνέπεια και αμείωτη ένταση. Το μεσοδιάστημα της κυβέρνησης των συντηρητικών δεν άλλαξε τίποτα στη ροή αυτή των πραγμάτων.Μάλιστα συνέτεινε, μπορεί να πεί κανείς, στην απρόσκοπτη λειτουργία του σχεδιασμού αποδόμησης του έθνους με το να δεσμεύσει ένα πατριωτικό δυναμικό το οποίο, χωρίς τη χειραγώγηση των συντηρητικών, θα μπορούσε να είχε απειλήσει τους ανθελληνικούς σχεδιασμούς.

Έτσι π.χ η εκδηλωθείσα αντίσταση του λαού στην παραποίηση της ιστορίας στα νέα σχολικά βιβλία των ετών 2006-2007 έσβησε πρόωρα μόλις η κυβέρνηση έκανε τον απλό ελιγμό να αποσύρει ένα και μόνο βιβλίο (απο τις εκατοντάδες) από την κυκλοφορία και την αρμόδιο υπουργό απο την υπηρεσία.

Η μεθοδολογία της εθνοκτονίας με επιστημονική συνέπεια επικεντρώθηκε στους δύο κεντρικούς άξονες αναπαραγωγής μιας ανθρώπινης κοινωνίας, την παιδεία και την δημογραφία.

Με άκρα μυστικότητα επετεύχθη η

• αλλαγή των περιεχομένων της σχολικής παιδείας και η

• ιδεολογική μετατόπιση της κατεστημένης ακαδημαϊκής και πολιτικής νομενκλατούρας με τους συμπληρωματικούς στόχους να

• αμφισβητηθεί η ελληνικότητα αφενός και να

• γίνει αποδεκτός ως τετελεσμένο γεγονός ο εποικισμός της σκόπιμα αφύλακτης χώρας απο εκατομμύρια λαθρομετανάστες αφετέρου

Όπως ήταν προβλεπόμενο, η εισαγωγή σε μεγάλη κλίμακα των τελευταίων στα ελληνικά σχολεία θα έκανε επιτακτική πλέον και νόμιμη τη μετάλλαξη της εθνικής παιδείας σε πολυεθνική (Η μαζική εισαγωγή λαθρομεταναστών στα ελληνικά σχολεία ήταν βεβαίως αντισυνταγματική εφόσον το Σύνταγμα καθορίζει ότι η παιδεία είναι δωρεάν και υποχρεωτική για όλους τους Έλληνες - αποκλείοντας έτσι τους μη Έλληνες). Ταυτόχρονα θα παγίωνε την εθνογραφική αλλοίωση του ελληνικού πληθυσμού προσφέροντας "πατημα" για την ελληνοποίηση των ξένων μόλις θα έφταναν στην ηλικία των 18 ετών.

H ελληνοποίηση με τη συνακόλουθη αλλαγή του κώδικα ιθαγένειας έγινε τον Μάρτιο του 2010 απο την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ ολοκληρώνοντας την προηγηθείσα νομιμοποίηση της ΝΔ του τέλους του 2008 (καθεστώς του "επι μακρόν διαμένοντος").

Η νεοταξική αριστερόστροφη προπαγάνδα για την καλλιέργεια οικειοφοβίας, δηλαδή απο- μάκρυνσης απο την ελληνικότητα με τη συνακόλουθη απαίτηση να αλλοτριωθούμε αγκαλιάζοντας τον "Άλλο" ως "διαφορετικότητα", αποτελεί δυστυχώς χρόνια τώρα μια θλιβερή σταθερά της καθημερινότητας του Έλληνα. Είναι η ίδια προπαγάνδα που απαντάται ως γκράφιτι των Εξαρχείων, ως ανάλυση των ΜΜΕ και ως διδακτικό περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων.

Συνοψίζεται στις παροτρύνσεις να μην είμαστε "ξενοφοβικοί" (παραβλέποντας ότι καθόλου δεν γνωρίζουμε τις προθέσεις του ξένου που μπήκε από το παράθυρο), να μην είμαστε "ρατσιστές" (δηλαδή να αδιαφορήσουμε για τους προγόνους, το γένος και τη φυλή μας) και να μην είμαστε "εθνικιστές" (δηλαδή να παραιτηθούμε απο την αξίωση να έχουμε ως έθνος δικό μας κράτος - προστάτη ή ακόμα και απλώς να υπάρχουμε ως διακριτό έθνος ανάμεσα στα άλλα έθνη).

Πρόκειται για προπαγάνδα επιστημονικής αποδόμησης η οποία συν τοις άλλοις κατασκευάζει ενοχικά σύνδρομα που αφορούν το ήθος και τις συλλογικές δράσεις του "κακού Έλληνα" μέσα στην ιστορία. Οι κατηγορίες είναι δανεισμένες απο το παλαιό και το νεώτερο ρεπερτόριο του ανθελληνισμού. Υποθέτω ότι η πλήρης εσωτερίκευσή τους οδηγεί στην απαξίωση του Έλληνα ως ανθρωπολογικού τύπου.

Αυτό στην γλώσσα των κομπιούτερ στο πλαίσιο μιας "κοινωνικής μηχανικής" ("social engineeering") θα σήμαινε ότι η φάση του "αποπρογραμματισμού" του ιστορικού υποκειμένου Έλλην περατώθηκε πλέον επιτυχώς και τώρα μπορεί να αρχίσει η αντίστροφη διαδικασία "αναπρογραμματισμού" του εκκενωθέντος απο κάθε ιστορική μνήμη ανθρώπινου πλάσματος με νέα περιεχόμενα.

Με άλλα λογια, εκεί όπου ήδη επιτεύχθηκε η παραγωγή "γυμνού" ανθρώπου μπορεί να προχωρήσει η νέα εποχή στην πειραματική κατασκευή κάποιου νεοφανούς μιγαδικού πολιτισμικοφυλετικού ανθρωπολογικού τύπου στη νοτιοανατολική Ευρώπη (πρώην Ελλάδα).

Ίσως για την έναρξη του σχεδιαζόμενου αναπρογραμματισμού το υπουργείο Παιδείας μελετά επί του παρόντος (όπως ακούγεται) την εισαγωγή νέων σχολικών βιβλίων που θα αντικαταστήσουν τα υπάρχοντα που στόχο είχαν τον αποπρογραμματισμό.

Ίσως ο αναπρογραμματισμός των -πρώην- Ελλήνων να είναι στη συνέχεια και η αποστολή των πολυαρίθμων ΜΚΟ (Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων) που η νέα κυβέρνηση δεν κατήργησε παρά τα υποτιθέμενα μέτρα περιορισμού των εξόδων στη σημερινή κρίση.

Αν επιμείνει κανείς στο ερώτημα ποιός θα είναι (επιτέλους) ο σχεδιαζόμενος απο τα κέντρα εξουσίας ανθρωπολογικός τύπος του μετα - Έλληνα θα βρεί ήδη σήμερα προτεινόμενες φαντασιακές ταυτότητες, οι οποίες ξαφνιάζουν με την αφέλεια που τις διακρίνει: "πολίτης μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής πολυπολιτιστικής κοινωνίας" ή "πολίτης της Γης" ή απλώς "Άνθρωπος"...

Μια στοιχειώδης κριτική δείχνει ότι με τα ανοικονόμητα εκατομμύρια Αφρικανών, Ασιατών και Βαλκάνιων λαθρομεταναστών και τα συνεπακόλουθα προβλήματα της γκετοποίησης, της εγκληματικότητας , της επιδημιολογικής μόλυνσης (450.000 κρούσματα ηπατίτιδας στην Ελλάδα! - "Ελευθεροτυπία" 19 Μαΐου 2010) και γενικότερης επαπειλούμενης κατάρρευσης των ελληνικών υποδομών, η Ελλάδα αντί να πλησιάζει, αντιθέτως συνεχώς απομακρύνεται απο τον ευρωπαϊκό μέσο όρο ομοιάζοντας όλο και περισσότερο με τριτοκοσμικό κρατικό μόρφωμα.

Επίσης η κριτική δείχνει ότι δεν υπάρχουν διαβατήρια για "πολίτες της Γης" ούτε ελευθερία εγκατάστασης σε όποια μέρη του πλανήτη θα προσπαθήσουν να καταφύγουν άφρονες Έλληνες μετά την καταστροφή της πατρίδας τους. Τέλος "Άνθρωπος" χωρίς εθνοτικό, πολιτισμικό, θρησκευτικό, πολιτικό προσδιορισμό δεν υπάρχει, μόνο ο σκύλος, η γάτα και το όποιο ζώο είναι απλώς σκύλος και γάτα οπουδήποτε χωρίς περαιτέρω προσδιορισμό.

"Άνθρωπος" χωρίς ιδιαιτερότητα δεν είναι παρά ένα ζώο!

Προφανώς τέτοια ζώα, τέτοια ανθρώπινα μηδενικά, βδελύγματα πάνω στο πρόσωπο της Γης, θα κατασκευάσουν οι σκοτεινοί κύριοι προγραμματιζόμενων εθνοκτονιών.

Πραγματικά αποφάσισαν λοιπόν οι Έλληνες, θα πεί κανείς, να απεμπολήσουν την ιδιαιτερότητά τους για να γίνουν πιο άνθρωποι ή πιο Ευρωπαίοι, τέλος πάντων για να εκσυγρονισθούν και να αναπτυχθούν όπως το ήθελε ο Σημίτης;

Αν πιστέψει κανείς ότι αυτοί που δεχθηκαν να μεταλλαχθούν (και δεν ήσαν προς Θεού όλοι) το έπραξαν για ιδανιστικούς αποκλειστικά λόγους, απατάται σίγουρα. Δεν ξέρει δηλαδή να διαβάζει το πραγματικό μήνυμα της εξουσίας ανάμεσα στις γραμμές των επισήμων διακηρύξεων.

Εδώ το μήνυμα ήταν ένα και μοναδικό:

• Ξεχάστε αυτά που πιστεύατε ως Έλληνες και εμείς σας εγγυώμεθα υψηλή κατανάλωση και ευημερία!

• Ως Έλληνες δεν έχετε μέλλον στην Ελλάδα, γιατί οι ανώτερες εξουσίες έχουν άλλα σχέδια γα την Ελλάδα!

• Ως απλές βιολογικές υπάρξεις όμως, αφημένες στα δικά μας χέρια να τις μορφώσουμε όπως καλύτερα ξέρουμε εμείς, επιτρέπουμε να επιβιώσετε και μάλιστα σε υψηλό επίπεδο.

• Όσοι τυχόν αρνηθούν και αντισταθούν θα αποκλεισθούν απο όλες τις απολαβές, κοινωνικές, επαγγελματικές, πολιτικές. Θα ζούν με τον φόβο του κράτους και μαζί του παρακράτους που χτυπάει εκεί όπου δεν φτάνει ο νόμος.

• Αν δε επιμείνουν ότι η "Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες" θα βρουν απέναντί τους και τους συνασπισμένους "ελληνοποιημένους" αλλοδαπούς πραιτωριανούς.

• Αυτοί ήταν οι όροι του συμβολαίου που η εξουσία πρότεινε στους Έλληνες και πολλοί δελεάσθηκαν. Η τιμή τιμή δεν έχει και χαράς τον που τη... χάνει! σκέφτηκαν.

Όμως αυτό που επέμεινε να διαχειρισθεί η εξουσία χωρίς εξαιρέσεις ήταν τα παιδιά.

Τα αφελληνισμένα σχολεία περίμεναν τα ελληνόπαιδα με τον Χασάν στο ίδιο θρανίο, υλικό για μετάλλαξη. Τι θα έπρατταν άραγε οι γονείς, οι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων; Θα δημιουργούσαν προβλήματα επειδή τα παιδιά τους διδάσκονταν ανθελληνικά βιβλία και θα αμφισβητούσαν τη νομιμότητα της εισαγωγής λαθρομεταναστών χωρίς τα νόμιμα δικαιολογητικά στο σχολείο που πλήρωσαν γενεές επί γενεών Ελλήνων φορολογουμένων;

Ή θα άφηναν ό,τι πολυτιμότερο είχαν, τα παιδάκια τους δηλαδή, τα μοναχοπαίδια τους μάλιστα (διότι δεν κάνουν πάνω απο ένα παιδί) βορά στο αντεθνικό υπουργείο Παιδείας; Γνωρίζουμε δυστυχώς την απάντηση... Πώς όμως να ερμηνεύσει κανείς την παρούσα πτώχευση της Ελλάδας, την περικοπή μισθών και συντάξεων, την αύξηση των φόρων στα καταναλωτικά αγαθά κ.λ.π, δεδομένης της ανειλημμένης υποχρέωσης της εξουσίας να ανταμείψει πλουσιοπάροχα όσους δέχθηκαν τον αφελληνισμό τους;

Η απάντηση είναι γνωστή απο τα αρχαία χρόνια: Ο διάβολος δεν κρατάει το λόγο του. Γιατί να ξοδεύεται εσαεί γι΄ αυτούς που τώρα πια είναι ένα τίποτα; Αφού οι Έλληνες έχασαν οικειοθελώς την τιμή τους, να χάσουν τώρα και το... αντίτιμο.

Άλλωστε δεν τα έδωσαν όλα ακόμα, ποιός ξέρει αν πιεζόμενοι δεν θα δώσουν και τα υπόλοιπα!

Η ανυποληψία όσων ανθρώπων πρόδωσαν το λίκνο της Ευρώπης, τους προγόνους και το όνομά τους για τον Μαμμωνά δεν διέφυγε την προσοχή των Ευρωπαίων των οποίων των οποίων ο παραδοσιακός φιλελληνισμός υπο το κράτος της ματαίωσης γύρισε τώρα στο εξίσου παραδοσιακό του αντίθετο,τον ανθελληνισμό.

Έτσι η διάθεση να μας απαξιώσουν, ηθικά και διανοητικά με κάθε τρόπο μιλάει καθημερινώς μέσα απο χίλια και ένα άρθρα του ευρωπαϊκού τύπου για τη χρεοκοπημένη, ψεύτικη, αδηφάγα, πρόστυχη Ελλάδα, η οποία τώρα πρέπει να τιμωρηθεί, να ταπεινωθεί, να ματώσει με κάθε τρόπο, στο τέλος δε και να εκδιωχθεί απο την Ευρώπη

Ακόμα κι έναν Τούρκο να π.... έναν τσολιά σκιτσάρησε Ευρωπαίος γελοιογράφος...Όχι: τέτοιο μένος, τέτοιο διασυρμό δεν επιφυλάσσει κανείς σε δανειολήπτη που απλώς αδυνατεί να πληρώσει. Τον επιφυλάσσει μόνο σε άνθρωπο που έχασε την τιμή του.

Αν δεν θέλει να χάσει τα πάντα ο ελλαδικός Ελληνισμός πρέπει να κινητοποιήσει τις υγιείς δυνάμεις που διαθέτει το αρχαίο του κύτταρο για να γίνει τιμωρός των πρωταιτίων της προδοσίας και παιδαγωγός των παραστρατημένων, που όμως βαθιά μέσα τους φέρουν το φως της Ελλάδος.

Εμπρησμός Βιβλιοπωλείου

2010-06-02T04:43:00.000-07:00

ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ

ΣΤΟ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ

Την ίδια στιγμή που δύο μέλη του Άρδην, ο Θανάσης Τζιούμπας και ο Νίκος Βαλκάνος βρίσκονται κρατούμενοι στις σιωνιστικές φυλακές μετά τη δολοφονική πειρατική ενέργεια εναντίον της ανθρωπιστικής αποστολής προς τη Γάζα, οι εγχώριοι πράκτορες του σιωνισμού, προχώρησαν τη νύχτα σε εμπρησμό του Εναλλακτικού βιβλιοπωλείου, στην οδό Θεμιστοκλέους 37. Μετά τη δολιοφθορά στο αυτοκίνητο του Βαγγέλη Πισσία, της ψυχής του ελληνικού Κινήματος για την Ελεύθερη Γάζα, πριν ένα μήνα, τα φασιστοειδή στην υπηρεσία των σιωνιστών προχώρησαν σε μια ακόμα εγκληματική ενέργεια ενάντια στο βιβλιοπωλείο, τις Εναλλακτικές Εκδόσεις και το Άρδην, που έχουν αποκαλύψει με δεκάδες εκδόσεις και βιβλία τους, τον ρόλο των σιωνιστών και συμμετέχουν εδώ και δεκαετίες ενεργά στο κίνημα για την δικαίωση του λαού της Παλαιστίνης.

1 Ιουνίου 9:00 π.μ.

Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο – Άρδην

Αρχικές εγκαταστάσεις Σλάβων στον ελλαδικό χώρο

2010-05-26T01:53:00.000-07:00

Εγκαταστάσεις σλαβικών φύλων στην Χερσόνησο του Αίμου

στα μέσα του 7ου αιώνα μ.Χ. (σύμφωνα με βουλγαρικές απόψεις)

Από το πάντοτε αξιόπιστο και ενδιαφέρον ιστολόγιο http://akritas-history-of-makedonia.blogspot.com/

ένα εξαιρετικό κείμενο μεγάλης σπουδαιότητας για ένα καίριο ζήτημα που επανέρχεται συχνά στην επικαιρότητα, από τον βιβλίο «Σλαβικές εγκαταστάσεις στη μεσαιωνική Ελλάδα» της σειράς "Όψεις της Βυζαντινής Κοινωνίας - 8", του Ιδρύματος Γουλανδρή-Χόρν (1993, επανέκδ. 2000), της Καθηγήτριας της Ιστορίας των Λαών της Χερσονήσου του Αίμου στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων (1975-1996), Μαρίας Νυσταζοπούλου - Πελεκίδου.

ΔΕΕ

Εγκατάσταση των Σλάβων στον ελληνικό χώρο

Σύμφωνα με τα «Θαύματα», γύρω στο 604 (η το 610) 5.000 επίλεκτοι Σλάβοι ενήργησαν αιφνιδιαστική νυκτερινή επίθεση εναντίον της Θεσσαλονίκης. Οι βάρβαροι, λέει το κείμενο, κατά την επίθεση τους έβγαζαν κραυγές, πού οι Θεσσαλονικείς αναγνώριζαν, γιατί τις είχαν πια συνηθίσει («και τίνα της βαρβαρικής κραυγής σημεία δια της έθάδος ακοής έπεγίγνωσκον»). Επομένως η κατάσταση είχε στο μεταξύ μεταβληθεί: το 586 (η 597) οι Θεσσαλονικείς για πρώτη φορά έβλεπαν μπροστά στα τείχη της πόλης τους Σλάβους το 604 (η 610) είχαν πια συνηθίσει τις πολεμικές κραυγές τους. Αν ή μαρτυρία αυτή ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, τούτο σημαίνει ότι στο μεταξύ διάστημα οι Σλάβοι είχαν εγκατασταθεί σε μια περιοχή όχι πολύ μακριά από τη Θεσσαλονίκη, από όπου ενεργούσαν επιθέσεις εναντίον της μεγάλης αυτής πόλης και της ενδοχώρας της. Η ίδια πηγή αναφέρει άλλες τρεις ακόμη επιθέσεις των Σλάβων εναντίον τής Θεσσαλονίκης: συμφώνα με τη χρονολόγηση του P. Lemerle, τό 614-615 επιτέθηκαν από την θάλασσα, το 618 πολιόρκησαν την πόλη - αυτή τη φορά σε συνεργασία με τους Αβάρους-, και πολύ αργότερα το 676-678 Ο ρήγας των Ρηγχίνων Περβούνδος επιχείρησε εκτεταμένη επίθεση με τον φιλόδοξο σκοπό να συνενώσει όλες τις Σκλαβηνίες κατά του Βυζαντίου, επιχείρηση πού τελικά απέτυχε.

Έχουν διατυπωθεί ουσιαστικές επιφυλάξεις για τη χρονολόγηση των σλαβικών επιθέσεων κατά της Θεσσαλονίκης στις αρχές του 7ου αι., αλλά και γενικότερα για την αξιοπιστία της αντίστοιχης αφήγησης του αγιολογικού αυτού κειμένου, το όποιο επεκτείνει τη δράση των Σλάβων στο Αιγαίο και στη Θεσσαλία Πάντως, παρά τις προφανείς υπερβολές στην αφήγηση, που οφείλονται στον αγιολογικό χαρακτήρα του κειμένου, και παρά τις πιθανές αποκλίσεις στη χρονολόγηση, τα «Θαύματα» περιέχουν σημαντικά ιστορικά στοιχεία ορισμένα από αυτά μπορούν να ελεγχθούν και από άλλες πηγές. Ο Ίω. Καραγιαννόπουλος, ύστερα από ανάλυση των δεδομένων, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι καμιά αξιόπιστη πηγή δεν επιτρέπει να χρονολογήσουμε την εγκατάσταση των Σλάβων στη Βόρειο Ελλάδα πριν από τις αρχές του 7ου αι., στην Κεντρική Ελλάδα πριν από τη δεκαετία του 640 και στην Πελοπόννησο πριν από τις τελευταίες δεκαετίες του 7ου αι.. Αναμφίβολα, η συγκριτική μελέτη των ποικίλων τεκμηρίων οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η μόνιμη εγκατάσταση των Σλάβων στη Βόρειο Ελλάδα δεν μπορεί να χρονολογηθεί πριν από τις αρχές του 7ου αι. Όσο για το χρόνο της καθόδου των σλαβικών φύλων νοτιότερα, σημαντικό στοιχείο του προβληματισμού του Ίω. Καραγιαννόπουλου αποτελεί η μαρτυρημένη καταστροφή των Φθιωτίδων Θηβών το 641. Ωστόσο, οι χριστιανικές Θήβες ήταν αστικό κέντρο, που οι Σλάβοι δεν ήταν βέβαια σε θέση εύκολα να καταλάβουν και να καταστρέψουν. Τίποτα όμως δεν αποκλείει ορισμένες ομάδες να είχαν ήδη διεισδύσει νοτιότερα και να είχαν εγκατασταθεί στην ύπαιθρο χώρα.

Κατά τη γνώμη μου, από τα ως τώρα γνωστά δεδομένα, μπορούμε να υποθέσουμε ότι στις αρχές του 7ου αϊ. οι Σλάβοι βρίσκονται εγκαταστημένοι στη Δ. Μακεδονία, πιθανότατα ήδη τότε στη Θεσσαλία και ίσως στην Ήπειρο. Από εκεί ενεργούν επιδρομές εναντίον της Κεντρικής Ελλάδας, της Πελοποννήσου και ακτών και νησιών του Αιγαίου. Οι επιδρομές αυτές, αν κρίνουμε από τα αρχαιολογικά δεδομένα και τα νομισματικά και άλλα ευρήματα, φαίνεται ότι διήρκεσαν περίπου δύο δεκαετίες. Τότε υποθέτουμε ότι εγκαταστάθηκαν και στην Πελοπόννησο - χωρίς να αποκλείονται παλαιότερες σποραδικές διεισδύσεις -, περνώντας πιθανότατα από την Αιτωλοακαρνανία και όχι από την Αττική και την Κόρινθο. Την υπόθεση αυτή επιτρέπουν να διατυπώσουμε τα αρχαιολογικά ευρήματα πού υποδηλώνουν στις πρώτες δεκαετίες τού 7ου αι. κάποια τομή στήν παράδοση ορισμένων περιοχών ή οικισμών, κυρίως τής Κεντρικής και ΒΔ Πελοποννήσου, ενώ διαπιστώνεται συνέχεια ιστορικού βίου και βυζαντινής παρουσίας στο ανατολικό τμήμα τής Πελοποννήσου. Η υπόθεση αυτή ενισχύεται και από το τοπωνυμικό υλικό. Έτσι η γενικότερη εικόνα και ή χρονολογία που παρέχει το λεγόμενο «Περί κτίσεως τής Μονεμβασίας Χρονικό» - πηγή τού 9ου (η 10ου αι.), προβληματική και αμφιλεγόμενη παρά τον ιστορικό της πυρήνα -, πού τοποθετεί την εγκατάσταση των Σλάβων στην Πελοπόννησο το 587/8, δεν θα πρέπει να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ούτε η εγκατάσταση των Σλάβων ήταν τόσο εκτεταμένη όσο την παρουσιάζει το Χρονικό, το όποιο αναφέρει ότι «εκαθάρευε» από το σλαβικό στοιχείο μόνο το ανατολικό μέρος της Πελοποννήσου από την Κόρινθο ως το ακρωτήριο Μαλέα. Αντίθετα, φαίνεται ότι, εκτός από το ανατολικό τμήμα, τουλάχιστον τμήμα της Λακωνίας, η Μάνη και ή ΝΔ ακτή με τα φρούρια της Μεθώνης και της Κορώνης και ή πεδιάδα τής Μεσσήνης παρέμεναν στα χέρια των Βυζαντινών: αυτό βεβαιώνεται από τις αρχαιολογικές ανασκαφές, την μελέτη των οικισμών, τη μαρτυρημένη εκκλησιαστική και διοικητική οργάνωση, καθώς και το τοπωνυμικό υλικό (τα σλαβικά τοπωνύμια σ' αυτές τις περιοχές είναι σπανιότερα η απουσιάζουν τελείως). Βέβαια ή παρουσία σλαβικού στοιχείου και στο χώρο αυτό δεν θα πρέπει να αποκλεισθεί, τούτο όμως δεν σημαίνει κατάκτηση και επικράτηση, αλλά συμβίωση με τον γηγενή πληθυσμό.

Διαφωτιστική για το θέμα είναι η περίπτωση της χειροποίητης κεραμικής που βρέθηκε στην Πελοπόννησο, θεωρήθηκε σλαβική και συνδέθηκε με την μαρτυρία του «Περί κτίσεως τής Μονεμβασίας Χρονικού», που χρονολογεί, όπως είπαμε, την εισβολή και κατάκτηση τμήματος της Πελοποννήσου από τους Σλάβους το 587/8. Η άποψη αυτή οδήγησε σε παρερμηνείες και λανθασμένες εκτιμήσεις και συμπαρέσυρε και άλλα ευρήματα στη χρονολόγηση τους στα τέλη του 6ου αι. Πρόσφατα, ο Ηλίας Αναγνωστάκης και η Ναταλία Πούλου επιχείρησαν εξονυχιστική και κριτική ανάλυση τής χειροποίητης κεραμικής σε συσχετισμό με τα αρχαιολογικά, νομισματικά και άλλα συνευρήματα και με τη στρωματογραφία και κατέληξαν σε ορισμένα συμπεράσματα, πού πολύ σύντομα παραθέτω: Η χειροποίητη κεραμική εκτείνεται σε ευρύτερα χρονικά πλαίσια και δεν περιορίζεται στα τέλη τού 6ου αι. Αυτού του τύπου κεραμική βρέθηκε και σε περιοχές, όπου χωρίς καμιά αμφιβολία δεν εγκαταστάθηκαν Σλάβοι, όπως π. χ. στην Κύπρο. Γι’ αυτό πρέπει να αποσυνδεθεί από τυχόν βαρβαρικές επιδρομές και καταστροφές και από την εισβολή των Σλάβων και να απεγκλωβιστεί από τη μαρτυρία του «Χρονικού» και από ιστοριογραφικές ερμηνείες, επομένως και από τη χρονολόγηση της στα τέλη τού 6ου αι., όταν βέβαια τα λοιπά τεκμήρια δεν συνηγορούν σ' αυτό. Οι δύο μελετητές εξετάζουν τα χειροποίητα αγγεία που βρέθηκαν κυρίως στο Αργός, στην Τίρυνθα, στην Ισθμία και στο Εξαμίλιον Κορίνθου και στη Σπάρτη και τα οποία χρησίμευαν ως οικιακά σκεύη. Επίσης εξετάζουν τα αγγεία-κτερίσματα που βρέθηκαν σε ταφές στην Κόρινθο και στη Μεσσήνη, και πού προφανώς ανήκαν σε Σλάβους υψηλής σχετικά κοινωνικής θέσης. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις τα κεραμικά ευρήματα χρονολογούνται τα περισσότερα τον 7ο αι., άλλα ορισμένα φθάνουν ως τον 9ο και 10ο αι. Ξεχωριστή είναι η περίπτωση σαράντα περίπου αγγείων, πού βρέθηκαν στην Ολυμπία, ορισμένα με καύση νεκρών: είναι τα μόνα πού μπορούν να αποδοθούν αναμφισβήτητα στους Σλάβους και χρονολογούνται μέσα στον 7ο αι. κέ., άλλα δεν ανήκουν όλα στην ίδια χρονική στιγμή.

Συμπερασματικά διαπιστώνεται ότι μπορεί ορισμένα χειροποίητα αγγεία από την Πελοπόννησο να ανήκουν σε Σλάβους, τούτο όμως δεν στοιχειοθετεί την επικράτηση τους σε βάρος του γηγενούς στοιχείου όπως επίσης μπορεί αυτήν την ιδιαίτερα δύσκολη και ταραγμένη εποχή εντόπιοι πληθυσμοί να κατασκεύασαν με την παλαιά χειροποίητη τεχνική σκεύη πρώτης ανάγκης. Έξ άλλου, από τα ως τώρα ανασκαφικά ευρήματα σημαντική για τη γενικότερη ερμηνευτική προσέγγιση και την αποσύνδεση της από τούς Σλάβους είναι η έλλειψη χειροποίητης κεραμικής στην παραδοσιακά θεωρούμενη ως «σλαβοκρατούμενη» Δυτική Πελοπόννησο, ενώ αφθονεί στό ανατολικό, «καθαρεύον» τμήμα τής Πελοποννήσου, γεγονός που ανατρέπει τα ως τώρα παραδεδεγμένα σχήματα. Επομένως, «η ύπαρξη χειροποίητης κεραμικής σε πόλεις, όπως η Κόρινθος, το Άργος και το Εξαμίλιον, όπου η βυζαντινή παρουσία ήταν αναμφισβήτητα σημαντική, δεν την καθιστά τεκμήριο για την κυριαρχία των Σλάβων και την εξαφάνιση των εντοπίων, άλλα μαρτυρία για την συνύπαρξη, την αλληλεπίδραση, την αφομοίωση και τον σταδιακό εξελληνισμό των επήλυδων από τους εντοπίους». Τα στοιχεία που παρέχουν οι πρόσφατες αρχαιολογικές ανασκαφές και οι αντίστοιχες έρευνες επιβάλλουν την επανεξέταση και συγκριτική μελέτη των ποικίλων δεδομένων, φιλολογικών, αρχαιολογικών και τοπωνυμικών, σχετικά με την έκταση, τον χρόνο και τη μορφή των σλαβικών εγκαταστάσεων στην Πελοπόννησο. Το ίδιο ισχύει και για άλλες περιοχές τού ελληνικού χώρου.

Η έκταση των σλαβικών εγκαταστάσεων στην Κεντρική Ελλάδα δεν μπορεί ακόμη να προσδιοριστεί με ακρίβεια . Σημειώνω ωστόσο τη συνέχεια βίου και παράδοσης σε αυτή την περιοχή, την απουσία επώνυμων σλαβικών ομάδων, καθώς και τον μικρό αριθμό σλαβικών τοπωνυμίων, πού όμως τα περισσότερα δεν προέρχονται από Σλάβους φορείς.

Ιδιαίτερα χρήσιμα για το θέμα είναι τα δεδομένα των σλαβικών τοπωνυμίων, για τα όποια έχουν γίνει σημαντικές μελέτες, αλλά και λανθασμένες εκτιμήσεις και παρερμηνείες. Σύμφωνα με τον κατάλογο του Max Vasmer - τη μόνη ως τώρα παρά τις αδυναμίες της συνολική καταγραφή, τα σλαβικά μακροτοπωνύμια του ελληνικού χώρου είναι 2123 και κατανέμονται κατά περιοχές ως εξής: Μακεδονία 730, Θράκη 45, "Ήπειρος 412, Θεσσαλία 165, Αιτωλοακαρνανία 98, Ευρυτανία 48, Φθιώτιδα 55, Φωκίδα 45, Βοιωτία 22, Αττική 18, Πελοπόννησος 429, Νησιά τοϋ Ιονίου 16, Εύβοια 19, Νησιά του Αιγαίου 4, Κρήτη 17.

Ακόμη και αν δεν έχουν καταγραφεί όλα τα σλαβικά μακροτοπωνύμια του ελληνικού χώρου, ο αριθμός είναι πολύ μικρός σε σύγκριση με το σύνολο των δεκάδων χιλιάδων ελληνικών τοπωνυμίων. Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι ο αριθμός αυτός δεν αντιπροσωπεύει απόλυτα την πραγματικότητα, γιατί α) περιέχει τοπωνύμια τα όποια εσφαλμένα θεωρούνται σλαβικά, ενώ μπορούν να εξηγηθούν από την ελληνική ή και την ιταλική γλώσσα, β) περιέχει σλαβικά τοπωνύμια πού μαρτυρούνται από μεσαιωνικές πηγές, αλλά δεν διασώθηκαν ως τή σύγχρονη εποχή και ταυτόχρονα τοπωνύμια σλαβικά πού εμφανίστηκαν σχετικά μεταγενέστερα και επέζησαν ως τις ημέρες μας. Υπάρχει δηλ. μια επικάλυψη ως προς την κατανομή του υλικού μέσα στο χρόνο και τούτο μπορεί να οδηγήσει σε εσφαλμένα συμπεράσματα. Δεν θα αναλύσω εδώ το μηχανισμό της ονοματοθεσίας των τοπωνυμίων και τη σημασία τους παραπέμπω γι' αυτό στην εμπεριστατωμένη ανάλυση του Δ. Ζακυθηνού. Περιορίζομαι μόνο να επαναλάβω ότι ορισμένα σλαβικά τοπωνύμια δεν αποτελούν πρωτογενείς σλαβικές ονοματοθεσίες, άλλα οφείλονται σε δευτερογενείς σχηματισμούς, γιατί, παρόλο πού προέρχονται από λέξεις σλαβικές, δόθηκαν στο χώρο άπό τρίτους φορείς, Έλληνες, Βλάχους η Αλβανούς, και όχι από τούς ίδιους τους Σλάβους. Έτσι, λέξεις σλαβικές πού πέρασαν στο καθημερινό ελληνικό λεξιλόγιο, πού μεταπλάστηκαν σύμφωνα με τους κανόνες της ελληνικής γλώσσας, όπως π.χ. οι λέξεις λόγγος, λαγκάδα, βάλτος κ.ά., και δόθηκαν από Έλληνες κατοίκους σε διάφορους τόπους, δέν μπορούν να θεωρηθούν τοπωνύμια σλαβικά είναι απλώς λεξιλογικά δάνεια.

Σχετικά με την κατανομή των σλαβικών τοπωνυμίων στο χώρο, παρατηρείται ότι συγκεντρώνονται σε ορεινές περιοχές, είναι λιγότερα στις πεδιάδες και ελάχιστα στα παράλια. Τούτο συμφωνεί και με τη γενική εικόνα των Σλάβων, που ήταν κυρίως γεωργοί ή και κτηνοτρόφοι και κατοικούσαν συνήθως στις πλαγιές και τις υπώρειες των βουνών. Άλλωστε η άμυνα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας απέναντι στη σλαβική διείσδυση ήταν πολύ πιο αποτελεσματική στα αστικά κέντρα και οι επίμαχες στρατιωτικά και οικονομικά θέσεις βρίσκονταν συνήθως στην πεδιάδα και στις ακτές. Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι τα σλαβικά τοπωνύμια δείχνουν ένα λαό γεωργικό, πού αγνοούσε τον αστικό βίο και δεν είχε αναπτυχθεί πολιτικό και πολιτιστικά: τα περισσότερα τοπωνύμια έχουν σχέση με την καθημερινή ζωή και τη φύση, με τον αγροτικό και ποιμενικό βίο- δεν μαρτυρούνται τοπωνύμια με αφηρημένες έννοιες η δηλωτικά τού δημόσιου βίου και τής θρησκευτικής ζωής, που θα υποδήλωναν κάποια εξελιγμένη πολιτικά και πολιτιστικά κοινωνία. Η ίδια παρατήρηση ισχύει και για τις δάνειες στην ελληνική γλώσσα σλαβικές λέξεις. Γεγονός πού συμφωνεί και μέ τις μαρτυρίες των πηγών για την πολιτική και κοινωνική τους συγκρότηση.

Το μέγεθος των εγκαταστάσεων των Σλάβων στόν ελληνικό χώρο δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί αριθμητικά. Ωστόσο, ο P. Charanis παρατηρεί ότι «δεν θα πρέπει να ήταν υπερβολικά πολυάριθμοι σε σύγκριση με τον γηγενή πληθυσμό [...] γιατί διαφορετικά δεν θα είχαν χάσει οι περισσότεροι από αυτούς την ταυτότητα τους».

(Σημ. ΔΕΕ: Πηγές και παραπομπές στο βιβλίο-Οι επισημάνσεις δικές μου)

Πάγκαλος ασχημονών...

2010-05-18T09:25:00.000-07:00

Από τον εξαιρετικό κυπριακό ιστότοπο ‘Εμπροσθοφύλακας’ ένας ιδιαίτερα εύστοχος σχολιασμός για τον γραφικό και εξ ίσου επικίνδυνο κ. Πάγκαλο.

ΔΕΕ

«Πάγκαλος: Νιώθω εθνική ντροπή για την «φανταστική» τουρκική απειλή!»

17 Μάη 2010 Συντακτική Ομάδα

Ξαναχτύπησε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Παπανδρέου, Θεόδωρος Πάγκαλος δηλώνοντας στο Ελληνοτουρκικό επιχειρηματικό φόρουμ [ ΑΝΤ1 15/05/2010 ] ότι η δουλειά μερικών διπλωματών είναι «να δημιουργούν αφορμές διαπραγμάτευσης, δηλαδή διαφορές», «Αισθάνομαι ειλικρινά εθνική ντροπή κάθε φορά που αναγκάζομαι να αγοράζω όπλα που δεν μας χρειάζονται (…) για φανταστικό κίνδυνο που προκύπτει από μια αντιπαράθεση, που είναι δυνατό και πρέπει να λυθεί πολιτικά.»
Αν και ο κ.Πάγκαλος μας έχει συνηθίσει σε μεγαλοστομίες [ ΑLTER 03/04/2008 ] , παλλικαρισμούς [ ΕΘΝΟΣ, 26/02/2010] , άστοχες, άχρηστες και επικίνδυνες [ ΕΡΤ 25/01/2008 ] δηλώσεις, και γενικά είναι πασίγνωστο πως πάσχει από έλλειψη σοβαρότητος αφού αλλάζει απόψεις κατά το δοκούν, αυτή τη φορά ξεπέρασε κάθε προηγούμενο.
Ξαφνικά, αυτός που κάποτε:
- Κατηγορούσε τους τούρκους ότι επιδεικνύουν «ιδιάζουσα θρασύτητα» στο θέμα των μουσουλμάνων της Θράκης και δήλωνε (ορθώς) ότι η ελληνική τακτική της καλής συμπεριφοράς προς την Τουρκία δεν έχει αποδώσει ποτέ και πουθενά [ in.gr 16/11/2000 ] επιτιθέμενος έτσι στα θεμέλια της τότε Εξωτερικής πολιτικής Σημίτη-Παπανδρέου η οποία ακολουθείται πιστά σήμερα από το δίδυμο Παπανδρέου-Δρούτσα, και την οποία μετέπειτα ακολούθησε και συνεχίζει να ακολουθεί και ο Θ. Πάγκαλος,
- Επιτίθετο στον νυν πρωθυπουργό και τότε ΥΠΕΞ Γιώργο Παπανδρέου για μια δήλωση [ in.gr 13/12/2000 ] του τελευταίου ότι «η Τουρκία δεν πρέπει να νιώθει πια περικυκλωμένη στο Αιγαίο». Σημειώνεται εδώ πως αυτή η προ δεκαετίας δήλωση από τον Γ. Παπανδρέου ως ΥΠΕΞ, σήμερα με την επίσκεψη Ερντογάν με τον Γ. Παπανδρέου πρωθυπουργό και τον Θ. Πάγκαλο να τον υπηρετεί πλέον πιστά, υλοποιείται.
- Απειλούσε την Τουρκία ότι θα κλείσει το προξενείο της Κομοτηνής [ Τα Νέα της Ροδόπης 25/10/2010 ] εάν αυτό συνέχιζε τις ανατρεπτικές του δραστηριότητες στην Θράκη, και που αποκαλούσε επικίνδυνη την υποτιθέμενη «ασφαλή διέλευση» της τουρκικής κορβέτας που έφτασε ως το Σούνιο τον περασμένο Μάρτη, επισημαίνοντας μάλιστα ότι διενέργησε και έρευνες χωρίς τις σχετικές άδειες.
Αυτός ο ίδιος σήμερα αποκαλεί φανταστική απειλή την Τουρκία και εθνική ντροπή τον εξοπλισμό της Ελλάδος!
Εκτός του ότι αυτή η αστάθεια στις δηλώσεις του και ο βίαιος και χονδροειδέστατος τρόπος με τις οποίες τις κάνει είναι δείγμα του ανύπαρκτου πολιτικού ήθους ενός ιστορικού στελέχους του ΠΑΣΟΚ και της αισχρής πολιτικής νοοτροπίας του, βασισμένη στο ατομικό συμφέρον και το ψεύδος, αυτές οι δηλώσεις είναι επικίνδυνες και προσβλητικές.
Ακολουθώντας πιστά του συναδέλφους του, κ. Χρυσοχοϊδη και κ.Βενιζέλο [ Εμπροσθοφύλακας 07/05/2010] , κάτι που δεν μας αφήνει περιθώριο αμφισβήτησης ότι πρόκειται για διαταγή του πρωθυπουργού ο συγκεκριμένος τρόπος συμπεριφοράς, ο Θ. Πάγκαλος επιτέθηκε αόριστα στους διπλωμάτες, δηλαδή σε αυτούς που υποτίθεται προωθούν σε πρακτικό επίπεδο τα εθνικά μας συμφέροντα στις χώρες του εξωτερικού. Παράλληλα αποκάλεσε «φανταστική» την τουρκική απειλή, κάτι που σε πολιτικούς όρους μεταφράζεται σαν ολική υποχώρηση στα εθνικά θέματα, αν όχι αναγνώριση ανυπαρξίας αυτών (αφού προφανώς δημιουργούνται τεχνητά!), και αποκάλεσε εθνική ντροπή την αγορά εξοπλισμών κάτι που μεταφράζεται ως πλήρης αχρήστευση των ενόπλων δυνάμεών μας!
Φυσικά και εγείρονται κάποια ερωτήματα μετά από αυτήν την σκανδαλώδη, δουλική και αντεθνική τοποθέτηση του Θ. Πάγκαλου:
- Άραγε οι πιλότοι μας που πέθαναν πάνω από το Αιγαίο αναχαιτίζοντας τους Τούρκους [ ALTER, 'ΑΘΕΑΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ', 20/05/2009 ] , αντιμετώπιζαν μια φανταστική απειλή; Τι θα έλεγε στους γονείς αυτών των παιδιών που έπεσαν νεκροί αντιμετωπίζοντας μια «φανταστική απειλή»;
-Άραγε οι τούρκοι που έχουν δρομολογήσει έναν κολοσσιαίο μακροπρόθεσμο εξοπλιστικό πρόγραμμα μυθικού κόστους, την ίδια ώρα που η Ελλάδα αυτό-αφοπλίζεται [ Defence Net 10/05/2010 ] νιώθουν εθνική ντροπή; Να ρωτήσουμε τον κ. Πάγκαλο και τον κάθε υπηρέτη της σημερινής πολιτικής υποταγής, οι ετήσιες, γιγάντιες και πολυέξοδες διακλαδικές ασκήσεις ΕΦΕΣ εναντίον ποιου εχθρού στρέφονται; Εναντίον ποιας χώρας στρέφονται αυτές οι γιγάντιες αεραποβατικές ασκήσεις;
- Ο κ. Πάγκαλος που είναι δεκαετίες στην πολιτική ζωή του τόπου, μέλος του κόμματος εξουσίας που κυβέρνησε το περισσότερο κατά την μεταπολίτευση, που κατείχε θέσεις-κλειδιά και ιδιαίτερα το ΥΠΕΞ, δεν γνωρίζει ότι ο στρατός και ο εξοπλισμός είναι μια βασική παράμετρος της εξωτερικής πολιτικής κάθε χώρας, και δη μιας χώρας σαν την Ελλάδα με ασταθείς και επιθετικούς γείτονες; Είναι δυνατόν να μην γνωρίζει αυτή την βασική αρχή της εξωτερικής πολιτικής ένας πρώην ΥΠΕΞ, όταν αυτό το γνωρίζει ένας πρωτοετής φοιτητής Διεθνών Σχέσεων; Φαίνεται πως κατά την γνώμη του αποτελεί εθνική ντροπή να δίνεις στην Ελληνική εξωτερική πολιτική ένα πλεονέκτημα και ένα μοχλό πίεσης… Μένει να μας διευκρινίσει για ποιο έθνος μιλάει διότι προφανώς δεν πρόκειται για Ελληνική εθνική ντροπή αυτή που νιώθει!
-Αυτοί οι «ικανοί» διπλωμάτες που «δημιουργούν αφορμές διαπραγμάτευσης, δηλαδή διαφορές» ποιοι είναι; Εάν πρόκειται για ξένους διπλωμάτες, είναι τόσο ανίσχυρη και ανίκανη η ελλαδική πολιτική ηγεσία ώστε να μην μπορεί να αποτρέψει επί δεκαετίες την επιρροή ξένων κακοπροαίρετων διπλωματών οι οποίοι επιθυμούν για άγνωστους λόγους ελληνοτουρκική ένταση; Εάν πρόκειται για Έλληνες διπλωμάτες, πως είναι δυνατόν να έχουν τόσο ισχύ ώστε να δρουν ανεξέλεγκτα και να καθορίζουν μόνοι τους την εξωτερική πολιτική της χώρας; Δεν έχουν περάσει από τις εξετάσεις του Ελληνικού Διπλωματικού Σώματος; Πριν σταλθούν στα κατά τόπους πόστα τους, δεν έχουν δώσει διαπιστευτήρια; Το ΥΠΕΞ είναι ανίκανο να τους δώσει διαταγές και αυτές να εκτελεστούν από τα εκτελεστικά όργανά του, δηλαδή τους διπλωμάτες; Εάν κάποιος διπλωμάτης δεν εκτελεί διαταγή και προσπαθεί (πράγμα μάλλον απίθανο) να διεξάγει ένα είδος «ατομικής» εξωτερικής πολιτικής (διότι με τα λεγόμενα του κ. Πάγκαλου, περί αυτού πρόκειται) το ΥΠΕΞ γιατί δεν έχει την δυνατότητα να τους ανακαλέσει και να τους εκδιώξει από το Σώμα;
Τα ερωτήματα είναι ατελείωτα, ειδικά ότι δημιουργούνται από δηλώσεις ατόμου που διετέλεσε ΥΠΕΞ, και φυσικά μάλλον δεν έχουν απάντηση σε μία χώρα όπου ο πολιτικός ορθολογισμός, δηλαδή ο πολιτικός κόσμος στην υπηρεσία του εθνικού συμφέροντος, δεν υπάρχει.
Το ολοφάνερο όμως, είναι ότι μετά τις αήθεις και αισχρές επιθέσεις σε αστυνομία και στρατό, δηλαδή στους εγγυητές της ασφάλειας της χώρας, από την ίδια την πολιτική τους ηγεσία γίνεται ξεκάθαρος ο πολιτικός στόχος της κυβέρνησης: Η πολιτική αστάθεια και η κοινωνική αναταραχή, η βία και η τρομοκρατία εις βάρος των Ελλήνων κρατικών λειτουργών, ένστολων ή μη, έτσι ώστε η λεηλασία της χώρας και η πολιτική υποταγή να συνεχιστούν απρόσκοπτα.
Ο Θ. Πάγκαλος έρχεται να προσθέσει άλλο ένα λιθαράκι στην πολιτική αυτή, βάζοντας στο στόχαστρο τα τελευταία φιλότιμα στελέχη που έχουν απομείνει στο διπλωματικό σώμα, και στέλνοντας παράλληλα το σαφές μήνυμα στους εν ενεργεία διπλωμάτες να μην προβαίνουν πια στο αυτονόητο, δηλαδή στην προάσπιση των συμφερόντων της Ελλάδος και στην αναφορά κινδύνων και δράσεων βλαβερές για τα εθνικά συμφέροντα, υπό τον κίνδυνο δίωξης από την ίδια τους την πολιτική ηγεσία.

Πηγή: http://hellenicinterest.blogspot.com/2010/05/blog-post_16.html

Κατάντια...

2010-05-16T06:14:00.000-07:00

Ο Μίκης Θεοδωράκης υποδέχεται τον Ερντογάν στο σπίτι του

Ανταπόκριση της τουρκικής ραδιοτηλεόρασης

"ΤRT-Φωνή της Τουρκίας"

Επίσκεψη Erdoğan στο σπίτι του Μ. Θεοδωράκη

Ο γνωστός Έλληνας μουσικοσυνθέτης υποδέχτηκε στο σπίτι του τα πρωθυπουργικά ζεύγη της Τουρκίας και της Ελλάδας. Ο Πρωθυπουργός Recep Tayyip Erdoğan, επισκέφθηκε τον γνωστό Έλληνα μουσικοσυνθέτη Μίκη Θεοδωράκη. Χθες το βράδυ, έπειτα από την ολοκλήρωση των εργασιών του Φόρουμ Τούρκων και Ελλήνων Επιχειρηματιών, ο Πρωθυπουργός Erdoğan μαζί με τη σύζυγό του Emine και τον ομόλογό του, πήγαν στο σπίτι του Θεοδωράκη.

Ο μουσικοσυνθέτης γνωστός στο τουρκικό κοινό με τις κοινές συναυλίες που έδωσε μαζί με τον Zülfü Livaneli δήλωσε πως τον τιμά η παρουσία του Τούρκου Πρωθυπουργού στο σπίτι του. Ο Θεοδωράκης δώρισε στον Erdoğan δύο CD, το ένα με τη συνεργασία των δύο καλλιτεχνών και ένα δικό του. Διατύπωσε την επιθυμία του για μια νέα συναυλία με τον Livaneli στον Αρχαίο Θέατρο της Εφέσσου (Efes) και ο Recep Tayyip Erdoğan τον διαβεβαίωσε πως θα προσφέρει την κάθε δυνατή υποστήριξη.

Σχόλια στο Διαδίκτυο

Ελπίζω να μην είμαι ο μοναδικός, που τη μεγαλύτερη ντροπή κι απογοήτευση αυτές τις μέρες την ένοιωσε βλέποντας την εικόνα ενός, μέχρι πρότινως ηρωοποιημένου "πατριώτη" Θεοδωράκη, που μας είχε πείσει ότι είχε μετανοιώσει για τα φιλοτουρκικά του ΄'90, με χαμόγελο ως τα αυτιά να ανταποκρίνεται στα εγκώμια του νεο-σουλτάνου και του νεο-μαλακοδραγουμάνου. Σα προξενητής σε ομοφιλοφυλική συνεύρεση έμοιαζε κρατώντας κι ενώνοντας τα χεράκια του μπινέ και του κίναιδου, αμφότεροι μουστακαλήδες τύπου Φρέντυ Μέρκουρη, με το ρομαντικό φόντο της Ακρόπολης στο βάθος. ΑΙΣΧΟΣ ΜΙΚΗ, ΜΑΣ ΕΚΑΝΕΣ ΚΑΙ ΝΤΡΑΠΗΚΑΜΕ...

Ν.Κ.

Θα συμφωνήσω πλήρως με την τοποθέτησή σου αγαπητέ. Είχα πιστέψει ότι ο ΜΘ είχε αναλάβει να διαδραματίσει έναν ιστορικό ρόλο αυτήν την εποχή και τελικά ξεπουλήθηκε για τα φώτα της δημοσιότητας και για μια συναυλία με τον Λιβανελί! Είναι θλιβερό και απογοητευτικό για όλους μας. Τι να πω! Κατάντια...

McGreek

http://groups.google.com/group/ardin_rixi/browse_thread/thread/d8ffa9ceac8411fa

Αλλά για μένα υπάρχει και χειρότερο Αίσχος:

Μίκη Θεοδωράκη, είσαι πολύ μικρός για να χρησιμοποιήσεις την Ακρόπολη σαν ντεκόρ. Και όλοι οι εικονιζόμενοι στην φωτογραφία που κάνατε την Ακρόπολη ντεκοράκι στο βάθος φόντο, είστε ένα μάτσο απολίτιστοι, αρχομανείς αλαζόνες. Και βλάκες γιατί δεν έχετε την στοιχειώδη ευφυΐα για να καταλάβετε ότι το μοναδικό Αιώνιο, Ωραίο και Αληθινό σε αυτήν τη φωτογραφία είναι η Ακρόπολη.

Εσείς είστε απλά η ενοχλητική σκόνη που θα διαλύσει ο Χρόνος

Galia

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/05/erdogan.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+InfognomonPolitics+%28InfognomonPolitics%29#ixzz0o5FP7nzy

Πηγή: http://hellenicinterest.blogspot.com/2010/05/blog-post_16.html

Επίσκεψη Ερντογάν

2010-05-14T05:16:00.000-07:00

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ "ΑΡΔΗΝ"

2010-05-11T01:58:00.000-07:00

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΡΔΗΝ: Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

Συγγραφέας: Της Σύνταξης

Από τον Δεκέμβριο του 2008, ο χώρος μας δεν κουράστηκε να επισημαίνει τα πραγματικά, βαθιά αδιέξοδα που σφραγίζουν τις τάσεις της μηδενιστικής αντίδρασης που επεδίωκαν την ολοκληρωτική κυριαρχία στις διαδηλώσεις και στους χώρους αμφισβήτησης της ελληνικής κοινωνίας.

Και τρέμαμε κυριολεκτικά για την τροπή που θα μπορούσαν να πάρουν αυτά τα αδιέξοδα. Το είχαμε επισημάνει τον Δεκέμβριο του 2008, εισπράττοντας πολλές ύβρεις και επικρίσεις. Και όμως, σήμερα, τα επεισόδια που εξαπέλυσαν οι υστερικοί γόνοι νεοελλήνων μικροαστών κατέληξαν, με τη δολοφονία τριών εργαζόμενων της Μαρφίν Μπανκ, να υπονομεύσουν τις μαζικότατες αντιδράσεις της ελληνικής κοινωνίας ενάντια στα λαοκτόνα μέτρα που επιβάλουν οι δυνάμεις κατοχής του Βερολίνου και της Ουάσιγκτον και εφαρμόζει με ζήλο η κυβέρνηση-μαριονέτα. Δεν αποτελούν μόνο το καλύτερο δυνατό δώρο προς την κυβέρνηση, αλλά και στις κατοχικές δυνάμεις, προκειμένου να κάμψουν την αντίσταση του ελληνικού λαού.

Δίνουν την καλύτερη αφορμή στους μεγάλους κερδοσκόπους, και τις δυνάμεις από την Ευρώπη και την Αμερική –που θέλουν να τελειώνουν μια για πάντα την Ελλάδα (από την Γκόλντμαν Ζακς, μέχρι την Άγκελα Μέρκελ), και να την οδηγήσουν σε ολοκληρωτική πτώχευση και κατάρρευση–, να χρησιμοποιήσουν και το επικοινωνιακό χαρτί μιας «χώρας βανδάλων, κανιβάλων, δολοφόνων», το οποίο ήδη παρουσιάζεται σε όλα τα μεγάλα διεθνή μέσα της Οργουελιανής Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Το δίδαγμα είναι τραγικό. Μια ολόκληρη κοινωνία, άφησε μερικά υστερικά μηδενικά να συκοφαντήσουν κάθε εξέγερση και αντίσταση και να την υποκαταστήσουν με την ασχήμια που κουβαλούν και την όποια παρουσιάζουν ως «κίνημα». Και γι αυτό ευθύνονται πολλοί: Και πρώτα απ’ όλα μια σάπια και χωρίς όραμα κοινωνία. Αυτό όμως δεν μπορεί να βγάζει λάδι κόμματα και παρατάξεις: Aπό το ΠΑΣΟΚ ως αντιπολίτευση που σιγοντάριζε την ανάπτυξη τέτοιων φαινομένων, προκειμένου να κάνει πόλεμο φθοράς στην κυβέρνηση της ΝΔ, τον ΣΥΡΙΖΑ, που νόμιζε ότι θα μεταφράσει τις σπασμένες βιτρίνες σε έδρες στο κοινοβούλιο, καθώς και τα θλιβερά υπολείμματα της κάποτε εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, όπως και τους παχυλά αμειβόμενους κονδυλοφόρους και παπαγαλάκια εφημερίδων και τηλεοράσεων· όλους εκείνους που πίστευαν πως μπορούν να «χρησιμοποιήσουν» για λογαριασμό τους αυτό το άλογο και ανορθολογικό στοιχείο.

Αυτό όμως σήμερα εξελίσσεται –ως παραμορφωτική εικόνα της κοινωνίας μέσα από την οποία ξεπήδησε– σε τέρας, στρεφόμενο εναντίον του ίδιου του λαού στ' όνομα του οποίου υποτίθεται ότι δρα. Και η ιστορία θα γράψει ότι με τη δική τους συμβολή, θέριεψε η κατοχή και η κατάρρευση της χώρας μας. Κατάφεραν να επιτύχουν την μεγαλύτερη προβοκάτσια της μεταπολιτευτικής περιόδου. Έστω, ή ακόμα χειρότερα, αν πρόκειται για αυτοπροβοκάρισμα.

Ο αγώνας θα είναι μακροχρόνιος. Οι κηδεμόνες και οι κατακτητές από Δύση και Ανατολή έρχονται στην πατρίδα μας, για να μείνουν. Ταυτόχρονα ως κοινωνία έχουμε πιάσει πάτο. Εμείς το Άρδην και η Ρήξη, θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε στο πλευρό της άλλης Ελλάδας, του μαχόμενου αντιστασιακού ελληνισμού, προσπαθώντας να μπολιάσουμε ξανά με ελπίδα και όραμα για εθνική απελευθέρωση, κοινωνική χειραφέτηση, οικολογία και κοινοτισμό, τις πραγματικές ανατρεπτικές διαθέσεις του ελληνικού λαού. Θα συνεχίσουμε να παλεύουμε ώστε ο θάνατος των τριών αδικοχαμένων νέων να μη μεταβληθεί σε όπλο στα χέρια της Κυβέρνησης και των κατοχικών δυνάμεων, προσφέροντας μια εναλλακτική πρόταση αλλαγής της κοινωνίας στη νεολαία που επιθυμεί να δώσει αυθεντικό περιεχόμενο στην εξέγερσή της.

Περιοδικό Άρδην –Εφημερίδα Ρήξη

Χωρίς λόγια

2010-05-08T05:17:00.000-07:00

ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ!

Πηγή: http://hellenicinterest.blogspot.com/2010/05/blog-post_7142.html

Ψευτο-μακεδόνες

2010-05-05T03:18:00.000-07:00

Ο Βούλγαρος ΥΠΕΞ Νικολάι Μλαντένωφ

Βούλγαρος ΥΠΕΞ: «Δεν υπάρχει «μακεδονική» μειονότητα»

Στις επόμενες ημέρες θα επισκεφθεί ο Βούλγαρος υπουργός εξωτερικών, Νικολάι Μλαντένοφ, τα Σκόπια και τα μέσα ενημέρωσης της πΓΔΜ αναφέρονται στις προθέσεις και στις σκέψεις του βούλγαρου πολιτικού. Βασικό ζήτημα της επίσκεψής του αποτελεί το περιεχόμενο της Συμφωνίας Καλής Γειτονίας μεταξύ των δύο χωρών.Στην επίσκεψή του στην Ουάσιγκτον ο Βούλγαρος ΥΠΕΞ, όπως αναφέρει η σκοπιανή "Σίτελ", είχε δηλώσει ότι η Βουλγαρία και τα Σκόπια έχουν σοβαρά εμπόδια στην επίτευξη της συμφωνία αυτής.

«Οι δύο χώρες θα πρέπει να εστιάσουν την προσοχή τους στην πραγματικότητα, να παραβλέψουν τις αναφορές του Τύπου και να υπογράψουν τη συμφωνία. Οι σχέσεις των δύο χωρών επισκιάζονται από τοποθετήσεις των μέσων ενημέρωσης και όχι των πολιτικών», δήλωσε ο Νικολάι Μλαντένοφ.

Σε ερωτήσεις δημοσιογράφων στην Ουάσιγκτον, οι οποίοι σχετίζονται με ομάδες σκοπιανών μεταναστών, για τη «μακεδονική» μειονότητα της Βουλγαρίας, ο Βούλγαρος υπουργός εξωτερικών δήλωσε ότι η επίσημη πολιτική της Βουλγαρίας είναι να αναγνωρίζει τα δικαιώματα του ατόμου και όχι συλλογικά δικαιώματα. «Επιτρέψτε μου να είμαι σαφής», είπε χαρακτηριστικά ο Μλαντένοφ, «δεν αναγνωρίζουμε μειονότητες στην Βουλγαρία. Η νομική βάση του συστήματός μας αναγνωρίζει τα ατομικά, τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τίθεται συχνά το ερώτημα της ‘μακεδονικής μειονότητας’ και τίθεται αυτό το ζήτημα όταν κάποιος επιδιώκει να βλάψει τις σχέσεις των δύο χωρών. Οι δύο χώρες ας εστιάσουν την προσοχή τους στις σημερινές σχέσεις τους και όχι στα ιστορικά ερωτήματα.

Πηγή: http://ethnologic.blogspot.com/2010/05/blog-post_04.html

Προβληματισμοί Μ. Θεοδωράκη

2010-05-03T02:35:00.000-07:00

ΠΡΟΜΗΝΥΜΑ ΜΕΓΑΛΩΝ ΣΥΜΦΟΡΩΝ

Με τον κοινό νου που διαθέτω, δεν μπορώ να εξηγήσω και ακόμα περισσότερο να δικαιολογήσω την ταχύτητα με την οποία κατρακύλησε η χώρα μας από τα επίπεδα του 2009 σε τέτοιο σημείο, ώστε με το ΔΝΤ να απολέσουμε ένα μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας και να τεθούμε σε καθεστώς κηδεμονίας. Και είναι περίεργο ότι κανείς έως τώρα δεν ασχολήθηκε με το πιο απλό, δηλαδή την οικονομική μας διαδρομή με αριθμούς και στοιχεία από τότε έως τώρα, ώστε να καταλάβουμε κι εμείς οι αδαείς τους πραγματικούς λόγους αυτής της πρωτοφανούς και ιλιγγιώδους εξελίξεως, που έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια της εθνικής μας αυτοτέλειας και μαζί της την διεθνή ταπείνωση.

Ακούω για το χρέος των 360 δισεκατομμυρίων, όμως συγχρόνως βλέπω ότι τα ίδια και μεγαλύτερα χρέη έχουν πολλές άλλες χώρες. Άρα δεν μπορεί να είναι αυτή η βασική αιτία της κακοδαιμονίας. Επίσης με προβληματίζει το στοιχείο της υπερβολής στα διεθνή χτυπήματα με στόχο την χώρα μας, μαζί με ένα τόσο καλά εναρμονισμένο συντονισμό εναντίον μιας ασήμαντης οικονομικά χώρας, που καταντά ύποπτος. Έτσι οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι κάποιοι μας ντρόπιασαν και μας φόβισαν, για να μας οδηγήσουν στο ΔΝΤ, που αποτελεί βασικό παράγοντα της επεκτατικής πολιτικής των ΗΠΑ και όλα τα άλλα περί ευρωπαϊκής αλληλεγγύης ήταν στάχτη στα μάτια μας, για να μη φανεί ότι πρόκειται για μια καθαρά αμερικανική πρωτοβουλία, για να μας ρίξει σε μια εν πολλοίς τεχνητή οικονομική κρίση, ώστε να φοβηθεί ο λαός μας, να φτωχύνει, να χάσει πολύτιμες κατακτήσεις και τέλος να γονατίσει, έχοντας δεχθεί να τον κυβερνούν ξένοι. Όμως γιατί; Για να εξυπηρετηθούν ποια σχέδια και ποιοι στόχοι;

Παρ’ ό,τι υπήρξα και παραμένω οπαδός της ελληνοτουρκικής φιλίας, εν τούτοις πρέπει να πω ότι με φοβίζει αυτή η αιφνίδια σύσφιξη των κυβερνητικών σχέσεων, οι επαφές υπουργών και άλλων παραγόντων, οι επισκέψεις στην Κύπρο και η έλευση του Ερντογκάν. Υποψιάζομαι ότι πίσω απ’ αυτά κρύβεται η αμερικανική πολιτική με τα ύποπτα σχέδιά της, που αφορούν τον γεωγραφικό μας χώρο, την ύπαρξη υποθαλάσσιων κοιτασμάτων, το καθεστώς της Κύπρου, το Αιγαίο, τους βόρειους γείτονές μας και την αλαζονική στάση της Τουρκίας, με μόνο εμπόδιο την καχυποψία και την εναντίωση του ελληνικού λαού. Όλοι γύρω μας, ποιος λίγο ποιος πολύ, είναι δεμένοι στο άρμα των ΗΠΑ. Η μόνη παραφωνία εμείς, που από την επιβολή της Χούντας και την απώλεια του 40% της Κύπρου ως τους εναγκαλισμούς με τα Σκόπια και τους υπερεθνικιστές Αλβανούς, δεχόμαστε συνεχώς χτυπήματα δίχως να βάλουμε μυαλό.

Θα έπρεπε λοιπόν να καταργηθούμε ως λαός και αυτό ακριβώς γίνεται σήμερα. Καλώ τους οικονομολόγους, πολιτικούς, αναλυτές να με διαψεύσουν. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει άλλη λογικοφανής εξήγηση παρά το γεγονός ότι υπήρξε μια διεθνής συνωμοσία, στην οποία συμμετείχαν και οι Ευρωπαίοι φιλοαμερικανοί τύπου Μέρκελ, η ευρωπαϊκή Τράπεζα, ο διεθνής αντιδραστικός τύπος, που όλοι μαζί συνωμότησαν για το «μεγάλο κόλπο» της υποβάθμισης ενός ελεύθερου Λαού σε υποτελή. Τουλάχιστον εγώ δεν μπορώ να δώσω καμμία άλλη εξήγηση. Παραδέχομαι όμως ότι δεν διαθέτω ειδικές γνώσεις αλλά μιλώ βασισμένος στον κοινό νου. Ίσως και πολλοί άλλοι να σκέφτονται όπως εγώ κι αυτό ίσως το δούμε στις μέρες που θα ‘ρθουν.

Πάντως θα ήθελα να προετοιμάσω την κοινή γνώμη και να τονίσω ότι εάν η ανάλυσή μου είναι ορθή, τότε η οικονομική κρίση (που όπως είπα μας επεβλήθη) δεν είναι παρά μόνο το πρώτο πικρό ποτήρι στο λουκούλειο γεύμα που θα ακολουθήσει και που αυτή τη φορά θα αφορά ζωτικά και κρίσιμα εθνικά μας θέματα, που δεν θα ήθελα ούτε να φανταστώ πού θα μας οδηγήσουν.

Μακάρι να έχω άδικο.

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

Πηγή: http://ethnologic.blogspot.com/2010/04/blog-post_30.html

ΜΕ ΑΠΟΨΗ

2010-04-30T01:31:00.000-07:00

Ένα κείμενο του δημοσιογράφου Γιώργου Κράλογλου που δημοσιεύθηκε πριν τρεις μήνες (Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010) στο http://www.capital.gr/Articles.asp?id=893915 και είναι επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε...

ΔΕΕ

Νομάρχης της Ευρώπης ο Έλληνας πρωθυπουργός

Όποιος ισχυρίζεται ότι δεν το έχει αντιληφθεί, απλώς δεν θέλει να το πιστέψει. Η αλήθεια όμως είναι αυτή. Όσο πικρή και αν ακούγεται. Καταντήσαμε τελικά μια φτωχή Νομαρχία της Ευρώπης. Μια μικρή Νομαρχία άτακτη, απείθαρχη και κουτοπόνηρη. Όπως ακριβώς «φιγουράρει» και η κλασσική φύση του νεοέλληνα. Συνεπώς ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα Νομάρχη. Ένα Νομάρχη που περιμένει την έγκριση των Βρυξελλών ακόμη και για το πώς θα διαθέσει τα σκουπίδια της χώρας του...

Ασφαλώς η κατάντια της χώρας δεν έχει να κάνει καθόλου με τα πολιτικά οράματα για ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και φυσικά στη ζώνη του ευρώ. Τα συγκεκριμένα οράματα ήταν απολύτως ορθά αλλά και σωτήρια για την Ελλάδα. Επίσης δεν ευθύνεται (ακόμη) για την κατάσταση αυτή ο σημερινός πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου. Ευθύνεται όμως σε πολύ μεγάλο βαθμό ο προηγούμενος πρωθυπουργός κ. Κ. Καραμανλής που (όπως φάνηκε) θεώρησε την Ευρωπαϊκή Ένωση ευρωπαϊκό καφενείο ή σουβλατζίδικο όπου μέσα εκεί μπορείς να λες ό,τι θέλεις χωρίς να έχεις την παραμικρή ευθύνη. Θεώρησε (όπως ακόμη φάνηκε) ότι έχουμε να κάνουμε με ευρωπαίους «μπουνταλάδες» που εμείς οι Ελληνάρες μπορούμε να τους φουμάρουμε όπως και όποτε θέλουμε.

Ευθύνεται και γιατί δεν κατάλαβε ότι μας άφηναν να κάνουμε τις «εξυπνάδες» μας με τα διάφορα σταθεροποιητικά προγράμματα και την δήθεν περικοπή της κρατικής σπατάλης απλώς για να φθάσουμε στο σημείο να τους ζητήσουμε να μας σώσουνε. Και να που φθάσαμε σε σημείο που σχεδόν να τους εκλιπαρούμε να μας «σώσουνε». Γιατί έτσι ακριβώς έχει η πραγματικότητα.

Δεν μπορούμε πλέον να ασκήσουμε καμία πολιτική στην οικονομία αν δεν περάσει από τα μικροσκόπια των Βρυξελλών. Δεν είμαστε σε θέση όχι να απαιτήσουμε (αυτό θα ήταν σκέψη μόνο για υστερικούς) αλλά ούτε να ζητήσουμε διευκολύνσεις και χάρες. Και εδώ είναι μεγάλη η ευθύνη των πολιτικών κομμάτων που κατεβάζουν κοινωνικές ομάδες (όπως τους αγρότες, τους κρατικούς υπαλλήλους, και τους βολεμένους σε διάφορα πόστα του κράτους) με αιτήματα για πόρους, χρηματοδοτήσεις και αμοιβές που είναι αδύνατο να μας επιτρέψει η Ευρωπαϊκή Έξωση.

Τα είδατε με τις «μαγκιές» της προηγούμενης κυβέρνησης και τα λεφτά που υποσχέθηκε στους αγρότες. Σήμερα μας σέρνουν στα δικαστήρια και μας απειλούν με περικοπές πόρων από τα προγράμματα. Τα είδατε και με τους Βούλγαρους γείτονές μας που επίσης θα μας σύρουν στα δικαστήρια για τα προβλήματα που τους δημιουργούμε στα σύνορα. Τα είδατε και με τις «μαγκιές» στη διατήρηση των κλειστών επαγγελμάτων και των μονοπωλίων στην ενέργεια, στις μεταφορές. Τον άλλο μήνα τα κρατικά μονοπώλια θα κοσκινιστούν από ομάδες τεχνοκρατών των Βρυξελλών.

Τα είδατε και με τις ταχυδακτυλουργίες μας με τα στατιστικά στοιχεία. Φθάσαμε στο ρεζιλίκι (ασφαλώς και δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά ο κ. Γ. Παπακωσταντίνου) να υποχρεωθούμε σε συμμετοχή Ευρωπαίων ειδικών στη Διοίκηση της Στατιστικής.

Με άλλα λόγια η Ελλάδα ξαναζεί τις εποχές του Σχεδίου Μάρσαλ όπου Αμερικανοί κομισάριοι ήταν εγκατεστημένοι στο «προτεκτοράτο» της Αθήνας για να επιτηρούν τη διάθεση των χρημάτων του Σχεδίου. Και στο σημείο αυτό είναι που ξεκινάνε οι ευθύνες του κ. Γ. Παπανδρέου. Ευθύνες πολιτικές, κοινωνικές αλλά πάνω απ΄ όλα ιστορικές.

Γιατί ή θα αποκατασταθεί η αξιοπρέπεια της χώρας και θα φθάσει τουλάχιστον στο επίπεδο π.χ. του Βελγίου όπου έχει μεν πολύ μεγάλα προβλήματα με ελλείμματα και με το χρέος του, αλλά ξεκαθάρισε στην Ευρωπαϊκή Ένωση ότι «θα κάνουμε ό,τι μπορούμε και αφήστε μας ήσυχους». Τελεία και παύλα. Γιατί όμως αυτό; Γιατί το Βέλγιο κάνει πράγματι ό,τι μπορεί και ενημερώνει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή με αδιάψευστα στοιχεία και με πειστικά χρονοδιαγράμματα. Τα οποία ασφαλώς τηρεί στο ακέραιο. Όπως κάνουν και όλα τα άλλα κράτη-μέλη.

Είναι λοιπόν, ιστορικά, κυριολεκτικά στα χέρια του κ. Παπανδρέου η εικόνα της χώρας μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και είναι συνεπώς ο μοναδικός υπεύθυνος για τους από εδώ και στο εξής χειρισμούς μας προς την Ε.Ε. Κανείς δεν έχει λόγο να αμφιβάλει για την πολιτική του ικανότητα να τα καταφέρει. Μόνο ο ίδιος γνωρίζει αν μπορεί να έχει αποτέλεσμα ή αν η κυβέρνησή του δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί την ιστορική ευθύνη που έχει επωμισθεί από τις εκλογές και μετά.

Εάν ο ίδιος πιστεύει ότι δεν μπορεί, τότε κάτι θεματικό και τολμηρό πρέπει να κάνει. Εμείς του προτείνουμε να κάνει πραγματική αποκρατικοποίηση και όχι τις κρατικίστικες αλχημείες που του προτείνουν. Και αυτό σύντομα, γιατί η Ευρώπη έχει ανάψει προβολείς επάνω στην Ελλάδα και όλες οι κινήσεις είναι ορατές. Οπότε προσχήματα αδυναμιών εντός της κυβερνήσεως ή παρεμβάσεων των κρατιστών (δηλαδή δικαιολογίες τύπου Αλογοσκούφη). Αλλά και τυχόν σκέψεις για εκλογές λόγω κινδύνων χρεοκοπίας (δηλαδή πολιτικά προσχήματα τύπου Καραμανλή) θα κάνουν όλη την Ευρώπη να γελάει μαζί με όλους εμάς.

Πηγή: http://hellenicinterest.blogspot.com/2010/04/blog-post_23.html

Περί Τσάμηδων

2010-04-26T01:25:00.000-07:00

10 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΣΑΜΗΔΕΣ

τοῦ Κωνσταντίνου Χολέβα Πολιτικοῦ Ἐπιστήμονος

Τόν τελευταῖο καιρό γίνεται καί πάλι συζήτηση γιά τούς "Τσάμηδες". Ἡ ἀλβανική προπαγάνδα ἐπαναφέρει ἕνα ζήτημα τό ὁποῖο δημιουργεῖ ἀρνητικό κλῖμα στίς ἑλληνοαλβανικές σχέσεις καί προκαλεῖ ἤδη τήν ἀνησυχία πολλῶν Ἑλλήνων, ἰδίως στίς περιοχές που συνορεύουν μέ τήν Ἀλβανία, δηλαδή στούς Νομούς τῆς Δυτικῆς Μακεδονίας καί τῆς Ἠπείρου. Γιά νά δώσουμε μιά σύντομη εἰκόνα τοῦ θέματος κατά τρόπο κατανοητό ἀπό τόν ἀναγνώστη παρουσιάζουμε δέκα ἐρωτήσεις μέ τίς ἀντίστοιχες ἀπαντήσεις γιά τό θέμα τῶν Τσάμηδων.

1) Τί σημαίνει ἡ ὀνομασία Τσάμης; Μέ τό ὄνομα αὐτό ἐννοοῦμε μία ὁμάδα Μουσουλμάνων πού ἔζησαν στήν Θεσπρωτία ἀπό τόν 17ο μέχρι τά μέσα τοῦ 20οῦ αἰῶνος. Ἡ λέξη ἀποτελεῖ παραφθορά τοῦ ὀνόματος Θύαμις, ὅπως ἦταν γνωστός στήν ἀρχαιότητα ὁ ποταμός Καλαμᾶς.

2) Πῶς βρέθηκε στήν Θεσπρωτία αὐτή ἡ ὁμάδα; Οἱ Τσάμηδες ἀποτελοῦν τούς ἀπογόνους ἐξισλαμισθέντων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς Ἠπείρου. Πολλοί ἀπ' ἀυτούς ἐξισλαμίσθηκαν βιαίως μετά τήν ἀτυχῆ ἐξέγερση τοῦ Ἐπισκόπου Τρίκκης Διονυσίου ( τοῦ "Σκυλοσόφου") στίς ἀρχές τοῦ 17ου αἰῶνος, ἐνῷ ἄλλοι προσεχώρησαν ἑκουσίως στό Ἰσλάμ γιά νά ἀποκτήσουν ἀξιώματα (Σπαχῆδες) . Ἡ ἀλλαγή θρησκεύματος ὁδήγησε πολύ γρήγορα καί στήν μεταστροφή τῆς ἐθνικῆς συνειδήσεως. Ἔγιναν Τουρκαλβανοί καί φανατικοί διῶκτες τῶν Ρωμηῶν. Τοῦτο μαρτυρεῖ ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη ἀποτελεῖ ἕνα ἰσχυρότατο στοιχεῖο τῆς ἐθνικῆς μας ταυτότητος.

3) Πῶς παρέμειναν στόν ἑλλαδικό χῶρο μετά τήν ἀνταλλαγή τῶν πληθυσμῶν; Βάσει τῆς συνθήκης τῆς Λωζάννης τοῦ 1923 οἱ Ἀλβανόφωνοι Μουσουλμάνοι τῆς Θεσπρωτίας κρίθηκαν ὡς "ἀνταλλάξιμοι". Ὅμως ἡ τότε Κυβέρνηση τοῦ Στρατηγοῦ Θεοδώρου Παγκάλου δέν τούς ἔστειλε στήν Ἀλβανία μέ τήν ἐλπίδα ὅτι ἡ χειρονομία αὐτή θά μετροῦσε θετικά στίς σχέσεις μας μέ τό νεοσύστατο ἀλβανικό κράτος. Δυστυχῶς ἀπό τότε μέχρι σήμερα ἡ ἐμπράκτως ἐκδηλούμενη καλή διάθεση τῆς χώρας μας δέν ἀποδίδει τά ἀναμενόμενα ἀπό ἀλβανικῆς πλευρᾶς. Βλέπουμε ἄλλωστε τήν ἀρνητική στάση τῶν Τιράννων ἔναντι τῶν Βορειοηπειρωτῶν.

4) Γιατί κατηγοροῦνται γιά ἀνθελληνική δράση; Κατά τήν Ἰταλική ἐπίθεση ἐναντίον τῆς χώρας μας τρία ἀπό τά δεκατέσσερα συμπράξαντα ἀλβανικά τάγματα ἦσαν στελεχωμένα ἀπό Τσάμηδες, πού ἐπεδόθησαν σέ ἀκατονόμαστες ἀδικοπραγίες. Στήν διάρκεια τῆς Κατοχῆς οἱ Τσάμηδες ἔγιναν οἱ καλύτεροι συνεργάτες τῶν Ἰταλῶν Φασιστῶν καί διέπραξαν μύριες ὅσες βιαιότητες εἰς βάρος τῶν συγχωριανῶν τους Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων. Μέ ὀργανωτή τήν Ἀλβανική Ἐθνική Ἐπιτροπή ( ΞΙΛΙΑ) καί ἀρχηγούς τήν περιώνυμη οἰκογένεια Ντίνο Μπέη διέπραξαν λεηλασίες, σφαγές καί δολοφονίες καί ἐμπρησμούς κατοικιῶν. Σύνθημά τους ἦταν ὅτι ὅλη ἡ Ἤπειρος μέχρι καί τήν Πρέβεζα πρέπει νά γίνει ἀλβανική! Μετά τήν συνθηκολόγηση τῶν Ἰταλῶν οἱ Τσάμηδες συνεργάσθηκαν μέ τούς Γερμανούς κατακτητές και συνέχισαν τά ἐγκλήματα μέ ἀποκορύφωμα τήν μαζική ἐκτέλεση 49 προκρίτων τῆς Παραμυθιᾶς στίς 29/9/1943.

5) Πῶς ἔφυγαν ἀπό τήν πατρίδα μας; Οἱ Τσάμηδες κατεδιώχθησαν ἀπό τίς ὁμάδες Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως τοῦ Ναπολέοντος Ζέρβα (ΕΔΕΣ) . Ἀποφασιστικές ἦταν οἱ ἑλληνικές νίκες στήν πρώτη μάχη τῆς Μενίνας ( Νεράιδας) στίς 17 καί 18/8/1944 καί στήν δεύτερη μάχη τῆς Μενίνας στίς 20 καί 21/9/1944. Πολλοί Γερμανοί καί Τσάμηδες κατέφυγαν γιά να σωθοῦν στήν Ἀλβανία, τούς δέ ἐνόπλους Τσάμηδες ἀκολούθησαν καί οἱ οἰκογένειές τους.

6) Ὑπάρχουν καταδίκες εἰς βάρος τους; Βεβαίως. Τό 1945 τό Εἰδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων Ἰωαννίνων κατεδίκασε ἐρήμην 1930 Τσάμηδες ἐπί συνολικοῦ πληθυσμοῦ 19.000 ( Ὁ ἕνας στούς δέκα ἦταν ἐγκληματίας πολέμου! ). Πολλοί κατεδικάσθησαν στήν ποινή τοῦ θανάτου, ἀλλά εὑρίσκοντο ἤδη ἀσφαλεῖς στήν Ἀλβανία, ἐνῷ ἡ ἀγροτική περιουσία τους ἀπεδόθη βάσει νόμου στούς ἀκτήμονες τῆς πςεριοχῆς πού εἶχαν ζήσει "στό πετσί τους" τήν ἀγριότητα τῶν Τσάμηδων. Σήμερα ζοῦν στήν Ἑλλάδα μόνο 56 Τσάμηδες.

7) Πῶς ἐπανῆλθε τό θέμα στήν ἐπικαιρότητα; Τό ζήτημα τῶν Τσάμηδων ἐπανῆλθε τά τελευταῖα χρόνια ἀπό μία ὀργανωμένη ἐκστρατεία τῆς ἀλβανικῆς προπαγάνδας, ἡ ὁποία στηρίζεται καί ἀπό τά δύο μεγάλα κόμματα, Δημοκρατικό καί Σοσιαλιστικό. Ἀναφέρουμε ἐνδεικτικά ὅτι τόν Νοέμβριο τοῦ 1999 ὁ Ἀπελευθερωτικός Στρατός τοῦ Κοσσυφοπεδίου ἀπεφάσισε τήν συγκρότηση "Ἀνεξάρτητης Ταξιαρχίας τῆς Τσαμουριᾶς". Ἡ πολιτική Ὀργάνωση "Τσαμερία" ἱδρύθηκε στά Τίραννα τό 1991 καί πραγματοποιεῖ ἐκδόσεις "Ντοκουμέντων" μέ τήν ὑποστήριξη τῆς Γενικῆς Διευθύνσεως τῶν Ἀρχείων τοῦ Ἀλβανικοῦ Κράτους. Τόν Ἰούνιο τοῦ 2000 τό Δημοτικό Συμβούλιο τῶν Τιράννων ἔδωσε τό ὄνομα Τσαμουριά (δηλ. Θεσπρωτία) σέ ἕνα ἀπό τούς δρόμους τῆς ἀλβανικῆς πρωτεύουσας καί στήν ἐκδήλωση αὐτή ὁ πρώην Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας Σαλί Μπερίσα ζήτησε τήν "ἐπίλυση τοῦ Τσάμικου ζητήματος". Στίς 25 Ἰουλίου 2000 ἡ Ἐπιτροπή Ἐξωτερικῶν Ὑποθέσεων τῆς Ἀλβανικῆς Βουλῆς ἀνεκοίνωσε ὅτι ἡ Τσαμουριά ἀποτελεῖ ἐθνική ὑπόθεση γιά τή Ἀλβανία καί ὅτι θά "διεκδικήσουμε τήν ἐπιστροφή τῶν περιουσιῶν τῶν Τσάμηδων" ! Στόν κρατικό τηλεοπτικό δίαυλο ΕΤ-3 δηλώσεις περί ὑπάρξεως ἀνοικτοῦ θέματος Τσάμηδων ἔκαναν προσφάτως ὁ Ἀλβανός Σοσιαλιστής ἡγέτης Φάτος Νάνο καί ὁ ἀρχηγός τῶν ἐξεγερθέντων Ἀλβανῶν στά Σκόπια Ἀχμέτι.

8) Τί ἐπιδιώκει οὐσιαστικά ἡ Ἀλβανία; Ἐκ πρώτης ὄψεως τό σημερινό αἴτημα φαίνεται νά ἐπικεντρώνεται στήν ἐπιστροφή τῶν περιουσιῶν τῶν Τσάμηδων, ἤδη ὅμως ἀρχίζει νά διαφαίνεται καί ἡ ἐδαφική διεκδίκηση γιά τήν περιοχή τῆς Θεσπρωτίας καί εὐρύτερα γιά τήν ἐντός Ἑλληνκῆς Ἐπικρατείας Ἤπειρο. Οἱ Ἀλβανοί τῶν Σκοπίων δημοσιεύουν ἀναφανδόν στό Διαδίκτυο χάρτη μέ τά "ἐθνολογικά σύνορα τῆς Ἀλβανίας", ὅπου περιλαμβάνονται ἡ Καστοριά, τά Ἰωάννινα, ἡ Πρέβεζα κ.ἄ.! Πάντως σέ ἔνα βαθμό ἡ προπαγάνδα περί Τσάμηδων χρησιμοποιεῖται καί ὡς ἀντιπερισπασμός γιά νά ξεχάσουμε τήν συνεχιζόμενη καταπίεση τῶν δικαιωμάτων τῶν Ἑλλήνων ἐντός Ἀλβανίας.

9) Ποιά πρέπει νά εἶναι ἡ ἀντίδρασή μας; Ἡ Κυβέρνηση καί οἱ διπλωματικές μας ὑπηρεσίες πρέπει νά διακηρύττουν καί πρός τήν Ἀλβανία καί πρός κάθε ἄλλη χώρα ἤ Διεθνῆ Ὀργανισμό ὅτι ἐμεῖς δέν συζητοοῦμε κἄν τό θέμα , διότι δέν εἶναι δυνατόν νά δικαιωθοῦν οἱ ἐγκληματίες πολέμου ἤ οἱ ὑποβόσκουσες ἐδαφικές διεκδικήσεις. Σέ ἐπίπεδο δέ ἰδιωτικῶν καί πολιτιστικῶν φορέων πρέπει νά ἀπαντοῦμε μέ ἐπιχειρήματα σοβαρά καί κατανοητά ἀπό τό διεθνές κοινό. Πρωτίστως δέ ὀφείλουμε ὅλοι μαζί , Κυβέρνηση, Κόμματα, Ἐκκλησία καί πολίτες, νά ζητοῦμε τόν σεβασμό τῶν δικαιωμάτων τῆς Ἑλληνικῆς Κοινότητος στήν Ἀλβανία.

10) Ποιοί ἄλλοι προσπαθοῦν νά ἐκμεταλλευθοῦν τό θέμα αὐτό; Τό κατασκευασμένο ἀπό τήν Ἀλβανία ζήτημα προσπαθεῖ νά ἀξιοποιήσει καί ἡ τουρκική προπαγάνδα εἰς βάρος μας, ὅπως φαίνεται καί ἀπό τήν ἱστοσελίδα τοῦ Τουρκικοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν στό Διαδίκτυο (ΙΝΤΕΡΝΕΤ). Ἄρα τό θέμα χρειάζεται προσοχή ἐκ μέρους μας καί ὄχι ἀδιαφορία. Ἔχουμε διαπιστώσει κατά τίς τελευταῖες δεκαετίες ὅτι ὅποτε ὑποτιμήσαμε προπαγανδιστικά τεχνάσματα γειτονικῶν χωρῶν βγήκαμε ζημιωμένοι ( π.χ. Μακεδονικό).

Πηγή: http://www.antibaro.com/

Kossova Το κράτος-μαφία

2010-04-23T01:53:00.000-07:00

ΒΑΛΚΑΝΙΑ

ΚΟΣΣΟΒΟ-ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΜΑΦΙΑ

Του ΄Ομηρου Φωτιάδη

Η κάτωθι έρευνα-ανάλυση, συντάχθηκε στα τέλη του 2008 και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό των ΗΠΑ «Defense & Foreign Affairs» στις αρχές του 2009, καθώς και στην ιστοσελίδα του Ιδρύματος «Global Information System» με έδρα την Ουάσινγκτον, στην αγγλική γλώσσα.-

Η Κολομβία της Ευρώπης

Έντεκα χρόνια συμπληρώθηκαν από την έναρξη των Νατοϊκών βομβαρδισμών κατά της Σερβίας, όταν στις 24ης Μαρτίου 1999 χωρίς την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε., εκατοντάδες αεροσκάφη έσπειραν τον θάνατο και την καταστροφή. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους 37.200 ξένοι στρατιώτες ουσιαστικά κατέλαβαν την Σερβική επαρχία του Κοσσυφοπεδίου. Χρειάστηκαν 78 ημέρες συνεχών βομβαρδισμών, κατά τους οποίους σκοτώθηκαν σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, 1.002 Σέρβοι στρατιώτες, 2.500 άμαχοι πολίτες, από τους οποίους 89 παιδάκια. Συνολικά πραγματοποιήθηκαν 2.300 επιδρομές από αέρος και επλήγησαν 995 στόχοι, από τα 1.150 αεροσκάφη του ΝΑΤΟ τα οποία εκτόξευσαν 1.300 πυραύλους και έριξαν 2.900 βόμβες μεγάλης ισχύος. Επίσης, έριξαν 36.000 βόμβες διασποράς και έπληξε 112 στόχους με 15 τόνους βλήματα απεμπλουτισμένου ουρανίου. Καταστράφηκαν όλα τα αεροδρόμια της Σερβίας, 54 γέφυρες, 148 μεγάλα κτίρια, δεκάδες εργοστάσια, διυλιστήρια, ενώ καταστράφηκε το 1/3 του συστήματος παραγωγής ενέργειας. Ολική καταστροφή υπέστησαν 310 σχολεία, 41 νοσοκομεία, 176 μνημεία πολιτισμού και 23 μοναστήρια. Χρειάστηκαν 11 χρόνια παράνομης κατοχής ξένου εδάφους για να ανακηρυχθεί παράνομα η ανεξαρτησία του Κοσσόβου, η οποία απειλεί με αστάθεια τα Βαλκάνια και ανοίγει τις θύρες για την δημιουργία της Μεγάλης Αλβανίας. Αποκαλύπτουμε για πρώτη φορά στην Ελλάδα τι είναι το παράνομο νεότευκτο κράτος των Βαλκανίων. Τις υπόγειες διαδρομές της μαφίας και της διαπλοκής.

Η μαφία εν δράση

Την περίοδο 1999-2001, οι Κοσσοβάροι Αλβανοί, διακινούσαν στην Ευρώπη τουλάχιστον 4-6 τόνους ναρκωτικών μηνιαίως. Τα έσοδα από τις ποσότητες αυτές ξεπερνούσαν τα 2 δις. δολάρια ετησίως. Από το 2001 οι Κοσσοβάροι Αλβανοί συνεργάστηκαν στενά με την Τσετσενική μαφία και άρχισαν να κερδίζουν έδαφος από τους Τούρκους και Άραβες λαθρέμπορους ναρκωτικών. Το 2003 κατάφεραν να ελέγχουν πάνω από το 50% του εμπορίου, της διακίνησης και της διανομής ναρκωτικών στην Ευρώπη. Ομάδες ιδιαίτερα σκληρών Τσετσένων μαφιόζων ανέλαβαν την εξόντωση του Τουρκικού δικτύου και την θέση τους πήραν οι Κοσσοβάροι Αλβανοί. Την περίοδο 2000-2005, Κοσσοβάροι Αλβανοί και Τσετσένοι, προώθησαν κάθε είδους λαθρεμπόριο στην Ευρώπη, ανεβάζοντας τους δείκτες εγκληματικότητας στα ύψη! Χιλιάδες όπλα από το Κόσσοβο και κάθε είδους πυρομαχικά κατάκλεισαν την Ευρώπη! Δημιουργήθηκε ολόκληρη βιομηχανία πλαστών τσιγάρων στο Κόσσοβο, τα οποία μέχρι σήμερα φέρνουν τεράστια έσοδα στην Κοσσοβάρικη μαφία. Το λαθρεμπόριο καυσίμων, κλεμμένων αυτοκινήτων, το δουλεμπόριο, το εμπόριο λευκής σάρκας, η παράνομη διακίνηση λαθρομεταναστών και κάθε είδους άλλη παράνομη δραστηριότητα αναπτύχθηκε ραγδαία από τους Τσετσένους και Κοσσοβάρους μαφιόζους. Ιδιαίτερη αίσθηση και αποτροπιασμό, προκαλούν τα στοιχεία για το εμπόριο ανθρώπινων οργάνων, στο οποίο επιδίδονται οι Κοσσοβάροι από το 1999 μέχρι σήμερα! Επίσης, η Κοσσοβάρικη μαφία διέδωσε ταχύτατα στην Ευρώπη μαριχουάνα, η οποία ήταν σχεδόν άγνωστη. Μαριχουάνα και τεράστιες ποσότητες φτηνής κοκαΐνης κατέκλυσαν την Ευρώπη, εκτοπίζοντας τους Τούρκους και Άραβες μαφιόζους, οι οποίοι για δεκαετίες πουλούσαν κακής ποιότητας όπιο και ηρωίνη. Παράλληλα, η Κοσσοβάρικη ηρωίνη και το Αλβανικό όπιο, έγιναν περιζήτητα στην Ευρώπη για την καλή τους ποιότητα και την χαμηλή τους τιμή. Οι Τούρκοι και Άραβες μαφιόζοι, κυνηγημένοι και από τους μαφιόζους Τσετσένους, περιορίστηκαν κυρίως στις αγορές της Γαλλίας, της Ολλανδίας, και διατήρησαν την κυριαρχία τους στο Γερμανικό Βερολίνο. Ο Ευρωπαίος μικροέμπορος ναρκωτικών και χρήστης, εκτός από τα καλά και φθηνά ναρκωτικά, είχε την δυνατότητα να αγοράσει όπλα, πυρομαχικά, και κάθε είδους αντικείμενα από τους Κοσσοβάρους, οι οποίοι τα πρόσφεραν παράλληλα με τα ναρκωτικά. Οι Αρχές Ασφαλείας της Ευρώπης από το 2001, άρχισαν να αντιμετωπίζουν πολύ σοβαρά προβλήματα στον τομέα της καταστολής, καθώς οι Ευρωπαίοι μικροέμποροι και τα δίκτυα τους, ήταν πλέον καλύτερα οπλισμένοι από τους ίδιους! Επίσης, τα δίκτυα συλλογής πληροφοριών των Αρχών Ασφαλείας, μείωσαν δραματικά την δράση τους, καθώς αντιμετώπισαν και αντιμετωπίζουν, νέου είδους καταστάσεις και συμπεριφορές! Οι Κοσσοβάροι μαφιόζοι, έχουν τους δικούς τους κανόνες, άγραφους νόμους και κώδικες, οι οποίοι δεν επιτρέπουν την διείσδυση κατασκόπων στα δίκτυα τους. Επίσης, με εξαίρεση την Ελλάδα, Σερβία και Ελβετία κατά δεύτερο λόγο, οι υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες, αντιμετώπισαν τεράστιο πρόβλημα με την Αλβανική γλώσσα, η οποία μέχρι και σήμερα τους είναι σχεδόν άγνωστη!

Οι Κοσσοβάροι χρησιμοποιώντας την Αλβανική γλώσσα στις επικοινωνίες τους και ειδικούς γλωσσολογικούς κώδικες δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτοί από τις διωκτικές αρχές που υποκλέπτουν τις συνομιλίες τους και πλήθος στοιχεία παραμένουν ανεκμετάλλευτα. Η Αλβανική γλώσσα δεν παρουσιάζει κανένα γενικότερο ή ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Ευρώπη και είναι από τις λιγότερο διαδεδομένες γλώσσες στον κόσμο. Η διαρροή πληροφοριών από την Αλβανική Κοσσοβάρικη μαφία, είναι σχεδόν αδύνατη. Οι τιμωρίες των «προδοτών» είναι τόσο σκληρές, που αποτρέπουν την προοπτική αυτή.

ΟΙ ΖΩΝΕΣ ΕΠΙΡΡΟΗΣ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ «ΦΑΜΙΛΙΕΣ»

Α΄ ΖΩΝΗ: Κεντρικό Κόσσοβο

Περιλαμβάνει την ζώνη της Ντρένιτσα, Πρίζεν, Κλίνα, Ιστοκ, νότια Μιτρόβιτσα. Σύμφωνα με τις εκθέσεις των υπηρεσιών ασφαλείας, η περιοχή αυτή ελέγχεται από τον γνωστό και τέως Αρχηγό του Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσσόβου (UCK), Χακίμ Θάτσι, το «Φίδι». Η «Φαμίλια» Θάτσι, ελέγχει τους διαδρόμους λαθρεμπορίου από την FYROM-Κόσσοβο-Μαυροβούνιο.

Β΄ ΖΩΝΗ: Δυτικό Κόσσοβο

Περιλαμβάνει την ζώνη του Ντούκατζιν, Πετς, Ντέτσανι, Τζακόβιτσα κλπ., και συνορεύει με την Αλβανία και το Μαυροβούνιο. Ελέγχεται από την «φαμίλια» του γνωστού Ραμούς Χαραντινάϊ, ο οποίος εκλήθη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ICTY[1]), με 37 κατηγορίες για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, όταν ήταν πρωθυπουργός του Κοσσόβου. Στης 05/03/2007, η εισαγγελέας του ICTY, Κάρλα Ντελ Πόντε, χαρακτήρισε «γκάνγκστερ» τον Ρ. Χαραντινάϊ: Κατά την έναρξη της δίκης δήλωσε «Μην αμφιβάλλετε ότι οι τρεις κατηγορούμενοι ήταν γκάνγκστερ με στολή, που κατείχαν εξουσία. Ένας θανάσιμος συνδυασμός» αναφερόμενη στον Ρ. Χαραντινάϊ και τους συνεργάτες του Ιντρίζ Μπαλιάι και Λαχί Μπαχιμάι.

Γ΄ ΖΩΝΗ: Ανατολικό Κόσσοβο
Περιλαμβάνει την ζώνη Λαμπ, Γκίλιανε, Βίτινα, Κάτσανικ και ελέγχεται από την «φαμίλια» του πρώην αξιωματικού του UCK, Ρουστέμ Μουσταφά.

Οι τρεις μεγάλες «φαμίλιες» που ελέγχουν το Κόσσοβο σε κάθε επίπεδο, έχουν τις μικρότερες «φαμίλιες» υπό τις διαταγές τους, οι οποίες συνεργάζονται μεταξύ τους, και έτσι διατηρείται η ισορροπία μεταξύ τους.

Η «φαμίλια του Λούκα», ελέγχει το λαθρεμπόριο όπλων, ναρκωτικών, τσιγάρων και είναι ο σύνδεσμος με την μαφία της βορείου Αλβανίας.

Η «φαμίλια του Σελίμι» στην περιοχή Ντούκατζιν, διακινεί τα προϊόντα του λαθρεμπορίου με ασφάλεια μέσα στο Κόσσοβο.

Η «φαμίλια του Κελμέντι» με έδρα το Πετς, ασχολείται με το εμπόριο ανθρώπων και διακινεί πόρνες προς κάθε σημείο της γης.

Η «φαμίλια του Ελσάνι» με έδρα την Βιτομίριτσα, ελέγχει τις λαθραίες αποθήκες όπλων και καυσίμων.

Η «φαμίλια του Κιτάζ», ελέγχει το λαθρεμπόριο κλεμμένων αυτοκινήτων και έχει έδρες στην Κλίνα και στο Ίστοκ.

Η «φαμίλια του Σούμα» με έδρα το Κάτσανικ, ελέγχει το λαθρεμπόριο ναρκωτικών με την FYROM.

Η «φαμίλια του Σύλα», ελέγχει το λαθρεμπόριο όπλων και εκρηκτικών με την FYROM.

Η «φαμίλια του Αγκούσι» με έδρα την Κλίνα, ελέγχει το λαθρεμπόριο και τους χώρους αποθήκευσης των λαθραίων πυρομαχικών.

Η «φαμίλια του Γκέσι», ελέγχει το λαθρεμπόριο καυσίμων σε όλο το Κόσσοβο.

Η «φαμίλια του Μπαμπαλίγια», ελέγχει το λαθρεμπόριο ναρκωτικών και όπλων από και προς την Βουλγαρία.

Άλλες «φαμίλιες» οργανωμένες σύμφωνα με το «κανούνι» είναι αυτές του «Μπόριτσι», που συνεργάζεται με την Ιταλική μαφία, του «Μπροκάι» που συνεργάζεται με την Τουρκική μαφία, και άλλες μικρότερες που προέρχονται κυρίως από στελέχη της παλιάς Αλβανικής μυστικής υπηρεσίας «Σιγκουρίμι», όπως των Χαλκάι, Κερκικού, Γκάουσι, Σέλου, Κάκαμι και Χασάνι. Η ποιο ισχυρή «φαμίλια» στο Κόσσοβο είναι αυτή του «Κούλα» που ελέγχει τις μεταφορές και την διακίνηση του λαθρεμπορίου προς τις χώρες της Ευρώπης.

Όπως κατά διαστήματα έχει δημοσιευτεί στα ΜΜΕ, ο πρωθυπουργός τους Κοσσόβου, Αγκίμ Τσέκου, διατηρεί ισχυρούς δεσμούς με τους Αρχηγούς της Κοσσοβάρικης Μαφίας.

Σύμφωνα με έκθεση των μυστικών υπηρεσιών της Γερμανίας (BND), οι Τσέκου, Θάτσι και Χαλίτι, συναντούνται πολύ συχνά στο Grand Hotel στην Πρίστινα, για να συντονίζουν τις δραστηριότητες της μαφίας. Τα τελευταία 3 χρόνια η Κοσσοβάρικη μαφία, έχει απλωθεί και στις χώρες της Μεσογείου, το Ισραήλ, την Λιβύη, το Μαρόκο κλπ. Την επέκταση της Κοσσοβάρικης μαφίας στις περιοχής αυτές, βοήθησε σημαντικά η συνεργασία των Κοσσοβάρων με τις σκληρότερες ομάδες της Ιταλικής μαφίας, όπως την “Saera Corona Unita” της Απούλιας, την “Drageta” της Καλαβρίας και την “Remo Letse Libere”. Οι Κοσσοβάροι «ξεπλένουν» τα τεράστια ποσά τους, μέσα από τουλάχιστον 25 εταιρίες στην Ελβετία και πάνω από 500 στην υπόλοιπη Ευρώπη, σύμφωνα με στοιχεία ειδικών εγκληματολόγων της ομάδας «PC-S-CO» του Συμβουλίου της Ευρώπης στην Ελλάδα. Πολλά στελέχη του UCK πλαισιώνουν το KPC (Σώμα Προστασίας Κοσσόβου), το οποίο και αντικατέστησε στην πραγματικότητα τον UCK. Το KPC παρέχει πλήρη προστασία και ασφάλεια σε κάθε παράνομη δραστηριότητα της Κοσσοβάρικης μαφίας. Ουσιαστικά το KPC διασφαλίζει και νομιμοποιεί το έγκλημα και τις παράνομες δραστηριότητες της Κοσσοβάρικης μαφίας, η οποία είναι το ίδιο το πολιτικό σύστημα του Κοσσόβου, από τα ανώτατα μέχρι τα κατώτατα κλιμάκιά του. Πάνω από το 60% του πληθυσμού του Κοσσόβου απασχολείται στις μαφιόζικες δραστηριότητες. Το Κόσσοβο έχει απορροφήσει σχεδόν την βόρειο Αλβανία, καθώς σύνορα δεν υπάρχουν πλέον και σε όλη αυτήν την επικράτεια, η μαφία κυβερνά σε όλα τα επίπεδα. Ούτε η δύναμη του ΝΑΤΟ στο Κόσσοβο -KFOR[2]- ούτε και η αποστολή των Ηνωμένων Εθνών στο Κόσσοβο -UNMIK[3]- είναι ικανές να αγγίξουν την Κοσσοβάρικη μαφία. Άλλωστε εάν κάποιοι αποφάσιζαν να δώσουν τέλος στις παράνομες και εγκληματικές δραστηριότητες στο Κόσσοβο, θα έπρεπε να βάλουν στην φυλακή σχεδόν το 70% του πληθυσμού!

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της ασυλίας που λαμβάνει η Κοσσοβάρικη μαφία, είναι το γεγονός, ότι οι διωκτικές αρχές πολλών δυτικών χωρών, για πάνω από 5 χρόνια πίεζαν για το κλείσιμο δύο τεράστιων εργαστηρίων επεξεργασίας ναρκωτικών στις περιοχές Γκίλιανε και Πρίζρεν. Τα εργαστήρια αυτά επεξεργάζονταν πάνω από 4 τόνους ναρκωτικών ουσιών τον μήνα! Απολάμβαναν της προστασίας του KPC και η λειτουργία τους, οι μεταφορές κλπ., γίνονταν φανερά, μπροστά στα μάτια των χιλιάδων ανδρών της KFOR και UNMIK, οι οποίες ήταν αδύνατον να επέμβουν. Πρόσφατα τα εργοστάσια αυτά μεταφέρθηκαν κοντά στα σύνορα με την Αλβανία, καθώς οι πιέσεις είχαν γίνει ιδιαίτερα έντονες! Η Κοσσοβάρικη μαφία, επίσης έκλεψε και πούλησε στο εξωτερικό χιλιάδες θησαυρούς της πολιτιστικής κληρονομιάς των Σέρβων. Το Κόσσοβο είναι το ιστορικό και πολιτιστικό κέντρο της Σερβίας για πολλούς αιώνες. Σε πάρα πολλές περιοχές της Σερβικής επαρχίας του Κοσσόβου, βρίσκονταν χιλιάδες αρχαία αντικείμενα, κυρίως από τον 9ο αιώνα και την Βυζαντινή περίοδο. Ο UCK προέβη σε μια άνευ προηγούμενου πολιτιστική καταστροφή στην περιοχή, καταστρέφοντας χιλιάδες θησαυρούς και αντικείμενα ανυπολόγιστης αξίας. Ένα από τα σοβαρότερα εγκλήματα των τρομοκρατών του UCK είναι η καταστροφή όλων αυτών των μνημείων και θησαυρών του Κοσσόβου, τα οποία πρέπει να καταγράψει η Διεθνής Κοινότητα και να αποδώσει στους εγκληματίες του UCK την τιμωρία που πρέπει. Ολόκληρη η Ευρώπη έχει στην κυριολεξία πλημμυρίσει με αρχαία αντικείμενα του Σερβικού πολιτισμού και της ιστορίας, τα οποία πωλεί η Κοσσοβάρικη μαφία σε εξευτελιστικές τιμές. Ασφαλείς πληροφορίες φέρουν, η Κοσσοβάρικη ηγεσία, να έχει δωρίσει πλήθος ιδιαίτερης αξίας αρχαιολογικά αντικείμενα σε ξένους ηγέτες, που επισκέπτονται το Κόσσοβο, θέλοντας να ενισχύσει τα φιλικά τους αισθήματα. Πλήθος χριστιανικά αντικείμενα, τεράστιας αξίας, από την εποχή του Βυζαντίου, φέρονται να έχουν αγοραστεί από το Βατικανό και άλλες Εκκλησίες της Δύσης. Η Σερβική Εκκλησία, διαθέτει πλήθος στοιχεία για τις υποθέσεις αυτές.

Η Διεθνής Κοινότητα, το Βατικανό και άλλες Εκκλησίες, η UNMIK, η KFOR κλπ., γνωρίζουν με κάθε λεπτομέρεια τα πολιτιστικά εγκλήματα του UCK στο Κόσσοβο και με την ανοχή τους, είναι συνυπεύθυνοι στο τεράστιο αυτό έγκλημα εις βάρος της Σερβικής ιστορίας και της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Οι Κοσσοβάροι Αλβανοί, όπως και οι Αλβανοί, στην ιστορία τους, δεν έχουν να επιδείξουν το παραμικρό μνημείο της ιστορίας τους και έστω ένα δείγμα πολιτισμού. Η ιστορική τους πορεία είναι επιστημονικά καταγραμμένη και παρουσιάζεται δίπλα στους Οθωμανούς Τούρκους, οι οποίοι τους χρησιμοποιούσαν πάντοτε ως μισθοφορικές εγκληματικές ομάδες, ενάντια στους χριστιανικούς πληθυσμούς της Αυτοκρατορίας τους. Η ιστορική αποστολή των Αλβανών συνεχίζει και στις μέρες μας, ακριβώς όπως και στο παρελθόν, υπό την σημαία μια άλλης αυτοκρατορίας. Η Μη Κυβερνητική Οργάνωση (ΜΚΟ), SEESAC[4], η οποία δημιουργήθηκε από τον ΟΗΕ για την Νοτιοανατολική Ευρώπη, για να καταγράφει τις σχέσεις οργανωμένου εγκλήματος και πολιτικής, έχει δημοσιεύσει ιδιαίτερα ανησυχητικές εκθέσεις, για τα Βαλκάνια και ιδιαίτερα για το Κόσσοβο. (Η ιστοσελίδα της SEESAC είναι http://www.seesac.org/).

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον στις εκθέσεις του SEESAC, παρουσιάζουν τα στοιχεία για τις ιδιωτικές υπηρεσίες ασφαλείας στο Κόσσοβο και την Αλβανία. Οι εταιρίες αυτές δίνουν το νόμιμο κάλυμμα στην μαφία και εκτελούν τις πλέον μυστικές αποστολές των μαφιόζων Αλβανών. Στην Αλβανία, οι εταιρίες αυτές ξεπερνούν τις 300 και ο αριθμός των υπαλλήλων τους, ξεπερνά τον αριθμό προσωπικού της αλβανικής αστυνομίας! Σε ποσοστό 90% ελέγχονται πλήρως από την Αλβανική μαφία. Στο Κόσσοβο, οι εταιρίες αυτές ξεπερνούν τις 50 και έχουν απορροφήσει τους άνδρες του UCK, που δεν συμπεριλήφθηκαν στον KPC. Κάποιες από αυτές ιδρύθηκαν για να στεγάσουν τις υπό δημιουργία Μυστικές Υπηρεσίες του Κοσσόβου, και ακόμη λειτουργούνε για τον σκοπό αυτό, εξυπηρετώντας αποκλειστικά τα ηγετικά στελέχη της Κοσσοβάρικης μαφίας σε επίπεδο συλλογής πληροφοριών. Οι εταιρίες ασφαλείας που συνεργάζονται με την μαφία στην Αλβανία, ξεπερνούν τις 200. Τουλάχιστον 40 εταιρίες ασφαλείας στην FYROM ελέγχει η Κοσσοβάρικη μαφία. Στο Κόσσοβο έχουν καταγραφεί 22 μαφιόζικες εταιρίες ασφαλείας, από τις οποίες μερικές κατέχουν και νόμιμες άδειες οπλοφορίας για το προσωπικό τους!

Το Αλβανικό Συνδικάτο του εγκλήματος, στα Βαλκάνια διατηρεί στενούς και ισχυρούς δεσμούς με την διεθνή Ισλαμική τρομοκρατία. Τα διεθνή Ισλαμικά ιδρύματα, τα οποία αποτελούν κάλυψη για την διάδοση εξτρεμιστικού Ισλάμ, δρουν ανενόχλητα στο Κόσσοβο, την Αλβανία, ενώ έχουν επεκταθεί και στους Αλβανικούς πληθυσμούς της FYROM και του Μαυροβουνίου. Η Ισλαμική «ανθρωπιστική οργάνωση» -Mainstream Islamic Relief-, πρόσφατα επεκτάθηκε από το Κόσσοβο σε πόλεις της βόρειας Αλβανίας, όπως η Σκόδρα, στο Πόγραδετς. Στην μικρή κωμόπολη Λιν, στην λίμνη Aχρίδα στα σύνορα με την FYROM, μέσω της παραπάνω οργάνωσης, τα Η.Α.Ε. (Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα), το 2001, χρηματοδότησαν ένα τεράστιο τζαμί, το “Fakhira Haribel Khili Xhamija”, το οποίο έχει εξελιχθεί σε κέντρο διάδοσης του ουαχαμπισμού. Από τις αρχές του 2006, οι Ισλαμικές εξτρεμιστικές οργανώσεις στην Αλβανία, το Κόσσοβο, FYROM και στο Μαυροβούνιο, παρουσιάζουν μεγάλη δράση και κινούνται υπό καθεστώς απροκάλυπτης ασυλίας.

Ο πρώην αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών της Αλβανίας (SHIK), Μπακσίμ Γκαζιντέντε, και εξ απορρήτων σύμβουλος του Πρωθυπουργού, Σαλί Μπερίσα, διατηρεί πολύ στενές σχέσεις με τον εξτρεμιστικό Ισλαμικό κόσμο παγκοσμίως και παρέχει κάθε είδους κάλυψη σε κάθε είδους Ισλαμικές οργανώσεις. Ο Μ. Γκαζιντέντε, ήταν αρχηγός της SHIK από το 1992 έως το 1997. Ο Ισλαμιστής Γκαζιντέντε, έφυγε από την Αλβανία κρυφά δύο μέρες μετά τις εκλογές του Ιουνίου του 1997, με την βοήθεια της Τουρκικής MIT, και εγκαταστάθηκε υπό την προστασία της, στην Κωνσταντινούπολη. Του απαγγέλθηκε σοβαρή κατηγορία για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, η οποία μυστηριωδώς αποσύρθηκε το 2001. Στις αρχές του 1997, ξέσπασε μεγάλη εξέγερση στην νότιο Αλβανία, κυρίως μεταξύ των Ελλήνων της μειονότητας, όταν κατέρρευσε το τραπεζικό σύστημα της χώρας και «χάθηκαν» καταθέσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων, προς «άγνωστη» κατεύθυνση! Ο Μ. Γκαζιντέντε μαζί με τον Σ. Μπερίσα και την μαφία είχαν μετατρέψει το τραπεζικό σύστημα της χώρας, στα συμφέροντα της μαφίας και απέσπασαν τεράστια ποσά, χωρίς ποτέ να αποδοθεί δικαιοσύνη. Οι εξεγερμένοι Έλληνες του νότου, την περίοδο εκείνη, κυριαρχούσαν οικονομικά στην Αλβανία και βρίσκονταν υπό διαρκή πόλεμο με την μαφία. Ο Μ. Γκαζιντέντε, σε συνεργασία με τον Αλβανικό Στρατό και την Αστυνομία, κατέπνιξαν την εξέγερση στον νότο της χώρας με την χρήση βίας. Μετά από σοβαρές πιέσεις της διεθνούς κοινότητας, αναγκάστηκε η Αλβανική δικαιοσύνη να αποδώσει κατηγορίες για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στον Μ. Γκαζιντέντε και να απενοχοποιήσει τον Σ. Μπερίσα. Έμμισθος πράκτορας της Τουρκικής ΜΙΤ, ο Γκαζιντέντε διέφυγε στην Τουρκία, μαζί με τεράστια ποσά και βρίσκονταν υπό την προστασία της ΜΙΤ, μέχρις της 10 Δεκεμβρίου του 2005, οπότε και επέστρεψε στην Αλβανία, απαλλαγμένος με άγνωστο τρόπο από τις κατηγορίες, για να αναλάβει μυστικός σύμβουλος του Σ. Μπερίσα. Ο Μ. Γκαζιντέντε, ουσιαστικά διοικεί και πάλι την SHIK από το παρασκήνιο και την εξουσία που αντλεί από τον Σ. Μπερίσα. Είναι ο σύνδεσμος μεταξύ ΜΙΤ και SHIK. Ο Γκαζιντέντε το 1996, διατηρώντας προσωπική σχέση με τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, τον έφερε δυο φορές στην Αλβανία και δύο φορές στο Κόσσοβο, όπου είχε πολύ σημαντικές επαφές. Ο Ο. Μ. Λάντεν πήγε στην Αλβανία μέσο Τουρκίας, ταξιδεύοντας με ιδιωτικό αεροσκάφος και στάθμευσε για πολλές ώρες, στα αεροδρόμια της Κωνσταντινούπολης και Αδάνων. Ο Μ. Γκαζιντέντε οργάνωσε την ίδια χρονιά την είσοδο της Αλβανίας στον οργανισμό της «Ισλαμικής Διάσκεψης». Από τις αρχές του 2006, οι επαφές του Μ. Γκαζιντέντε με τις Κοσσοβάρικες μυστικές υπηρεσίες και τους ηγέτες της Κοσσοβάρικης μαφίας, είναι πολύ πυκνές. Ο Γκαζιντέντε, σύμφωνα με ασφαλείς πηγές μυστικών υπηρεσιών Δυτικών χωρών, έχει δημιουργήσει μέσα στους κόλπους της SHIK, δική του μυστική υπηρεσία, η οποία εργάζεται παράλληλα και παράνομα μέσα στην SHIK. Το μεγάλο δίκτυο του Γκαζιντέντε μέσα στην SHIK, καταγράφει και παρακολουθεί όλες τις επαφές της SHIK με το FBI και την CIA. Η CIA και το FBI έχουν στενές επαφές με την SHIK, ειδικά στα θέματα της μαφίας και της Ισλαμικής τρομοκρατίας. Έτσι οι ακραίες Ισλαμικές Οργανώσεις και οι πυρήνες των ουαχαμπιτών στην Αλβανία-Κόσσοβο και τις άλλες περιοχές, έχουν απόρρητες πληροφορίες σε πρώτο χρόνο! Το ίδιο συμβαίνει και με τις πολλές ομάδες της μαφίας, πολλές από τις οποίες συνεργάζονται στενά με τους εξτρεμιστές Ισλαμιστές.

Από το 1990 ένας μεγάλος Άραβας επενδυτής στην Αλβανία, ο Αλ Καντί, συνδέθηκε στενά με τον Μ. Γκαζιντέντε και ίδρυσαν την «Ισλαμική Ανθρωπιστική Οργάνωση» -Muwafad- (Blessed Relief), η οποία κατηγορήθηκα από τις ΗΠΑ ότι «ξέπλυνε» πάνω από 10 εκατομμύρια δολάρια, για λογαριασμό του Οσάμα Μπιν Λάντεν. Ο Γενικός Διευθυντής των επιχειρήσεων Αλ Καντί στην Αλβανία, Αμπντούλ Λατίφ Σαλέχ, κατηγορήθηκε ότι έλαβε προσωπικά από τον Ο. Μ. Λάντεν, 600.000 δολάρια και τα διοχέτευσε στους πυρήνες των ουαχάμπι στην Αλβανία. Τον Σεπτέμβριο του 2005, επισήμως το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ, επανέλαβε τις κατηγορίες εναντίον του Αμπντούλ Λατίφ Σαλέχ. Ο Στιούαρτ Λίβι, Υπουργός Οικονομικών με αρμοδιότητες για την τρομοκρατία και το οικονομικό έγκλημα (TFI) είπε ότι ο «Λατίφ Σαλέχ, έχει πολλαπλές διασυνδέσεις με την Αλ Κάιντα, οι οποίες συμπεριλαμβάνουν την οργάνωση ‘Αλ Χαραμάιν’, τις επιχειρήσεις του Αλ Καντί στην Αλβανία και τον Ο. Μ. Λάντεν».

Ο Μ. Γκαζιντέντε, βρίσκεται πίσω από την τρομοκρατική οργάνωση «Κίνημα για τα Δικαιώματα των Αλβανών στο Μαυροβούνιο». Ο Μ. Γκαζιντέντε έκανε το σχέδιο «Πτήση του Αετού» με σκοπό την διενέργεια τρομοκρατικών επιθέσεων στο Μαυροβούνιο. Σύμφωνα με τα ΜΜΕ και άλλες πληροφορίες, στην περιοχή Τούζι, ανακαλύφθηκαν μεγάλες ποσότητες οπλισμού και πυρομαχικών. Σύμφωνα με την εφημερίδα “Dan”, μέλη της ομάδας που συνελήφθησαν, σχεδίαζαν τρομοκρατικές επιθέσεις και είχαν στενούς δεσμούς με την Κοσσοβάρικη μαφία και στελέχη του UCK. Τις πληροφορίες επιβεβαίωσαν το AP (Associated Press), και το ιταλικό πρακτορείο ειδήσεων ΑΚΙ.

Τουλάχιστον 750 Μουτζαχεντίν, οι οποίοι παρέμειναν κρυμμένοι στην επικράτεια της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και το Σάντζακ, πέρασαν την περίοδο 2006-07, στο Κόσσοβο και ενσωματώθηκαν στις μαφιόζικες οργανώσεις που συνδέονται με τα ακραία ισλαμικά κινήματα. Ο Μ. Γκαζιντέντε, φρόντισε να περάσουν στο Κόσσοβο και να λάβουν πλαστά χαρτιά και έγγραφα και να πολιτογραφηθούν ως Κοσσοβάροι. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες φέρουν η μεταφορά Μουτζαχεντίν και η εγκατάστασή τους στο Κόσσοβο, να έγινε σε συνεργασία, μεταξύ Γκαζιντέντε και της σκληροπυρηνικής οργάνωσης “MLADIMUSLIMANI”, η οποία προωθεί την διάδοση του ουαχαμπισμού στο Κόσσοβο και την Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Οι Μουτζαχεντίν αυτοί, προέρχονται από τις πλέον σκληροπυρηνικές ισλαμικές τρομοκρατικές οργανώσεις που έδρασαν στην Β-Ε, όπως οι «Μαύροι Κύκνοι», «Κίτρινες Μέλισσες», «Κύκνοι του Ναού», και άλλες.

Επίσης, ο Μ. Γκαζιντέντε, διατηρεί συχνές επαφές και συνδέεται πολύ, με τον Ισλαμιστή θεωρητικό του ουαχαμπισμού, Κοσσοβάρο Αλβανό από το Οράχοβατς, Σουλεϊμάν Χαφίζ Μπουκάρι, ο οποίος σπούδασε στην Σαουδική Αραβία και το Σουδάν. Ο Σ. Χ. Μπουκάρι, ίδρυσε την πρώτη ουαχαμπική ομάδα στο Κόσσοβο, την “Abu Bekir Sadik”. Είναι ο κύριος ηγέτης του Ουαχαμπισμού στο Κόσσοβο και το Σάντζακ. Διατηρεί στενές σχέσεις με το οργανωμένο έγκλημα σε Αλβανία και Κόσσοβο, και με τα «βρώμικα χρήματα» της μαφίας, χρηματοδοτεί, την ανάπτυξη ενός τεράστιου δικτύου θεολογικών, ανθρωπιστικών και άλλων Ισλαμικών ιδρυμάτων, όπως επίσης και Ισλαμικών σχολείων. Τα ποσά που διαχειρίζεται ο Σ. Χ. Μπουκάρι, είναι τεράστια, αν αναλογιστεί κάποιος, ότι καταβάλλονται εφ’ άπαξ, 600 Ευρώ σε όποιον συμμετέχει στις πολλές οργανώσεις και ακολουθεί μηνιαίος μισθός 300 Ευρώ. Ο Μ. Γκαζιντέντε, στην πολύχρονη παραμονή του στην Τουρκία, ανέπτυξε ισχυρούς δεσμούς με τα Ισλαμικά κινήματα της χώρας και ταυτόχρονα έφερε σε επαφή τις Αλβανικές Οργανώσεις της Διασποράς με αυτές των Τούρκων, με κοινό στοιχείο την Ισλαμική Πίστη και τους ισχυρούς ιστορικούς δεσμούς Αλβανών και Τούρκων. Μερικές από αυτές είναι:

- Η Τουρκική μυστική οργάνωση –ISLAMI HARAKET- με έδρα το Βερολίνο και πυρήνες σε πολλές πόλεις της Γερμανίας. (Διατηρεί δεσμούς με το Ισλαμικό μέτωπο της Αλγερίας “FIS”)

- Η Τουρκική Ισλαμική οργάνωση «Χαλιφάτο της Κολωνίας», με έδρα την Κολωνία της Γερμανίας.

- Η Τουρκική Ισλαμική οργάνωση -MILLI GOROS-, με έδρα την Γερμανία, είναι η μεγαλύτερη στον κόσμο, εκτός Τουρκίας, με περίπου 28.500 ενεργά μέλη και χιλιάδες ακόμα υποστηρικτές της. Διατηρεί πάνω από 2.600 συλλόγους και ιδρύματα στην Ευρώπη, ενώ μόνο στην Γερμανία συντηρεί 516 τζαμιά.

Άλλωστε είναι γνωστό ότι η στενή συνεργασία μεταξύ των μυστικών υπηρεσιών Τουρκίας-Αλβανίας (MIT-SEGURIMI μετέπειτα SHIK) είχε ως αποτέλεσμα, τον Φεβρουάριο του 1982, την ίδρυση στην Σμύρνη της Τουρκίας, της «Αλβανικής Δημοκρατικής Οργάνωσης Γιουγκοσλαβίας» (ADJ), η οποία μέχρι το 1985 είχε παράρτημα στην Κωνσταντινούπολη, Προύσα, Σεβάστεια, Ικόνιο. Το 1993, μετονομάστηκε στο γνωστό LPK, κύριο όργανο υποστήριξης του UCK διεθνώς, μέσω και της οργάνωσης -VENDLINATHERRET- , «Η Πατρίδα Καλεί».

Η πορεία της συνεργασία ΜΙΤ-SEGURIMI/SHIK, εξελίχθηκε στην δημιουργία ενός τεράστιου ευρωπαϊκού δικτύου συνεργαζόμενων Τουρκικών, Αλβανικών και άλλων Ισλαμιστικών οργανώσεων, στην διάδοση του ακραίου Φονταμενταλιστικού Ισλάμ και του Ουαχαμπισμού, με κέντρα κυρίως την Ελβετία και την Γερμανία και κύριες βάσεις εξόρμησης, την Αλβανία, το Κόσσοβο και την Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Η διαπλοκή και αλληλεξάρτηση μαφίας-πολιτικών-Ισλαμιστών-μυστικών υπηρεσιών, δημιούργησε μόρφωμα, το οποίο εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη.

Οι οργανώσεις των Κοσσοβάρων μαφιόζων στην Ευρώπη «Αλβανικό Εθνικό Ταμείο» (ALBANSKI NACIONALNI FOND), «Ελευθερία του Έθνους» (SLOBODA NARODA), «Ταμείο Κοσσυφοπεδίου» (FONDKOSSOVA), «Πανεπιστήμιο Κοσσόβου» (UNIVERZITER TETOVA), καθώς οι λέσχες “DOMOVINA ZOVE”, “KLUB RUGOVA”, “KLUBDIPOWA”, KLUB U GALENU”, “KLUB PRARIMI”, “KLUB FAIKKOWFCA” και πλήθος άλλες οργανώσεις, λειτουργούν ως προκάλυμμα της μαφίας και του Ισλαμικού Φονταμενταλισμού. Ο Μ. Γκαζιντέντε είναι ο γενικός συντονιστής μεταξύ Αλβανικής – Κοσσοβάρικης – Τουρκικής – Τσετσενικής μαφίας και των πάσης φύσεως Ιδρυμάτων, Οργανώσεων, KLUB, κλπ. στην Ευρώπη. Είναι επίσης ο Σύνδεσμος της SHIK με τις μυστικές υπηρεσίες πολλών Ισλαμικών χωρών. Μέσα από αυτές τις συνεργασίες, προωθεί την συνεργασία των Ισλαμικών ακραίων κινημάτων με το τεράστιο δίκτυο της Αλβανοκοσσοβαρικής μαφίας στην Ευρώπη και παγκοσμίως.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Το τεράστιο δίκτυο της Αλβανοκοσσοβαρικής μαφίας στην Ευρώπη είναι αδύνατον να διαλυθεί από τις αρχές ασφαλείας της Ευρώπης. Απαθής η διεθνής κοινότητα συναινεί στην παραχάραξη των συνόρων και την καταπάτηση των κανόνων του διεθνούς δικαίου, για την δημιουργία, ενός κράτους διαφθοράς στην καρδιά της Ευρώπης. Το φάντασμα της Μεγάλης Αλβανίας ήδη πλανάται απειλητικά πάνω στα Βαλκάνια με την αποκλειστική συνδρομή της Αλβανικής και Κοσσοβάρικης μαφίας. Το μέλλον της Ευρώπης είναι δυσοίωνο πλέον, καθώς το Κοσσοβάρικο τέρας της μαφίας ήδη κλονίζει συθέμελα την κοινωνική και πολιτισμική της υπόσταση.

[1] ICTY – International Criminal Tribunal for the formerYugoslavia [http://www.un.org/icty/]
[2] KFOR – Kosovo Force [http://www.nato.int/KFOR/]
[3] UNMIK – United Nations Mission in Kosovo [http://www.unmikonline.org/]
[4] SEESAC - South Eastern and Eastern Europe Clearinghouse for the Control of Small Arms and Light Weapons. [http://www.seesac.org/]

Πηγή: http://hellenicinterest.blogspot.com/2010/04/blog-post_8832.html

Σκοπιανός Μακεδονισμός

2010-04-19T02:12:00.000-07:00

Οι σκοπιανές διεκδικήσεις

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Παρουσιάζουμε σήμερα τον πολύ γνωστό (πλήν των ελλήνων πολιτικάντηδων) χάρτη των σκοπιανών διεκδικήσεων και το κρυφό όνειρο των πανσλαβιστών κάθε κατηγορίας, για την ενιαία σλαβική Μακεδονία, η οποία περιλαμβάνει το σημερινό "κράτος" των Σκοπίων, την ελληνική Μακεδονία (Εγκεάνσκα Ματσεντόνια=Μακεδονία του Αιγαίου, όπως την αποκαλούν οι σκοπιανοί) και τμήμα της Βουλγαρίας (Πιρίνσκα Ματσεντόνια=Μακεδονία του Πιρίν).

Ο ίδιος χάρτης στα αγγλικά που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και σε σκοπιανές ιστοσελίδες

Παραθέτουμε για σύγκριση τα όρια της αρχαίας Μακεδονίας σύμφωνα με τους αρχαίους ιστορικούς (Ηρόδοτο, Θουκυδίδη και Στράβωνα), με την επεξήγηση ότι αναφέρονται στο κυρίως μακεδονικό βασίλειο, την κοιτίδα και πατρίδα των αρχαίων Μακεδόνων, ενός από τα ελληνικά φύλα της εποχής στα οποία διακρίνονταν οι Έλληνες στην αρχαιότητα (Ίωνες, Αιολείς, Δωριείς κ.λπ.). Παρατηρούμε ότι εντός των ορίων του σημερινού "κράτους" των Σκοπίων περιλαμβάνεται ένα ελάχιστο μόνον τμήμα της αρχαίας Μακεδονίας και συγκεκριμένα μέρος της επαρχίας της Πελαγονίας (η περιοχή γύρω από το σημερινό Μοναστήρι, τα Βιτώλια) και τμήμα της αρχαίας μακεδονικής Παιονίας.

Ο χάρτης που ακολουθεί εμφανίζει το μακεδονικό βασίλειο με τις κατακτήσεις του Φιλίππου Β΄ και προφανώς διαφέρει από τον παραπάνω γιατί περιλαμβάνει και τους υποτελείς λαούς (Παίονες, Θράκες, Ιλλυριούς κ.λπ.) στους Μακεδόνες.

Παραθέτουμε τέλος και τον χάρτη με τις επαρχίες του αρχαίου μακεδονικού βασιλείου που είχαμε αναρτήσει και παλαιότερα.

Εάν λοιπόν οι σκοπιανοί επιθυμούν πραγματικά σχέσεις καλής γειτονίας με την Ελλάδα, όπως παραμυθιάζουν εδώ και χρόνια τους διάφορους έλληνες υπουργούς και παρατρεχάμενους του Υπ. Εξωτερικών και τους έλληνες πολιτικάντηδες, που με μεγάλη προθυμία τα καταπίνουν αμάσητα, ας αφήσουν ήσυχο το όνομα της Μακεδονίας και ας αναζητήσουν ένα όνομα που τους ταιριάζει, όπως π.χ. αυτό που είχαν προπολεμικά δηλ. επαρχία του Βαρδάρη (=Αξιός) ή Βαρντάρσκα στα σλαβικά:

Εναλλακτικά, αν δεν τους αρέσει αυτό το όνομα, τους προτείνουμε ένα άλλο όνομα με το οποίο θα τιμήσουν και εκείνον τον αλήστου μνήμης οπερετικό στρατάρχη (!) ο οποίος εφηύρε και κατασκεύασε όλο αυτό το παραμύθι των μακεδόνων των σκοπίων.

ΔΕΕ

Πηγή: http://ethnologic.blogspot.com/

Αλβανικοί μεγαλοϊδεατισμοί

2010-04-13T02:55:00.000-07:00

Χάρτης των αλβανικών διεκδικήσεων

Ο διαμελισμός της Ελλάδος

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Οι ανίκανες και εθνικά επικίνδυνες κυβερνήσεις της χώρας μας των τελευταίων δεκαετιών, έχοντας υιοθετήσει το ανιστόρητο και αφελές δόγμα εξωτερικής πολιτικής "Η Ελλάδα δεν διεκδικεί τίποτε, αλλά και δεν παραχωρεί τίποτε", εισέπραξαν όχι μόνον τον γενικό καγχασμό και την περιφρόνηση των μεγάλων δυνάμεων, αλλά έδωσαν το σύνθημα για την διεκδίκηση ακόμα και από κράτη-οπερέτες (Σκόπια, Αλβανία) τμημάτων του ελλαδικού χώρου.

Σημειολογικά, όπως μου εξήγησε πριν από χρόνια ένας φίλος μου στο εξωτερικό, λάτρης της χώρας μας και του ελληνικού πολιτισμού, αυτή η έκφραση γίνεται αντιληπτή από τον οποιοδήποτε ξένο παράγοντα, πολιτικό, διπλωμάτη, στρατιωτικό κ.λπ. ότι η Ελλάδα έχοντας αποσπάσει από τους γείτονές της εδάφη που δεν της ανήκαν και τα οποία κάλυψαν το μέγιστο των επιδιώξεών της, αρνείται να τα επιστρέψει και αυτός είναι ο λόγος που κραυγάζει ότι "δεν παραχωρεί τίποτε". Σήμερα όμως, που ζούμε σε μια "εποχή συνεννόησης και αλληλοκατανόησης μεταξύ των λαών", αυτή η στάση της Ελλάδος κρίνεται ως απαράδεκτη και επιτέλους πρέπει οι Έλληνες να βάλουν "λίγο νερό στο κρασί τους" και να κάτσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να μη επιδεικνύουν αυτήν την αδιάλλακτη στάση.

Νομίζω ότι κάτω από αυτό το απόλυτα λογικό πρίσμα για τους ξένους, σε σχέση με το βλακώδες δόγμα της εξωτερικής μας πολιτικής, γίνεται εύκολα αντιληπτό το γιατί όλα αυτά περί ιστορικών δικαιωμάτων κ.λπ., κ.λπ. ακούγονται στο εξωτερικό ως ύποπτα και θεωρούνται "ελληνικές πονηριές" από τον μέσο πολίτη κάθε χώρας, ο οποίος βέβαια δεν είναι υποχρεωμένος να γνωρίζει όλες τις λεπτομέρειες της ελληνικής ιστορίας και που δεν τον ενδιαφέρουν κιόλας. Ακολουθώντας την απλή λογική και την αφειδώς διοχετευόμενη προπαγάνδα των γειτόνων μας από Πανεπιστημιακούς, "Ιστορικούς", από "Ερευνητικά Ιδρύματα", "Ινστιτούτα" κ.λπ. πείθεται εύκολα ότι επιτέλους κάτι πρέπει να επιστρέψουν οι άπληστοι Έλληνες.

Φτάσαμε λοιπόν σήμερα να διεκδικούν σχεδόν όλοι οι γείτονές μας κάτι από τα ελληνικά εδάφη και εμείς να επιμένουμε ότι "δεν διεκδικούμε τίποτε" και να αφήνουμε στην τύχη τους τον ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου, της Πελαγονίας (Σκόπια), της Ίμβρου και Τενέδου, της Κωνσταντινούπολης, της Αιγύπτου, της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας ή των χωρών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, μη τυχόν και παρεξηγηθούμε! Βεβαίως, στα περισσότερα από τα μέρη που προαναφέρθηκαν, ο ελληνισμός έχει χαθεί οριστικά και σύντομα θα εξαφανισθεί και από τα υπόλοιπα και εμείς κεχηνότες θα θαυμάζουμε κάποιους Τούρκους συγγραφείς, τραγουδιστές ή "διανοούμενους" που γράφουν άρθρα ή κάνουν δηλώσεις για τους "ρωμιούς" που χάθηκαν και έχασε η "Ισταμπούλ" το χρώμα της και το κοσμοπολίτικο στοιχείο της!!!

Παρουσιάζουμε σήμερα μια ανάλογη περίπτωση από την "φίλη" Αλβανία που έχει μπει από καιρό στον χορό των διεκδικήσεων εις βάρος μας, έχοντας πρακτικά εξαλείψει το ελληνικό στοιχείο σε μεγάλο βαθμό, οπότε με θράσος χιλίων πιθήκων διεκδικεί σήμερα δικαιώματα για τους εγκληματίες και συνεργάτες των Γερμανο-Ιταλών κατακτητών στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Τσάμηδες, αλλά και μιμούμενη τους ξεσαλωμένους Σκοπιανούς, άρχισε να προβάλλει την αλβανική καταγωγή και εθνικότητα του Βασιλέα Πύρρου της Ηπείρου (!), ακόμα και του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του πατέρα του Φιλίππου Β΄ !!!

Κυκλοφόρησε μάλιστα και νόμισμα με την κεφαλή του Μ. Αλεξάνδρου, ο οποίος δεν ήταν προφανώς Έλληνας, αλλά Αλβανός, η δε μητέρα του Ολυμπιάδα ήταν γνήσια αλβανίδα από την Ήπειρο, όπου από τα πανάρχαια χρόνια κατοικούσαν μόνον Αλβανοί!

Νομίζω ότι δεν έχω να προσθέσω τίποτα περισσότερο...
ΔΕΕ

Νόμισμα των 100 λεκ της Αλβανίας με την κεφαλή του Μ. Αλεξάνδρου!

Πηγή: http://ethnologic.blogspot.com/2010/04/blog-post_12.html

Εθνικές Επέτειοι

2010-03-26T01:07:00.000-07:00

Πηγή: http://ethnologic.blogspot.com/2010/03/25.html

Παρουσιάζουμε με την ευκαιρία της εθνικής μας επετείου ένα αξιολογότατο κείμενο ενός προβληματισμένου συνέλληνα, με την προτροπή μας να μελετηθεί και όχι απλώς να διαβαστεί. Διατηρήσαμε χωρίς επεμβάσεις την ορθογραφία του πρωτοτύπου, λόγω της σκοπιμότητας των ορθογραφικών επιλογών του συγγραφέα και των όσων σημειολογικά υποκρύπτουν αυτές, με τις οποίες εξ άλλου συμφωνούμε απόλυτα.

ΔΕΕ

Προς μία διερεύνηση μίας άλλης 25ης Μαρτίου

Είναι αποδεδειγμένο -κυρίως μέσα από πραγματιστικά κριτήρια-ότι η ιστορία δεν γίνεται και δεν μπορεί να προχωρήσει με το αν. Θα έλεγα όμως ότι αυτή η καθαρά εμπειρική θέση είναι άστοχη και πολύ πεζή-υλιστικά πεζή. Αν σκεφθούμε ότι η ιστορία είναι σύνολο απείρων θεωρητικών και πρακτικών παραμέτρων, μία μόνο εκ των οποίων είναι η εσχατολογική πρόοδος –βασικός παράγοντας θαυμασμού της ιστορίας-σε αυτή την περίπτωση μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι και οι σκέψεις μετά το γεγονός είναι ιστορία. Κυρίως αυτές οι μεταϋπάρχουσες σκέψεις μπορούν μελλοντικά να δημιουργήσουν μια νέα ιστορία η οποία σε πολλά θα είναι απαλλαγμένη από λάθη και χειρισμούς του παρελθόντος. Αυτό φυσικά δε σημαίνει ότι απορρίπτει κανείς τα ήδη γεγονότα. Τουναντίον. Τα σέβεται και προσπαθεί να εκμαιεύσει μυστικές σκέψεις και νέες πράξεις που επειδή τότε δεν έγιναν τώρα μπορεί να δώσουν λύσεις σε σημαντικά ζητήματα που αναφύουν στο διάβα των αιώνων.

Ας διατυπώσουμε την παρακάτω θέση. Τι σημαίνει «είμαι σκλαβωμένος;» Τελικά οι Έλληνες ήμασταν σκλαβωμένοι στους τούρκους; Η απάντηση είναι όχι. Καλλίτερα. Εξωτερικά, ως καθημερινοί πολίτες μέσα σε μία πολιτεία συγκεκριμένων ενεργειών και δυνατοτήτων ήμασταν σκλαβωμένοι. Εσωτερικά όμως ο Ελληνισμός, η πηγή πολιτιστικής και ιστορικής ζωής για τους Έλληνες, ουδέποτε σκλαβώθηκε στους τούρκους για τον πολύ απλό λόγο ότι ο διαχρονικός καθαρά πνευματικός και αξιακός λόγος προχωρεί ως απόλυτη εσωτερικότητα, χωρίς να υπακούει στους κανόνες του χωροχρόνου και της ύλης. Αντιθέτως αναπτύσσει και αναπτύσσεται. Οι Έλληνες, ως βασικός φορέας αυτού του λόγου, μέσα από νέες φόρμουλες και σε διαρκή σχέση με το φιλοσοφικό λόγο της δύσης, συνέχισαν να αναπτύσσουν την φιλοσοφική και πολιτιστική κληρονομιά. Από αυτή την πλευρά φυσικά –και δεν γινόταν αλλοιώς-ποτέ ο Ελληνισμός δεν σκλαβώθηκε στους τούρκους. Αυτή την υπερβατική δυνατότητα του Ελληνισμού ελεύθερος να πορεύεται στους αιώνες, αυτός να κατακτά με την κουλτούρα του έθνη και πολιτισμούς διακηρύσσει κατά περίφημο τρόπο ο Ευσέβιος, επίσκοπος Καισαρείας ο οποίος στην Ευαγγελική προπαρασκευή γράφει «μόνη γάρ η Ελλάς αψευδώς ανθρωπογονεί, φυτόν ουράνιον και βλάστημα θείον ηκριβωμένον, λογισμόν αποτίκτουσα οικοιούμενον επιστήμηι».

Είναι ιστορικά βεβαιωμένο ότι το αξιακό τρίγωνο του Ελληνικού Λόγου –η Ιδέα εξωτερικεύεται στη Φύση (η φύση ας νοηθεί ως σύνολο δυνητικών ανθρωπίνων ιδιοτήτων)και δι’ αυτής εσωτερικεύεται στον άνθρωπο(ο οποίος πορεύεται με συγκεκριμένο σύστημα σκέψεων και αξιών)έθεσε τις βάσεις του ανθρωπίνου πολιτισμού μέσα από τρείς διάδοχες φάσεις και ιστορικές στιγμές. Η πρώτη στιγμή είναι το πέρασμα από την αφαιρετική μυθολογία προς τη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, η δεύτερη η ανάλυση αυτής της στιγμής διά της εξωτερικής φύσεως και η τρίτη η εφαρμογή όλων αυτών στην ανθρώπινη προσωπικότητα. Βλέπουμε για παράδειγμα σήμερα την έντεχνη προσπάθεια ταύτισης του ανθρώπου με τον τρόπο της ηλεκτρονικής φύσης, σημείο το οποίο ίσως σηματοδοτήσει τη δυνατότητα ο άνθρωπος να ελέγξει πλήρως το ζωτικό του χώρο. Είναι όμως σημαντικό να υπενθυμίσουμε ότι αυτό το στάδιο είναι το έσχατο στάδιο του πλήρως διαστρεβλωμένου Ελληνικού Λόγου ο οποίος κατάντησε πλέον εργαλειακός –για να θυμηθούμε και τον Χόρκχάϊμερ- και τίποτε άλλο.

Συνειδητοποιούμε λοιπόν τις τεράστιες δυνατότητες του Ελληνικού κουτιού της Πανδώρας που φέρει τον τίτλο «Λόγος». Στις απαρχές της Αναγέννησης, της Διαμαρτύρησης και του Διαφωτισμού από το κουτί αυτό εξήλθαν οι δυνάμεις εκείνες οι οποίες κατηύθυναν τη γένεση του δυτικού πολιτισμού (μέσω των παραπάνω σταδίων) μόλις και πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι ο εφευρέτης του Εγώ, ο Σωκράτης (εν οίδα ότι ουδέν οίδα) επανήλθε κάτω από την καρτεσιανή μορφή του παραπάνω ρητού, το οποίο τώρα διατυπώνεται και πάλι υποκειμενικά αλλά θετικά «εν οίδα ότι σκέφτομαι», η στιγμή της καθαρά εγωϊστικής σύγχρονης ανθρώπινης λογικής όρθιας στάσης μόλις άρχισε και τις συνέπειές της τις βιώνουμε σήμερα.

Το ερώτημα είναι σαφές. Αυτή η διαχρονική δύναμη του Ελληνικού Λόγου τι δυνατότητες οικουμενικής εξάπλωσης και λογικής ένωσης των λαών είχε στο λυκαυγές του 18ου και 19ου αι; Μπορούμε να μιλήσουμε για μία παγκόσμια λογική κοινότητα σε μία εποχή όπου η Δύση απέκτησε για πρώτη φορά δύο πολύ ισχυρά όπλα. Ιδέες από την μία πλευρά και πλούτο μέσα από τη βιομηχανική επανάσταση από την άλλη.

Υποστηρίζουμε λοιπόν ότι ο Ελληνικός Λόγος, αυτός που όπως είδαμε και ξέρουμε κυριάρχησε στη Δύση είχε τη δυνατότητα θέσπισης μιάς οικουμενικής έλλογης κοινότητας η τουλάχιστον τη δυνατότητα μιάς υγιούς οικουμενικής έλλογης σύγκρισης. Αυτό όμως σίγουρα θα είχε μία αναπόφευκτη συνέπεια. Σαφώς την επανίδρυση του Ελληνικού κράτους, το οποίο με βάση την ιστορική συμμετοχή του στην παραπάνω οικουμενικότητα του λόγου θα ήταν και πάλι σε θέση να δώσει κρατική υπόσταση σε χαμένες αρχαιοελληνικές και βυζαντινές πατρίδες. Είμαστε στο 18 ο αι. μπροστά σε ένα Ελληνικό Έθνος που με τη σκέψη του κυβερνά τη Δύση-όλα τα συντάγματα των μεγάλων επαναστάσεων στηρίχθηκαν επάνω στα πολιτειακά γραπτά του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη-άρα υπάρχει η δυνατότητα αυτό το έθνος να δώσει μία ανάλογη κρατική οντότητα. Η Οθωμανική αυτοκρατορία στηρίχθηκε στο Ελληνικό πολιτειακό μοντέλο, οι Έλληνες Φαναριώτες την κυβερνούν οι οποίοι την έχουν αρκετά ποτίσει με Ελληνικές ιδέες. Πολλαπλώς σαπισμένη και διαλυμένη ιστορικά θα καταπέσει και ο Ελληνισμός θα ξαναβγάλει στα ιστορικά του μέρη καρπούς. Αυτό το μοντέλο εξάλλου δοκιμάσθηκε με επιτυχία στη σημερινή Ευρώπη από τους άρχοντες του κόσμου αυτού. Δεν είχαμε καμμία επανάσταση μαρξιστικού τύπου, αλλά η κυβερνώσα ουσιαστικά τον κόσμο αριστερά σήμερα αλλοίωσε τα πάντα και τα παρέδωσε στον υλικό καιάδα.

Άρα το πέρασμα στην ανασύσταση του Νεοελληνικού κράτους, το οποίο θα έπαιρνε την ιστορική σκυτάλη σε πνεύμα και έκταση από το σημείο ακριβώς από το οποίο την άφησε ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, ήταν αδήριτη ιστορική διαδικαστική ανάγκη χωρίς τη μεσολάβηση καμμίας επανάστασης. Συζητάμε για μία εσωτερική πολιτιστική επανάσταση η οποία θα αναστήσει τη νέα μορφή του Ελληνισμού επάνω στις ρίζες των μεγάλων αυτοκρατοριών του Ελληνισμού. Η επανάσταση του λόγου θα αρκούσε ώστε η αυτοφυής πολιτισμική έλλειψη των οθωμανών να οδηγούσε στην πλήρη κατάληψη του κράτους από Έλληνες-η Ελληνική κουλτούρα εξάλλου δημιούργησε το οθωμανικό κράτος - οι οποίοι πλήρως στο μυαλό τους είχαν την ανασύσταση του Νεοελληνικού κράτους. Συζητάμε όμως για την ανασύσταση ενός ελληνικού κράτους το οποίο θα κάλυπτε κρατικά όλες τις περιοχές όπου εθνικά είχε σπαρεί ο Ελληνικός λόγος –το σενάριο αυτό τρομοκρατούσε τους Ευρωπαίους (αυτό περίτρανα αποδείχθηκε στην απέλπιδα προσπάθεια του πλήρως πολιτικοποιημένου Φαλμεράγιερ, ο οποίος ό,τι υποστήριξε το υποστήριξε στην πιο κατάλληλη για τους ταγμένους ανθέλληνες εποχή). Ο Ελληνισμός του 18ου αι. είχε πολιτισμικά, πολιτειακά και ιδεολογικά πλήρως κυριαρχήσει επάνω στους οθωμανούς ώστε το πέρασμα σε ένα μεταβυζαντινό νεοελληνικό κράτος-και με τη χρήση μιάς απλής πολιτειακής εξέγερσης η οποία θα αποκαθιστούσε την υγιή διαβίωση όλων κάτω από τις αιώνιες αξίες του Ελληνισμού, ο οποίος θα έδινε και πάλι τη δική του ετικέτα στο νέο αυτό κράτος - τρομοκρατούσε τους ευρωπαϊκούς κύκλους οι οποίοι ξαφνικά έπρεπε να σκεφθούν ένα δρόμο προς την Ανατολή παντελώς ξεχασμένο-λόγω των οθωμανών-διαμέσου των βαλκανίων, αλλά και ένα μεταβυζαντινό νεορθόδοξο τόξο Ελλήνων, Σλάβων και Ρώσων που θα έφερνε άλλες παντελώς ισορροπίες σε ένα κόσμο ο οποίος με βάση τη βιομηχανική επανάσταση θα περνούσε στις πολλαπλές γεωοπολιτικές ευκαιρίες ανάπτυξης με βάση την τεχνολογία. Δεν είναι τυχαίο ότι γρήγορα οι Έλληνες ελέγχθηκαν από τους βασιλείς της Ευρώπης και η Ρωσία από τους μπολσεβίκους.

Ας δούμε στα στενά όρια της εργασίας αυτής, τεκμήρια πηγών για όσα εδώ υποστηρίζουμε. Οι πηγές λοιπόν ξεκάθαρα αναφέρουν ότι από τον 16ο έως τον 18ο αι οι οθωμανοί μέσα από επαχθείς για αυτούς διαπραγματεύσεις και διομολογήσεις παρέδωσαν σε Ευρωπαίους και ειδικά Γάλλους τα οικονομικά ηνία της αυτοκρατορίας τους. Αυτό εξηγείται από το γεγονός ότι οι Ευρωπαίοι –διά των Ελλήνων-είχαν πλήρη πολιτειακή σύλληψη στο μυαλό τους σε αντίθεση με τους οθωμανούς. Εξάλλου τώρα το πολιτειακό μέρος των οθωμανών το ήλεγχαν οι φαναριώτες (γενικά κυβερνούσαν εξισλαμισμένοι Έλληνες, κρυπτοχριστιανοί, Φαναριώτες κ.λ.π). Επιβαλλόταν λοιπόν οι Ευρωπαίοι να αποδεχθούν τα αιώνια εθνικά δίκαια του Ελληνισμού στην περιοχή, ένα εκ των οποίων ήταν και η ανασύσταση του Νέου Ελληνικού κράτους.

Ο Ίων Δραγούμης είναι γνωστό ότι δεν είχε στο μυαλό του το γνωστό ικετευτικό προς τους Ευρωπαίους, μεταεπαναστατικό Νεοελληνικό κράτος, το οποίο σιγά-σιγά πήρε ό,τι πήρε και έχασε ό,τι έχασε-περιοχές που εθνολογικά άρα κρατικά είναι πάντα Ελληνικές (Ανατολική Θράκη, Μικρά Ασία, Βόρειος Ήπειρος). Γι’ αυτό εξάλλου ήταν και φανατικός αντιβενιζελικός. Το όραμά του είναι γνωστό (μέσα από τα έργα του «Ελληνικός πολιτισμός», «Όσοι ζωντανοί»). Η πίστη του στον Ελληνικό κοινοτισμό είναι παράγοντας λησμονημένος μέσα στα χρόνια όσον αφορά τη σπουδαιότητά του. Οι κοινότητες διαφυλάσσουν τη σωστή μίξη έθνους και κράτους και δεν αφήνουν το δεύτερο να κατασπαράξει το πρώτο μέσα από το θάνατο των μικρών τόπων και της παράδοσης (γι’ αυτό και μανιωδώς οι σημερινοί κυβερνώντες του προτεκτοράτου που εξωτερικά έχει το όνομα Ελλάδα αγωνιωδώς πολεμούν για το τελικό κτύπημα του «Καλλικράτη»). Μέσα από τον κοινοτισμό και την Ορθοδοξία ο αιώνιος Ελληνικός Λόγος θα διαποτίζει και θα καθοδηγεί το μεγάλο σπίτι του Ελληνισμού αυτό που τελειοποιήθηκε μέσα από τη μετάδοση αυτού του Λόγου από το Μέγα Αλέξανδρο και την τελική του καλλιέργεια στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Όλος αυτός ο χώρος και ο πολιτισμός θα μπορούσαν να στεγάσουν τη Νέα Ελληνική Πολιτεία, η οποία θα αναβίωνε τα πραγματικά και πολιτιστικά όρια του Νέου Ελληνισμού. Είναι τέτοια η υπεροχή του Ελληνικού Λόγου ώστε αυτή η κατάληξη ενός τέτοιου κράτους θα ήταν νομοτελειακό ιστορικό γεγονός. Η μετάβαση σε ένα τέτοιο status quo θα μπορούσε να γίνει μέσα από τη συνύπαρξη όλων των λαών κάτω από την υπεροχή του Ελληνικού Λόγου. Ήδη ο Νεοελληνικός Διαφωτισμός δεν είχε κάτι αντίστοιχο μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και μέσα από μία διαλεκτική με την φιλοσοφική και θεολογική παράδοση του Ελληνισμού θα μπορούσε να αναγεννήσει το νέο Ελληνικό κράτος της μεγάλης Ανατολής ,το οποίο θα έβγαινε μέσα από το αναπόφευκτο πέρας της εξωτερικής οθωμανικής κυριαρχίας, δυνατό και έτοιμο να αναλάβει τις ευθύνες της νέας του ιστορικής αποστολής. Η μετάβαση θα γινόταν κατά απόλυτα νομοτελειακό τρόπο διότι οι Έλληνες μέσα από την ανάπτυξη του πνεύματος και τη νέα συγκρητική σπορά του Λόγου ήταν έτοιμοι να ξανακυβερνήσουν ένα κράτος διάδοχο του Βυζαντινού. Οι οθωμανοί είχαν επιτελέσει την ιστορική τους αποστολή, δεν μπορούσαν να διαχειρισθούν ένα νέο κράτος μιάς ενωμένης Ανατολής, το οποίο πλέον ήταν μπροστά σε νέες προκλήσεις (οικονομικές, πολιτιστικές και πολιτικές γενικότερα). Πραγματικά θα ήμασταν μάρτυρες ενός εντυπωσιακού ιστορικού γεγονότος, οι οθωμανοί μόνοι τους θα παρέδιδαν διαχρονικά και σταδιακά την εξουσία του νέου μεγάλου Ελληνκού κράτους, διαδόχου του Βυζαντινού στους Έλληνες (το έκανε ο σουλτάνος με τους Άγγλους το 1920 περίπου)-δεν είναι τυχαίο ότι ο Ρήγας παρέδωσε και μέσα από τους χάρτες του ολοκληρωμένο σχέδιο ενός Παμβαλκανικού κράτους όπου ο Ελληνικός Λόγος θα κυριαρχούσε και όλοι οι Έλληνες θα ήσαν ενωμένοι με όμορους λαούς κάτω από αυτόν, αυτό ήταν σε βάθος χρόνου νομοτελειακό στην τελική του έκβαση-όπως οι Ρωμαίοι το έκαναν με τον Κάμιλλο προκειμένου αυτός να επιστρέψει από την εξορία και να τους σώσει. Αυτό μπορεί δυστυχώς να μην έγινε με το νέο Ελληνικό κράτος το οποίο «απελευθερώθηκε» από τους Τούρκους προκειμένου να γίνει ευρωπαϊκό προτεκτοράτο, έγινε όμως μέσα στα σπλάχνα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ο σουλτάνος, αιχμάλωτος και ευτελισμένος από τους ευρωπαίους, αργά και σταθερά έδωσε την εξουσία της πάλαι ποτέ οθωμανικής αυτοκρατορίας στον κεμάλ, τον οποίο χωρίς κανένα τελικά πρόβλημα αποδέχθηκαν οι σύμμαχοι-εννοείται ότι τελικά μόνο οι Έλληνες πολέμησαν μαζί του.

Η επανάσταση της 25ης Μαρτίου 1821, αποτελεί έναν απόλυτα χρυσό κρίκο στην διηνεκή Ελληνική αλυσίδα. Από εκεί και πέρα. Σε αυτή τη χρονική στιγμή αλλά και αργότερα. Όλες μα όλες οι δυνάμεις –όλων των ειδών και τύπων-του Ελληνικού έθνους δεν ήσαν ενωμένες μπροστά στη δημιουργία ενός Ελληνικού κράτους διαδόχου του Βυζαντινού-το οποίο τουλάχιστον από τους Μακεδόνες και μετά είχε εντονότατη Ελληνική συνείδηση. Η χρονική στιγμή για την οποία συζητάμε δεν βρήκε όλους τους Έλληνες με σταθερό σχέδιο το οποίο θα στηριζόταν στην μακραίωνη ελληνική παράδοση και το οποίο θα οδηγούσε σε ένα μεγάλο αποτέλεσμα-εκτός εάν θεωρούμε το κράτος της 3ης Φεβρουαρίου 1830 αντάξιο των Ελλήνων. Σε ένα μεγάλο αποτέλεσμα που θα επιφύλασσε μία Ελληνική συνέχεια ανάλογη της Αρχαίας Ελλάδας και του Βυζαντίου. Αναπόφευκτα λοιπόν θα ευχαριστήσουμε τους μεγάλους αγωνιστές για την περιφανή νίκη τους κατά των οθωμανών. Όμως θα μπορούσαμε να ευχαριστούμε ακόμη περισσότερους ανθρώπους για το ότι θα μπορούσε να επανιδρυθεί μία νέα Μεγάλη Ελλάδα. Χωρίς βέβαια να ακυρώνουμε τις μυστικές -ευρωπαϊκές στο όνομα- δυνάμεις που λυσσωδώς δεν άφησαν αυτούς τους Έλληνες ανθρώπους να αποδείξουν την αλήθεια των όσων σε αυτή την εργασία υποστηρίξαμε.

Β.Δ.Μακρυπούλιας.
Δρ.φιλοσοφίας.
http://users.sch.gr/makripulias